ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐี ยุค 70

จื่อหยวนออกไปบอกลุงขับเกวียนกลับเข้ามาเห็นภรรยาสุดที่รักกำลังยืนแล่เนื้อหมูอยู่อย่างตั้งใจ เขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เธอแล่เนื้อหมูได้สวยมาก แล่สวยกว่าแม่ค้าขายหมูในอำเภอเสียอีก จื่อหยวนเดินไปแย่งมีดจากมือของต้าเหนิง เห็นว่าเธอแล่เนื้อพิถีพิถันเกินไป เกรงว่าวันนี้เอาหมูไปขายไม่ทันพอดี

“คุณไปล้างหน้าล้างตาเถอะครับ ที่เหลือผมทำเอง ส่วนไหนจะนำไปขายคุณห่อใบไม้ไว้นะครับ ส่วนไหนจะเอาไว้กินเองคุณก็เก็บไว้ในชามก่อน”

“อ้อค่ะ” ต้าเหนิงรีบเดินออกไปล้างเนื้อล้างตัว จากนั้นกลับเข้ามาจัดห่อเนื้อหมูไว้ ส่วนเขี้ยวหมูเธอก็ใช้ผ้าห่อไว้เป็๲อย่างดี

“ทำไมคุณต้องห่อเขี้ยวหมูดีขนาดนั้นด้วยล่ะครับ” เห็นภรรยาห่อเขี้ยวหมูป่าอย่างดี จื่อหยวนก็อดที่จะสงสัยไม่ได้

“คุณรู้ไหมคะว่าเขี้ยวหมูป่าขายได้เงินมากเลยนะคะ อย่างน้อยวันนี้คุณก็จะได้กินอาหารดีๆ สักมื้อไงคะ”

ต้าเหนิงหันไปส่งยิ้มให้กับจื่อหยวนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข สุดท้ายแล้วเขาก็ได้มีความสุขกับภรรยาเสียที แม้ว่าจะลำบากไปหน่อย แต่เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะต้องทำให้ภรรยากับลูกกินอยู่สุขสบายได้แน่...

หลังจากที่ห่อเนื้อหมูป่าเสร็จ พวกเขาทั้งสองก็เดินไปหาลุงขับเกวียนที่กำลังเตรียมเกวียนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ลุงคะ นั่งเกวียนเข้าไปในอำเภอกี่หยวนคะ ? ”

“ไปรอบเดียว 3 หยวน ถ้าเหมาไปกลับ 5 หยวน” ลุงขับเกวียนเอ่ยบอกพลางมองไปที่กระบุงข้างหลังจื่อหยวน ราคานี้คนในหมู่บ้านย่อมไม่จ่ายอยู่แล้ว ปีหนึ่งพวกเขาหาเงินได้ไม่ถึงยี่สิบหยวน ถ้านำเงินนั้นมาจ่ายค่าเกวียนพวกเขาไม่มีเงินซื้ออาหารกันพอดี

“งั้นฉันขอเหมาเกวียนไปกลับนะคะ จะได้ไม่ต้องรอนาน” ต้าเหนิงหยิบเอาเงินออกมา 5 หยวนยื่นให้กับลุงขับเกวียนท่ามกลางสายตาอันตกตะลึงของจื่อหยวน

“คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ฉันมีเงิน เรารีบไปกันเถอะ” จื่อ หยวนไม่อยากเซ้าซี้ภรรยาให้มาก พยักหน้าเดินขึ้นไปนั่งอยู่บนเกวียนกอดกระบุงไว้แน่น

แต่งงานกันมาสามปี ทำงานได้เงินมาเท่าไหร่เขาจะให้ภรรยาเป็๞คนเก็บหมด หากไม่จำเป็๞จริงๆ เขาก็จะไม่ขอเงินนั้นมาใช้ จื่อ หยวนรู้ว่าภรรยาของเขาลำบากมากแค่ไหน ลำพังทำงานบ้านทำอาหารไปหาผักกลับมาทำอาหารก็เหนื่อยมากแล้ว

“คุณคะ เราจะนำเนื้อหมูนี้ไปขายที่ไหนเหรอคะ ? ” ต้าเหนิงถามด้วยความสงสัย เธอจำได้ว่า ยุคนี้ทุกอย่างรัฐควบคุมหมด การค้ายังไม่เปิดค้าขายอย่างเสรี หากอยากจะขายอะไรสักอย่างต้องแอบขายเหมือนขายของที่ผิดกฎหมายน่ะ

“ในอำเภอมีตลาดมืดหลายแห่งให้เราวางขายได้อยู่ครับ แล้วก็มีคนในตลาดมืดรับซื้อด้วยนะครับ”

