นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 148

ชายปริศนา 

เสียงทักทายจากบุรุษอันไม่คุ้นเคยดังจากด้านหลัง  ซูฉีและลี่ถังที่ยืนอยู่หันไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว

พวกนางทั้งสองแสดงแววตางุนงง ภายในงานเทศกาลที่ผู้คนหนาแน่นเต็มไปทั่วทั้งท้องถนน เมื่อหันไปมองกับพบเห็นบุรุษสองผู้ยืนอยู่ด้านหลัง 

พวกเขาเป็นบุรุษที่มีช่วงวัยราวๆยี่สิบต้นๆเท่านั้น ใบหน้าแปลกหูแปลกตาดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนภายในเมืองแห่งนี้

ซูฉีแสดงแววตาประหลาดใจ จ้องมองไปที่บุรุษผู้นั้นด้วยใบหน้าสงสัย นางมั่นใจว่าไม่เคยพบเจอคนพวกนี้มาก่อน

แถมไม่เคยรู้จักแล้วก็ไม่เคยสนิทสนมกันด้วย เมื่อรู้สึกว่ามีอันใดแปลกๆ ซูฉีถึงกับขมวดคิ้วแผ่ออร่าไม่เป็นมิตรออกมา

“ ว่าอย่างไร ข้าถามว่าพวกเจ้ามาเที่ยวงานเทศกาลแห่งนี้อย่างนั้นหรือ”

ลี่ถังสัญชาตญาณของนางบอกว่าควรจะปกป้องคุณหนู นางรีบก้าวเข้ามาด้านหน้าเผชิญหน้ากับเหล่าบุรุษพวกนั้นพลังพูดขึ้น “ พวกเจ้าเป็นผู้ใด ” 

“ พวกเราเคยรู้จักกันอย่างนั้น ”

“ ข้ามั่นใจว่าพวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน”

“ ใจเย็นสิสาวน้อย พวกเราเพียงแค่เข้ามาชักชวนพูดคุยเกี่ยวกับการเทศกาลแห่งนี้เท่านั้น ”

“ พวกเราเป็นคนที่เดินทางมาจากต่างเมือง แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่เดินทางมาเที่ยวงานเทศกาลภายในเมืองชายแดน ”  

“ เห็นแม่นางทั้งสองไม่มีท่าทางกระวนกระวาย แถมยังดูคุณชินทางเลยเข้ามาทักทาย หวังว่าจะได้คนนำทางพาเที่ยวงานเทศกาล ” หนึ่งในบุรุษพวกนั้นกล่าวขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร

ซูฉีเห็นท่าทีของพวกมัน ‘ พวกหน้าม่ออย่างนั้นหรอ ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัยมันเองก็มีแบบนี้ทั้งนั้นสินะ ’

‘ แต่มองดูจากการแต่งกายของคนพวกนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พวกมันแต่งกายดูดีไม่ใช่น้อย น่าจะเป็นพวกบุตรชายของเศรษฐีที่เดินทางมาเที่ยว ’

ซูฉีประเมินจากสายตา เพราะว่าชุดและเครื่องประดับที่คนพวกนี้กำลังสวมใส่อยู่ ดูไม่เหมือนคนเมืองนี้แถมยังดูดีผิดหูผิด 

จึงคาดการณ์ได้ว่าคงจะเป็นเด็กบ้านเศรษฐีที่นิสัยเสียอย่างแน่นอน 

“ ข้าไม่ใช่คนท้องกินถ้าอยากจะหาคนพานนำเที่ยว ก็เชิญไปพบผู้อื่นเถอะ ” ซูฉีพูดตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยแววตาไร้ซึ่งมิตรไมตรี 

คุณชายที่อยู่ด้านหน้าแสดงรอยยิ้ม เห็นท่าทีที่ไม่สนใจใยดีของซูฉีมันรู้สึกชอบใจ 

“ คุณหนูท่านนี้บอกว่าตนเองไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่ท่านดูชำนาญเส้นทางเป็นอย่างมาก ”

“ แล้วมันแปลกตรงไหน คนเราจะเดินทางถ้าไม่สำรวจเส้นทางก็มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละ ” ซูฉีพูดพลางกับจ้องมองใบหน้าของคุณชายผู้นั้น 

