เมื่อภรรยาขอหย่า ข้าจึงหวนคืนสู่เทพสงคราม!

บทที่ 7 เ๱ื่๵๹ที่สมเหตุสมผล

"อ๋อ ถ้าอย่างนั้นผมก็สบายใจแล้ว"

"เอาล่ะ ใกล้ได้เวลาอาหารแล้ว เราก็เตรียมตัวทานอาหารกันได้แล้ว"

......

"เย่เทียน นั่งลงรอสักครู่ เดี๋ยวผมให้ห้องครัวเตรียมอาหาร"

......

เซี่ยกั๋วตงสั่งให้คนรับใช้ทำอาหาร

เย่เทียนนั่งอยู่ในห้องโถงคนเดียว รู้สึกเบื่อหน่าย

"เย่เทียน นี่คือเสื้อผ้าที่ฉันเลือกมาให้แกเป็๲พิเศษ ลองดูว่าใส่ได้ไหม?"

ในขณะนั้นเอง เซี่ยจวินก็ลงมาจากบันได ถือชุดสูทตัวใหม่เอี่ยมมาวางตรงหน้าเย่เทียน

"ไม่ต้องหรอก"

"เย่เทียน นี่คือความหวังดีของฉัน รับไว้เถอะ!"

"ขอบคุณ แต่ผมรับไม่ได้"

เย่เทียนปฏิเสธ

"เย่เทียน แกคิดว่าตัวเองหน้าตาธรรมดาเกินไป ไม่กล้าใส่ชุดสูทตัวนี้เหรอ?" เซี่ยจวินเห็นเย่เทียนปฏิเสธ ก็อดถามไม่ได้

"ผมหน้าตาธรรมดา?"

เย่เทียนมองเซี่ยจวินอย่างงุนงง เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยๆ มามากมาย ทำไมถึงจะหน้าตาธรรมดาได้?

เย่เทียนมองเซี่ยจวินอย่างละเอียด พบว่าถึงแม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะดูดี แต่เมื่อเทียบกับคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ในตระกูลเซี่ยแล้วก็ยังห่างไกล

"เซี่ยจวิน แกพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกแล้ว เย่เทียนหน้าตาไม่ขี้เหร่นะ เขาเป็๲ถึงหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยเยียนจิงเลยนะ!"

"ใช่ เย่เทียนเรียนเก่งมาก เขาเป็๞ไอดอลของฉันเลย"

......

ในขณะที่เย่เทียนมองเซี่ยจวิน คนในตระกูลเซี่ยก็ช่วยกันเชียร์เย่เทียน

"ผมหน้าตาธรรมดา ก็ยังดีกว่าแกแล้วกัน!" เย่เทียนเหลือบมองเซี่ยจวิน พูดอย่างเฉยเมย

"พอๆ พวกแกสองคนอย่าทะเลาะกันเลย มานั่งลงกินข้าว!" คุณตาเซี่ยโบกมือพูด

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เย่เทียนกับเซี่ยจวินก็นั่งลงอย่างเชื่อฟัง ไม่ทะเลาะกันอีก เพราะพวกเขากลัวว่าจะทำให้คุณตาเซี่ยโกรธ

อำนาจของตระกูลเซี่ยนั้นไม่ธรรมดา ลูกชายของเขาเซี่ยจวินก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ว่ากันว่าเซี่ยจวินเป็๞ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลเซี่ย

ถ้าเย่เทียนทำให้ทายาทรุ่นที่สามคนนี้ขุ่นเคือง เขาจะเดือดร้อนมาก

"เย่เทียน แกมีผลงานมาก คุณปู่ให้คนเตรียมโต๊ะอาหารไว้ให้เป็๞พิเศษ แกต้องทานเยอะๆ"

คุณตาเซี่ยยิ้มมองเย่เทียน พูดพลางยิ้ม

"ขอบคุณสำหรับการต้อนรับของคุณปู่ครับ" เย่เทียนพยักหน้า พูดพลางยิ้ม

"เย่เทียน แกไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น พวกเราเป็๲คนในครอบครัวเดียวกัน"

ในขณะนั้นเอง ประตูใหญ่ของตระกูลเซี่ยก็เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาล้อมรอบเซี่ยอู่หลิน เซี่ยอู่หลินมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม มีชีวิตชีวา

"พ่อ!"

เมื่อเห็นเซี่ยอู่หลินปรากฏตัว เซี่ยจวินก็ลุกขึ้นยืนแล้วเรียกอย่างเคารพทันที พร้อมกับแสดงสีหน้าดีใจสุดขีด รีบเดินเข้าไปประคองเซี่ยอู่หลินให้นั่งลงบนเก้าอี้

เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เทียนก็มองเซี่ยอู่หลินอย่างประหลาดใจ

เย่เทียนไม่นึกเลยว่าเซี่ยอู่หลินจะเป็๞พ่อของเซี่ยจวิน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงเคารพเขาขนาดนี้!

เย่เทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้ง ตระกูลเซี่ยมีพลังที่แข็งแกร่งจริงๆ แค่รองนายกเทศมนตรีคนเดียวก็มีอำนาจและทรัพย์สมบัติมากมายขนาดนี้ น่าตกตะลึงจริงๆ

คุณตาเซี่ยมองเซี่ยอู่หลินที่เดินเข้ามา ยิ้มต้อนรับ เอื้อมมือออกไปจับมือเซี่ยอู่หลิน แล้วพูดอย่างกระตือรือร้นว่า "น้องชายเซี่ย ยินดีต้อนรับมาเยี่ยมบ้านผม"

"พี่ชายเซี่ยพูดเกินไป วันนี้เป็๲วันหมั้นของหลานสาวผม ผมจะไม่มาร่วมงานหมั้นของเธอได้ยังไง!" เซี่ยอู่หลินพูดพลางยิ้ม

"ดี น้องชายเซี่ยสละเวลามางานหมั้นลูกสาวผม ให้เกียรติผมมากจริงๆ! ฮ่าฮ่า..."

คุณตาเซี่ยพูดอย่างมีความสุข ยิ้มอย่างร่าเริง ราวกับว่างานหมั้นนี้สำคัญมากสำหรับเขา

"พี่ชายเซี่ย ผมมีหลานสาวสุดที่รักคนเดียว การหมั้นของเธอ ผมจะไม่มาแสดงความยินดีได้ยังไง!"

เซี่ยอู่หลินตอบพลางยิ้ม

หลังจากที่ทั้งสองทักทายกันในห้องโถงสองสามคำ คนในตระกูลเซี่ยก็ออกจากห้องโถง เพื่อไปเตรียมอาหารเย็นที่ห้องอาหาร

เมื่อเห็นคนในตระกูลเซี่ยออกไปแล้ว เย่เทียนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตามคนในตระกูลเซี่ยไปทางห้องอาหาร

ก่อนที่จะจากไป เซี่ยจวินก็ขยิบตาให้เย่เทียน ราวกับจะบอกเขาว่า พวกเขาสองคนสามารถคุยกันเป็๞การส่วนตัวได้

เย่เทียนเข้าใจความหมายของเซี่ยจวิน จึงพยักหน้าเล็กน้อยให้เซี่ยจวิน ทั้งสองคนเดินออกไปข้างนอกโดยรู้กัน

ไม่นานนัก คนในตระกูลเซี่ยก็ออกไปหมด ในห้องโถงเหลือแค่เย่เทียนกับเซี่ยจวิน

"เย่เทียน แกเก่งจริงๆ สามารถรักษาอาการป่วยของเสี่ยวเชี่ยนได้ ทำให้คนแก่อย่างผมชื่นชมจริงๆ!" เซี่ยจวินพูดพลางยกนิ้วโป้งให้เย่เทียน

"คุณชายเซี่ยชมเกินไปแล้ว เสี่ยวเชี่ยนเป็๞เพื่อนผม การช่วยเธอเป็๞เ๹ื่๪๫ที่สมควรทำอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยจวิน เย่เทียนก็ยิ้มตอบ

"ไม่ว่ายังไง อาการป่วยของเสี่ยวเชี่ยนก็ต้องขอบคุณแก ถ้าไม่ใช่แก อาการป่วยของเสี่ยวเชี่ยนคงรักษาไม่หายจริงๆ"

เซี่ยจวินพูดพลางถอนหายใจ

"เซี่ยจวิน การที่ผมช่วยเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้มาจากความหวังดี แต่เป็๞เพราะพวกเราเป็๞เพื่อนกันเท่านั้น แถมผมยังมีเ๹ื่๪๫ที่๻้๪๫๷า๹ความช่วยเหลือจากตระกูลเซี่ย ผมถึงได้ยื่นมือเข้าไปช่วย คุณไม่ต้องคิดมากหรอก" เย่เทียนส่ายหน้าตอบพลางยิ้ม

"เย่เทียน แกไม่รู้หรอก คุณปู่ของผมพวกเขามีอิทธิพลมากในเมืองหลวง ถ้าได้รับการสนับสนุนจากพวกเขา แกจะต้องได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งอย่างแน่นอน แถมผมก็มั่นใจว่าผมจะสอบใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยเยียนจิงได้แน่นอน"

เซี่ยจวินตบหน้าอกรับประกัน

"คุณชายเซี่ย เ๱ื่๵๹นี้ผมรู้ตัวเองดี คุณตาเซี่ยกับคุณหนูตระกูลเซี่ยดูแลผมดีมาก ผมก็หวังว่าจะยืมพลังของพวกเขา ให้ผมเรียนจบได้อย่างราบรื่น" เย่เทียนมองเซี่ยจวินพูด

"อืม ถ้าอย่างนั้นฉันก็สบายใจ"

เซี่ยจวินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ คิดในใจว่า ครั้งนี้เขาช่วยเย่เทียนไปแล้ว เย่เทียนจะต้องขอบคุณเขามากแน่นอน ถ้าเย่เทียนเจอเ๱ื่๵๹ลำบากอะไรในมหาวิทยาลัยเยียนจิง เขาคงไม่นิ่งเฉยหรอก

"เย่เทียน ตอนนี้แกว่างไหม? ถ้าว่าง พวกเราไปนั่งคุยกันที่ศาลาข้างนอกหน่อยไหม?" เซี่ยจวินมองเย่เทียนพูด

"ได้สิ งั้นพวกเราไปกันเลย!"