“อ้อ ดีเลย” ต้าเหนิงคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะพิงศีรษะไปที่ไหล่กว้าง

‘พ่อคะ แม่คะ หนูจากโลกแห่งความเป็๞จริงมาแล้ว ลูกขอให้พ่อกับแม่อยู่กับหลานไปนานๆ นะคะ ดูแลลูกสาวของหนูให้ดีด้วย หนูคงไม่มีโอกาสได้กลับไปหาครอบครัวอีกแล้ว’

ต้าเหนิงหันไปมองจื่อหยวน เธอจะต้องดำเนินใช้ชีวิตในยุคนี้ต่อกับผู้ชายที่กำลังอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ เขาคือจื่อหยวนสามีที่แสนดีของเธอ...

หลังจากที่นั่งเกวียนนานกว่าครึ่งชั่วโมง จื่อหยวนจับมือ ต้าเหนิงเดินตรงไปที่ตลาดมืด ที่แรกที่เธออยากจะไปคือร้านรับซื้อของเก่าหรือเขากวางงาช้างก่อน เดินไปได้ไม่นานก็เจอร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลพอดี

“พวกเ๽้านำอะไรมาขายหรือ ? ” ชายวัยกลางคนหนึ่งใส่แว่นแต่งตัวดูดีหน่อยเดินออกมาถาม

“พวกเรานำเขี้ยวหมูป่ากับเนื้อหมูป่ามาขายค่ะ” ต้าเหนิงหยิบเอาเขี้ยวหมูป่าออกมาให้ถ้าแก่ร้านดู

“จริงหรือ ? ไหนฉันขอดูหน่อย” เถ้าแก่หยิบเอาเขี้ยวหมูป่ามาดู พลิกไปพลิกมาอยู่หลายรอบ

“เขี้ยวหมูป่านี่พวกเ๯้าไปล่ามาเองหรือ ? ” เถ้าแก่เ๯้าของร้านขยับแว่นลงพลางมองช้ายแลขวาดูเหมือนกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า

“ใช่แล้วค่ะ ทำไมคะ ? ” เธอ๻๠ใ๽ถามออกไป สีหน้าเริ่มถอดสีกลัวว่าเถ้าแก่จะไม่รับซื้อ ถ้าเป็๲อย่างนั้นวันนี้เข้ามาในอำเภอเสียแรงเปล่าเสียแล้ว

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ เขี้ยวหมูป่านี่สวยมาก หายากเลยแหละ ถ้ามีอีกรีบนำมาขายให้ฉันเลยนะ”

“จริงเหรอคะ ?!” พวกเขาดีใจมาก รีบหันไปมองหน้ากัน จื่อหยวนกำมือเล็กไว้แน่น

“แล้ว...เขี้ยวนี้เราขายได้เท่าไหร่ครับ”

“50 หยวน ถ้าเขี้ยวนี้ใหญ่กว่านี้จะได้ 100 หยวน” ทั้งสองถึงกับตาลุกวาว ในยุคนี้ขายได้ถึง 50 หยวนไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เยอะกว่าค่าแรงที่สามีเธอทำงานมาทั้งปีอีก

“มีเนื้อหมูป่าด้วยใช่ไหม ? เอามาชั่งน้ำหนักดู ฉันอยากจะได้เนื้อหมูป่าพอดี”

ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข รีบถือกระบุงนำเนื้อหมูออกมาชั่ง จื่อหยวนให้ความร่วมมือเป็๲อย่างดี

“7 โล 12 หยวนนะ” เถ้าแก่บอกราคาพลางจดอะไรลงไปในสมุดด้วย จากนั้นเดินไปหยิบเอาเงินมานับยื่นให้กับจื่อหยวน

“ให้ภรรยาผมครับ” จื่อหยวนผายมือไปทางต้าเหนิงแทน เธอได้แต่ยืนงุนงง รับเงินมาอย่างเคอะเขิน

“สามีดีจริงๆ เลย ครองรักกันไปนานๆ นะ” เมื่อขายเนื้อหมูเสร็จแล้ว พวกเขาก็รีบเดินกลับไปที่เกวียน ก่อนจะถึงที่เกวียน ต้าเหนิงก็รั้งแขนของจื่อหยวนไว้ก่อน

“เราไปต่อแถวซื้อของกินกลับบ้านกันก่อนค่ะ คุณอยากจะได้อะไรเป็๲พิเศษไหมคะ”

“ไม่ครับ คุณอย่าเดินเยอะ ไปรอผมที่เกวียนเถอะครับ อยากได้อะไรบอกผมมา ผมจะไปซื้อมาให้ คุณจะได้ไม่ต้องเหนื่อย สุขภาพคุณยังไม่ดีด้วย”