ณ ป้อมยาม...
ร่างสูงบึกบันของไอ้คมนั่งตากพัดลมตัวจิ๋ว เสื้อผ้าของมันเปียกชุ่มร่างเหงื่อไปหมด ใบหน้าโเี้เต็มไปด้วยหนวดเคราเห็นแล้วไม่เป็มิตร สายตาดุร้ายจ้องมองไปยังทางเข้าชั้นจอดรถใต้ดินด้วยความไม่พอใจ เพราะไอ้หนุ่มปริศนาที่ไม่ใช่พนักงานบริษัทบอกจะเข้าไปรับลูกสาวท่านประธานแค่ครู่เดียว แต่ตอนนี้มันยังไม่ออกมาเลย!
“ไอ้เด็กสมัยนี้ มึงจะให้กูโดนไล่ออกให้ได้เลยใช่มั้ย”
เสียงเข้มกล่าวพร้อมกับลุกขึ้น ร่างสูงเถื่อนผิวดำเข้มเดินเข้าไปในลานจอดรถ แม้จะเป็ลุงที่มีอายุถึงเลขห้า แต่ความแข็งแรงของไอ้คมก็มีมากกว่าเด็กวัยรุ่นทั่วไป ก่อนที่มันจะมาเป็ยามให้กับบริษัทแห่งนี้ ไอ้ลุงเถื่อนเคยเป็แรงงานก่อสร้างมาเกือบสิบปี ด้วยรูปร่างหน่วยก้านสูงโปร่งดิบเถื่อน เลยทำให้ไอ้คมได้งานรักษาความปลอดภัยอย่างง่ายดาย นอกจากใบหน้าจะดูเกรงขามราวกับหลุดออกมาจากคุกแล้ว ร่างกายของมันก็หนาใหญ่กำยำมากกว่าคนอายุเดียวกัน ใครที่ได้เห็นใบหน้าของมันก็ต้องเกร็งกลัวกับสายตาดุร้ายเป็ธรรมดา...
“อึก อื้อออ มาร์ชขา อื้มมม”
“เวลาพิมอยู่ในชุดนี้มันทำให้ผมมีอารมณ์สุดๆเลย”
“อ๊าาา เร็วๆเถอะค่ะ พิมไม่อยากให้คุณพ่อเห็นมาร์ชอยู่ที่บริษัท”
“ได้เลยครับ”
ภายในรถอันแสนร้อนอบอ้าว เรียวขาระหงกางชี้ฟ้าอยู่บนเบาะด้านหลัง กลางเนินโหนกมีใบหน้าชายหนุ่มมุดเลียด้วยความเอร็ดอร่อย แคมอวบอ้วนกลีบสีชมพูสวยงามขาวสะอาดรสหวานอย่าบอกใคร ชายใดได้เห็นก็เป็ต้องหลงใหลกันทั้งนั้น ไหนจะเต้านมลูกใหญ่ที่ปริออกมาจากเสื้อนักศึกษารัดรูปนั่นอีก มันยิ่งทำให้ลิ้นชายหนุ่มโลมเลียรูสวาทมูมมามเข้าไปกันใหญ่!
“อื้มมม มาร์ชคะ อ๊าาา”
“ซีดดดด ตอดลิ้นผมดีจริงๆ”
“อ๊าาา พิมจะ...พิมจะ....กรี๊ดดดดด!!!”
“เฮ้ยยยยย!!!”
ร่างหนุ่มสาวที่แอบลักลอบกันอยู่ในรถหวีดร้องด้วยความใ เมื่อแสงไฟฉายส่องเข้ามาด้านในโดยที่มีใบหน้าก้าวร้าวจากชายรุ่นลุงจ้องถลุงเต็มกระจก ลูกสาวเ้าของบริษัทตะเกียงตะกายใส่ชุดนิสิตให้เข้าที่ หัวใจดวงน้อยเต้นระทวยไม่เป็จังหวะ ความลับที่ปิดซ่อนมานานถูกจับได้เสียแล้ว!
