ผู้เฒ่าหลีผายมือไปทางหลานชายและกว้างออกไป "ตระกูลหลีของเรามีเครือข่าย ซูเปอรม์ารเ์ก็ตและร้านขายยากว่า 500 สาขาทั่วประเทศ ปู่จะผลิตยาดมสูตรนี้วางขาย ปู่มั่นใจว่ามันต้องขายดีเป็เทน้ำเทท่าแน่ๆ"
"ดังนั้น..." ผู้เฒ่าหลียื่นข้อเสนอใหม่ "ปู่จะให้ ส่วนแบ่งกำไรจากการขาย (Profit Sharing) ให้หนู 3% และปู่จะยก กล้วยไม้สือหู ต้นนั้นให้หนูเป็ของแถมด้วย หนูว่ายังไง?"
หลีหรานที่ยืนฟังอยู่แทบสำลักน้ำลาย 3% ของยอดขายทั่วประเทศ? นั่นมันเงินมหาศาล! ปู่ทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลยเหรอ?
ซูเหยานิ่งคิด พลางคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่า 3% คือตัวเลขที่เยอะมาก แต่เธอมองการณ์ไกลกว่านั้น เธอ้าความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน และไม่อยากให้ใครมองว่าเธอโลภมาก
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เฒ่าหลี "คุณปู่คะ... ข้อเสนอของคุณปู่ใจป้ำมากค่ะ แต่หนูรับไว้ ไม่ได้หรอกค่ะ"
"ทำไมล่ะ?" ปู่หลี่ขมวดคิ้ว ถามด้วยความสงสัย
"มันเยอะเกินไปค่ะ หนูเป็แค่เด็กนักเรียน ลงทุนก็ไม่ได้ลง บริหารก็ไม่ได้ทำ แค่เขียนสูตรยาลงในกระดาษแผ่นเดียว จะให้รับส่วนแบ่งตั้ง 3% หนูละอายใจค่ะ... อีกอย่างถ้าไม่มีเครือข่ายร้านค้าของคุณปู่ สูตรยานี้ก็เป็แค่กระดาษเปล่า"
เธอยิ้มหวาน "หนูขอเสนอแบบนี้ค่ะ... หนูขอส่วนแบ่งแค่ 1% ก็พอค่ะ แต่หนูขอให้ กล้วยไม้สือหูต้นนั้นเป็ของแลกเปลี่ยนสำคัญ เพราะหนูสนใจอยากน˚าไปศึกษาจริงๆ... และในอนาคต ถ้าหนูมีสูตรยาดีๆอีก หนูขอโอกาสมาปรึกษาคุณปู่อีกได้ไหมคะ?"
ผู้เฒ่าหลีตะลึงงัน มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง เด็กคนนี้... รู้จักถอยเพื่อรุก รู้จัก ประมาณตน และมองการณ์ไกล! "ฮ่าๆๆๆๆ!" ผู้เฒ่าหลีหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ ตบเข่าฉาดใหญ่
"เยี่ยม! เยี่ยมมาก! อายุแค่นี้แต่ความคิดอ่านลึกซึ้ง หลีหราน! แกดูเพื่อนแกไว้เป็ ตัวอย่างนะ!"
"ตกลง! ปู่รับข้อเสนอของหนู! ส่วนแบ่ง 1% และสือหูต้นนั้นเป็ของหนูเดี๋ยวนี้เลย! เดี๋ยวปู่ ให้ทนายร่างสัญญาให้!"
"ขอบคุณค่ะคุณปู่" ซูเหยายิ้มรับความสำเร็จ
.......................
หลังจากทานข้าวกลางวันที่บ้านปู่หลิงเสร็จ และรับมอบกล้วยไม้สือหูที่บรรจุลงกล่องอย่าง ทะนุถนอมแล้ว ก็ถึงเวลากลับ "หลีหราน แกขับรถไปส่งหนูซูเหยาที่บ้านนะ ขับดีๆ ล่ะ" ผู้เฒ่าหลีสั่งหลานชาย
"ครับปู่..." หลีหรานรับกุญแจรถมาอย่างงงๆ
ส่วนเื่สูตรยาดม “ลมหายใจ์” และสัญญาทางปู่หลี่ จะให้ทนายของบริษัทฯ ร่าง สัญญา มาเซ็นกันที่บ้านปู่หลี่อีกทีในวันเสารห์น้า ทางซูเหยาก็รับปากว่าจะไปเรียบเรียง สูตรยาดม มามอบให้ทางปู่หลี่ในวันเสารห์น้าเช่นกัน
ระหว่างทางกลับบ้าน บรรยากาศในรถเงียบกริบ จนกระทั่งหลีหรานอดรนทนไม่ไหว "หลิงซูเหยา... ฉันรู้นะว่าเธอเก่ง เลขก็เก่ง อังกฤษก็เก่ง... แต่ไม่นึกว่าจะรู้เื่สมุนไพรด้วย แถมยังปฏิเสธผลกำไร 3% อีกด้วย ?" หลี่หรานพูดอย่างทึ่งจัด
ซูเหยาหันมามองเพื่อนร่วมห้อง ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ความรู้หาได้ทั่วไปถ้าตั้งใจศึกษา... ส่วนเื่เงิน บางที 'มิตรภาพ' และ 'ความเชื่อใจ' ก็มีค่ามากกว่าเงินนะคุณชายหลี อีก อย่าง... กำไร 1% ฉันก็ว่าเยอะมากแล้ว"
หลีหรานส่ายหน้า "เธอนี่... เดาทางยากจริงๆ" แต่ในใจเขากลับยอมรับนับถือเพื่อนคนนี้ ขึ้นมาอีกหลายส่วน ไม่ใช่แค่เด็กเรียนเก่งธรรมดา แต่เป็คนที่มีความสามารถรอบด้าน และมีความคิดที่น่าสนใจมาก
เมื่อรถจอดส่งที่หน้าปากซอยบ้าน ซูเหยาลงจากรถพร้อมกล่องกล้วยไม้
"ขอบใจนะที่มาส่ง เจอกันที่โรงเรียน"
"อืม... เจอกัน"
ซูเหยาเดินเข้าซอยบ้านด้วยหัวใจที่พองโตคับอก "ครบแล้ว... สมุนไพร 5 ชนิด!"