คำพูดเช่นนี้ราวกับว่าเป็นคำพูดที่ตบหน้าผัวะใหญ่ ซูฉีหลอกด่ามัน 

คุณชายที่อยู่ด้านหน้าแสดงรอยยิ้ม ก่อนที่มันจะพูดขึ้น “ นี่ท่านกำลังด่าข้าอยู่อย่างนั้นหรือขอรับ ”

“ ข้าไม่ได้พูดสักหน่อย ข้าเพียงแค่กล่าวตามความคิดของตนเองเท่านั้น ”

“ ตามที่คาดคิดคนที่เดินทางมาที่เมืองชายแดนอันห่างไกลเช่นนี้ ก็คงจะต้องศึกษาเส้นทางมาแล้วระดับนึง ”

“ รวมถึงคุณชายผู้นี้มีเครื่องแต่งกายที่ไม่ธรรมดาแถมยังมีสหายเดินทางมาด้วย ก็คงจะต้องศึกษาเส้นทางมาในระดับนึง ”

“ ถ้าให้ตัวของข้าคาดเดาคุณชายคงจะเป็นพวกที่ชอบหาสตรีตามท้องถนนมาเป็นคนพูดคุยเล่นในยามราตรีสินะเจ้าคะ ” นางพูดด้วยแววตาจริงจัง

มองตรงไปที่ชายที่อยู่บริเวณด้านหน้า คุณชายท่าทางดูดีที่อยู่เบื้องหน้าส่งเสียงหัวเราะดังลั่นทั้งถนน  

“ ฮ่าๆๆๆ เจ้ามีแต่คนจริงๆ ” 

แม้ว่าจะโดนกล่าวว่าเช่นนั้น แต่ว่าคุณชายพรุ่งนี้กลับไม่มีท่าทางโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันกับส่งเสียงหัวเราะอย่างชื่นชอบและพึงพอใจ 

“ เจ้ามีนามว่าอะไร? ”

“ ข้าคิดว่าคงจะไม่มีความจำเป็นอันใดที่ต้องกล่าวนามกับคุณชายที่เพิ่งผ่านทางมากะละมัง ”

ชายผู้นั้นแสดงรอยยิ้ม คุณชายวัยยี่สิบต้นๆที่อยู่ด้านหน้าจ้องมองซูฉี ก่อนที่มันจะทำการพูดขึ้น “ ถ้ามีนามว่าหลงเซียน ”

“ ถ้ายังอยู่ที่เมืองแห่งนี้อีกหลายวันหวังว่าพวกเราคงจะได้พบกันอีก ”

“ ตอนนี้มีผู้คนภายในเมืองเริ่มมองมาทางนี้แล้ว ข้าคงจะต้องขอตัวก่อน ” คุณชายผู้นั้นกล่าวแนะนำตัวจบก็ค่อยๆเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้ 

“ คุณชายผู้นั้นบอกว่าตนเองมีนามว่าหลงเซียนอย่างนั้นหรือเจ้าคะ อย่าบอกนะว่า… ” ลี่ถังราวกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ 

ซูฉีพยักหน้าตอบรับกลับไป ใบหน้าของนางแปรเปลี่ยนกลายเป็นความจริงจัง “ ใช่แล้วคุณชายหลงของตระกูลหลงอย่างแน่นอน ”

“ เหตุใดคนหนึ่งถึงบ้านใดเช่นนั้นเจ้าคะ ”=

“ พวกเราไม่เคยพบเจอเขามาก่อน แถมแซ่หลงก็มีมากมายไม่ได้มีอยู่เพียงแค่ตระกูลเดียวสักหน่อย ” 

“ ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นตระกูลหลงจากดินแดนทางเหนือ ”

ซูฉีไม่ให้คำตอบนั้นกับบ่าวรับใช้ของตน นางได้แต่คิดภายในใจของตนเอง ‘ ก็เพราะว่าคนผู้นั้นเหมือนกับภายในนิยายที่บรรยายเอาไว้เลยยังไงล่ะ ’

‘ ตระกูลหลงจากดินแดนทางเหนือของแคว้นแห่งนี้ ’

‘ ภายในนิยายเรื่องนี้ก็มีบทบาทอย่างมาก ตระกูลหลงเป็นตระกูลใหญ่จากดินแดนทางเหนือ พวกเขามีกำลังมากแถมยังมีทรัพยากรมากมายที่ตนเองนั้นเก็บเอาไว้ ’