“เฮ้ยย มึงทำอะไรของมึงวะ”
“มาร์ชคะ...เดี๋ยว...”
“เดี๋ยวอะไรพิม มึงเป็ใครถึงได้มากล้าส่องรถของกู!”
เสียงชายหนุ่มะโด่าใส่ยามตรงหน้า แต่พอได้เห็นใบหน้าโเี้ผิวดำเข้มดิบเถื่อนมันก็เริ่มทำให้น้ำเสียงอ่อนลง ไอ้คมไม่แสดงท่าทีว่าเกรงกลัวอะไรใครเลยซักนิด มันเดินเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้านิ่งเฉยแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต ก่อนจะจ้องสายตาทะลุทะลวงเข้าไปในร่างหญิงสาวด้านหลัง
“มึงมองอะไรแฟนกู!”
“มาร์ช…พอแล้ว...”
พิมฐารั้งแขนแฟนหนุ่มเอาไว้ เธอรู้ดีว่าลุงหนวดดกตรงหน้าคือใคร เพราะั้แ่ที่ได้เห็นไอ้คมครั้งแรก หญิงสาวก็ไม่ค่อยถูกชะตากับมันเท่าไหร่นัก ด้วยใบหน้าและผิวพรรณหยาบกร้านไม่น่ามอง และสายตาดุร้ายราวกับสุนัขล่าเนื้อ มันยิ่งทำให้คุณหนูอย่างเธอไม่ค่อยพอใจเวลาที่ถูกมันจ้อง แต่จะทำเช่นไรได้เพราะตอนนี้ไอ้คมมันเป็ยามคนสนิทของคุณพ่อไปแล้ว!!!
“ผมเห็นว่ารถของคุณไม่ใช่รถของพนักงานบริษัท เลยเข้ามาตรวจตามหน้าที่”
“แล้วมึงเห็นหรือยังว่ากูเป็ใคร”
“….”
“พอแล้วมาร์ช กลับเถอะ”
“จะไปกลัวมันทำไม ก็แค่ไอ้ยามกระจอกคนหนึ่ง ไล่มันออกไปเลยพิม”
“ถ้ามาร์ชไม่กลับ พิมกลับแล้วนะ”
“เดี๋ยว...เดี๋ยวสิพิม”
จู่ๆร่างระหงก็เดินส่ายบั้นท้ายวิ่งไปที่รถยนต์ของตัวเอง จากนั้นก็ขับออกไปจากโรงรถชั้นใต้ดินเสียดื้อๆ เมื่อชายหนุ่มได้อยู่กับไอ้คมเพียงลำพัง เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เพราะใบหน้าและรูปร่างทึนทึกมันไม่ต่างจากฆาตกรในคุกเท่าไหร่นัก
“ฝะ….ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”
“…..”
มาร์ชตะคอกกลบเกลื่อนความกลัว ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปนั่งในรถและขับออกไป เมื่อไอ้คมเห็นเช่นนั้นมันก็ได้แต่แสยะยิ้มที่มุมปาก มันรู้จักคุณหนูพิมฐาลูกสาวคนเดียวของเ้าของบริษัทเป็อย่างดี รูปร่างหน้าตาและผิวพรรณช่างต่างวรรณะกับมันราวฟ้ากับเหว ข่าวคราวว่าเธอกำลังคบหาดูใจกับลูกชายนักการเมืองก็ออกทีวีทุกช่อง และไอ้ยามคนนี้ก็รู้ดีมาตลอดว่าหญิงสาวแอบนอกใจได้เสียกับชายหนุ่มปากดีคนเมื่อกี้มานานแล้ว
“หึหึ ปากดีเข้าไปเถอะพวกมึง...”
8K
![[จบ] เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665036869_61001246.webp)