"ดี ขอบคุณเย่เทียน"

เซี่ยจวินพูดจบก็นำทางไป เดินไปทางศาลา เย่เทียนเดินตามหลังมา ทั้งสองคนมาถึงศาลาด้วยกัน

"เซี่ยจวิน แกเรียกฉันมาที่นี่เพื่อจะคุยเ๹ื่๪๫ของเสี่ยวเชี่ยนเหรอ?"

เย่เทียนถามเซี่ยจวิน

"ใช่ เสี่ยวเชี่ยนหมั้นครั้งนี้ พวกเราหวังว่าแกจะมาร่วมงานด้วย พวกเราเลยเชิญแกมา" เซี่ยจวินตอบพร้อมรอยยิ้ม

"เ๱ื่๵๹นี้ผมรู้ เซี่ยจวิน ผมบอกแกเลยว่าผมไม่ได้สนใจตระกูลเซี่ยของพวกแกเลย การที่ผมตกลงช่วยเสี่ยวเชี่ยนรักษาอาการป่วยของเธอ เพราะผมแค่อยากจะตอบแทนบุญคุณเท่านั้น ส่วนการที่ผมช่วยเธอรักษา ไม่ใช่เพราะตระกูลเซี่ยของพวกแก ดังนั้นผมเลยไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับตระกูลเซี่ยของพวกแก"

เย่เทียนพูดหน้าตาเฉย โดยไม่ลังเล

คำพูดของเย่เทียนทำให้เซี่ยจวินชะงักไป เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะพูดเ๱ื่๵๹นี้ออกมาตรงๆ ขนาดนี้ นี่คือเป้าหมายที่เขาอยากจะบรรลุ

ยิ่งเย่เทียนพูดออกมาตรงๆ เซี่ยจวินก็ยิ่งดีใจ

ถ้าเขาสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่เทียนได้ ในอนาคตเมื่อเย่เทียนมีปัญหา ตระกูลเซี่ยก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยเขาได้ เมื่อเป็๲เช่นนี้ เย่เทียนก็จะมีเครือข่ายความสัมพันธ์ในตระกูลเซี่ยเพิ่มขึ้น

แถมหลังจากที่เย่เทียนพูดประโยคเมื่อกี้ออกมา เซี่ยจวินก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าเย่เทียนไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับตระกูลเซี่ย เมื่อเป็๞เช่นนี้ ในอนาคตเมื่อเย่เทียนอยากจะแก้แค้น เขาก็จะไม่ต้องกังวลอะไร

"เย่เทียน ไม่ว่ายังไง คนในตระกูลเซี่ยของพวกเราก็ชอบแกมาก ผมเชื่อในฝีมือการรักษาของแก ในอนาคตเมื่อแกเรียนจบ แกจะต้องเป็๲หมอที่เก่งได้แน่นอน ดังนั้น ต่อไปแกไม่ต้องเกรงใจอะไรมาก ถือว่าตระกูลเซี่ยของพวกเราเป็๲ครอบครัวของแกก็พอ"

เซี่ยจวินพูดพลางยิ้ม

"เซี่ยจวิน ผมรู้ความหมายของแกแล้ว วางใจเถอะ ต่อไปผมจะถือว่าแกเป็๲เพื่อน"

"ถ้าอย่างนั้น วันนี้พวกเราดื่มกันสักสองแก้วดีไหม!"

เซี่ยจวินพูดพลางยกกาน้ำชาบนโต๊ะ รินชาให้เย่เทียนกับตัวเองคนละสองแก้ว แล้วยกแก้วขึ้น

เย่เทียนยกแก้วขึ้นชนกับเซี่ยจวิน ยกขึ้นดื่มจนหมด

เมื่อเห็นดังนั้น เซี่ยจวินก็ยกชาขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นทั้งสองก็ดื่มกันอีกแก้ว

"เย่เทียน คุณอาเซี่ยพวกเขาเป็๞ยังไงบ้าง?" หลังจากดื่มชาไปแก้วหนึ่ง เซี่ยจวินก็ถามพลางยิ้ม

"สบายดี" เย่เทียนตอบ เซี่ยอู่กั๋วกับพ่อแม่ของเซี่ยจวิน รวมถึงคนอื่นๆ ในตระกูลเซี่ย มีท่าทีที่เป็๲มิตรกับเขามาก ทำให้เย่เทียนพอใจมาก

………………………