‘ เป็นตระกูลเก่าแก่เพราะแบบนั้นจึงมีรากฐานอันยาวนาน ตระกูลจึงร่ำรวยเป็นอย่างมากเทียบเท่าได้กับตระกูลใหญ่หนึ่งของอาณาจักรแห่งนี้ ’

‘ ภายในนิยายคนที่ปรากฏกายออกมาไม่ใช่หลงเซียนถ้าเป็นพี่ชายของมัน ’

‘ พี่ชายของโรงเรียนเคยช่วยตัวเองและนางเอกของนิยายเรื่องนี้ในการทำแผนการสำเร็จ ’

‘ แต่ว่าภายในนิยายก็มีบรรยายเอาไว้เช่นเดียวกันว่านายน้อยตระกูลหลงผู้นี้ไม่สามารถเทียบได้กับพี่ชายของตนเลย ’

‘ เขาเป็นคนที่รักสนุกชื่นชอบสุรานารีรักในการเที่ยวเล่น เพราะแบบนั้นผู้คนมากมายภายในตระกูลจึงฝากฝังให้กับพี่ชายของหลงเซียนเป็นคนดูแลตระกูลต่อ ’

‘ อันนี้นิยายบอกว่าเขาเป็นคุณชายรูปงาม มีท่าทางที่ดูคาดเดาได้ยาก แถมยังมีนิสัยชื่นชอบในการพูดคุยกับสตรี ’

‘ ไม่คิดเลยว่าตระกูลหลงจากดินแดนทางเหนือจะเดินทางมาถึงเมืองแห่งนี้ที่อยู่ทางทิศตะวันออกได้ ’

ซูฉีคิดในใจของนาง การปรากฏกายของคนพวกนี้มันทำให้นางนั้นสามารถยืนยันได้หลายอย่าง 

เมืองแห่งนี้เริ่มเป็นที่สนใจกับผู้คนจำนวนมาก แม้แต่ตระกูลใหญ่จากดินแดนทางเหนือเองก็พากันเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ 

อีกไม่นานคงจะมีแขกที่นางคาดไม่ถึงอีกมากมายเดินทางมาอย่างแน่นอน 

….

เวลาผ่านไป 

งานเทศกาลในยามกลางวันผู้คนมากมายเดินเที่ยวหาชมเมือง ส่วนในยามราตรีทั่วทั้งเมืองถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟสว่างไสว 

หินศิลาที่ซูฉีสร้างขึ้นมันทำให้เมืองแห่งนี้สว่างจนผู้คนที่เดินอยู่ภายในเมืองรู้สึกตกตะลึง 

หวงเจียวลู่จัดงานเทศกาลลอยโคมใจกลางเมือง ทำให้หนุ่มสาวมากมายภายในเมืองแห่งนี้และเหล่าแขกที่เดินทางมาพากันมาร่วมงาน 

ซูฉีนั่งมองงานเทศกาลลอยโคมอยู่ไกลๆ นางนั่งอยู่ตรงร้านน้ำชาที่อยู่ถาดห่างออกมาจากสถานที่จัดงานเทศกาลใจกลางเมือง 

“ คุณหนูเจ้าคะจะไม่เข้าไปลอยโคมจริงๆอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ” ลี่ถังถามขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูของนางนั่งมองงานเทศกาลจะไกลๆเช่นนี้ 

“ ไม่ล่ะนั่งมองตรงนี้ดีแล้ว ”

“ ถ้าเช่นนั้นข้าขอนั่งด้วยคนเป็นอย่างไร ” เสียงบุรุษที่ฟังดูแล้วสงบนิ่งน่าฟังดังขึ้น 

ซูฉีหันไปมองด้านข้างพบเห็นหวงเจียวลู่ยืนอยู่ด้านข้างของนาง แม่ทัพหนุ่มร่างกายสูงโปร่งสวมใส่ชุดขนสัตว์สีดำปกคลุมทั้งร่างกาย 

เดินเข้ามาโดยที่นางไม่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนเลยด้วยซ้ำ 

“ แม่ทัพหวง… ” 

“ ว่าอย่างไรข้าขอนั่งได้หรือไม่ ”

จบบท