"คืนนี้ แหละ... ศาสตราจารย์จาง เตรียมยาพร์ไว้ให้ฉันได้เลย!"
แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างไม้เก่าๆ ของอพารต์เมนต์บ้านหลิง ภายในบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงไอน้ำฟู่ๆ จากเตารีดไอน้ำเครื่องเก่าๆ ดังเป็จังหวะ
แม่เสิ่นกำลังยืนรีดผ้ากองโตอยู่บริเวณหน้าโซนครัวอย่างขะมักเขม้น เพื่อเตรียมชุด ทำงานสำหรับสัปดาห์ใหม่ให้กับทุกคนในบ้าน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมตามไรผม แต่ใบหน้าของ เธอดูผ่อนคลาย เพราะความกังวลเื่หนี้สินได้หมดไปแล้ว
เสียงไขกุญแจประตูหน้าห้องดังขึ้น แกรก... ตามด้วยร่างของหลิงซูเหยาที่เดินเข้ามาพร้อม กับกระเป๋าสะพายและกล่องกระดาษใบหนึ่งในมือ
"กลับมาแล้วค่ะแม่" ซูเหยาทักทายเสียงใส มองไปรอบๆ มีแม่เสิ่นอยู่คนเดียว “ย่ากับพ่อแล้วก็อาอิ้วไปไหนกันเหรอคะแม่” ซูเหยาถามหาคนอื่นๆ (เธอรู้ว่าปู่ไปทำงาน ไม่อยู่บ้านแน่ๆ )
แม่เสิ่นเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะรีดผ้า ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกสาว "กลับมาแล้วเหรอลูก ย่าไป คุยอยู่บ้านย่าซุนห้องข้างล่างน่ะลูก พ่อไปเล่นหมากรุกบ้านอาหยาง
ส่วนอาอิ๋วไปเตะบอลกับเพื่อนๆ เดียวคงกลับกันพร้อมปู่นะจ๊ะ ทานข้าวกลางวันมาหรือยัง? ในครัวมีกับข้าวเหลืออยู่นะ เดี๋ยวแม่ไปอุ่นให้"
"ทานเรียบร้อยแล้วค่ะแม่ คุณปู่หลี่เลี้ยงมื้อกลางวันหนูจนอิ่มแปล้เลยค่ะ" ซูเหยาตอบกลับ เร็วๆ พลางกระชับกล่องในมือแน่น กล่องนี้บรรจุ 'กล้วยไม้ป่าสือหู' มูลค่ามหาศาลเอาไว้ เธอต้องรีบเก็บมันก่อนที่จะมีใครมาขอดู
"งั้นหนูขอตัวเอาหนังสือไปเก็บในห้องก่อนนะคะ วันนี้ได้ข้อมูลมาเยอะแยะเลย"
"จ้ะ ไปพักผ่อนเถอะลูก เดี๋ยวเย็นๆ ค่อยออกมาช่วยแม่เตรียมมื้อเย็นนะ"
ซูเหยารีบเดินจ้ำอ้าวผ่านม่านกั้นเข้าไปในโซนที่นอนของตัวเอง เธอบรรจงวางกล่อง กล้วยไม้ลงในมุมมืดใต้เตียงอย่างระมัดระวัง แล้วเอาเสื้อผ้ามาบังไว้อีกชั้นหนึ่ง "หลิงอวี้... เฝ้า ไว้ดีๆ นะ อย่าให้ใครมาแตะต้องเด็ดขาด"
[รับทราบครับเ้านาย ผมเปิดโหมดตรวจจับความเคลื่อนไหวรอบเตียงไว้แล้วครับ]
........................
3K
