คุณชายหารัก

หนึ่งเดือนถัดมา

ฉันพา ตูน มาที่คฤหาสน์ เรามานั่งคุยกันที่โต๊ะอาหาร พร้อมจัดอาหารไปกินกันที่ริมบ่อปลา ปรากฎว่าข้างนอกอากาศเย็นเกินไปจน เราสองคนเลยต้องนั่งกินบนโต๊ะอาหารแทน

ตูน: เดี๋ยวนี้ทำขนมอร่อยขึ้นนะ

มีซอล: ฉันทำกินคนเดียว

ตูน: แกก็ไม่มีบ้านแล้วดิ

มีซอล : ฉันเช่าอพาร์ทเม้นท์ไว้อยู่น่ะ

ตูน: ฉันขอไปอยู่ชั่วคราวได้ไหม ระหว่างรอคืนดีกับแฟน

มีซอล : ได้สิ เอาไปกุญแจ

ตูน: ขอบใจนะ ฉันจะทำความสะอาดห้องให้เอี่ยมเลย

มีซอล : ดีมาก ป่านนี้ฝุ่นเกาะหนาสิบเซนแล้วมั้ง

ตูน: ว่าแต่ แกเอาผลไม้ของคุณชายมากินไม่โดนว่าเหรอ

มีซอล : ไม่นะ แกกินไปเถอะ ของฟรี !!

ตูน: ว่าแล้วก็ขำแกนะ ตอนเด็กๆครูแจกนมโรงเรียน แกเดินไปต่อแถวเป็๲คนแรกเลย ทั้งๆที่เพื่อนในห้องไม่มีใครอยากกินนมเลยซะนิด

มีซอล : ยายฉันบอกว่าไม่กินนม คือคนโง่ ฮ่าๆๆ

ตูน: ฉันไม่ชอบกินนมจืด ส่วนมากฉันซื้อนมรสอื่นมากินแทน

มีซอล : ใช่ๆ เห็นเธอเอานมจืดมาวางที่โต๊ะฉันทุกที

ตูน: โอ๊ะ แฟนฉันโทรมาง้อแล้ว ฉันไปก่อนนะ

มีซอล : อ้าว

ตูน: เอากุญแจห้องเธอคืนไป... ไว้เจอกันนะ จุ๊บๆเพื่อนรัก

มีซอล : เพื่อนคนนี้พอแฟนมาง้อรีบไปคนแรกเลยนะ ... อาหารที่เหลือตรงนี้เอาไปกินที่ริมน้ำดีกว่า ใส่เสื้อแขนยาวคงไม่หนาวแล้วแหละ

---

ริมน้ำ

นั่งตรงไหนดีน๊า.... มุมนี้แล้วกัน น่าจะเห็นวิวได้ดีพอสมควร ... ฉันลืมเอาเสื่อมางั้นนั่งบนรองเท้าไปก่อนแล้วกัน

10นาทีผ่านมา

ฉันกลับมาที่คฤหาสน์ ในห้องครัว ฉันเก็บล้างกล่องให้เรียบร้อย จากนั้นเดินกลับเข้าห้องพัก ...

6:00 น.

เช้านี้ฉันมานั่งรอ ภูเมฆ ที่โต๊ะอาหาร เหมือนกับคนอื่นๆ

ปันปัน: ทำไมวันนี้เธอมาก่อนคนอื่นล่ะ

มีซอล: เมื่อคืน ฉันนอนไม่หลับน่ะ

ปันปัน: เธอนี่นะ นอนไม่หลับ

มีซอล: ฮ่าๆ นั่นสินะ

ปันปัน: สวัสดีครับคุณชาย

ภูเมฆ: เช้านี้ทุกคนพักผ่อนกันตามสบายนะครับ วันนี้ผมไม่สบายนิดหน่อย.. อ่อ ปันปัน นายไปประชุมงานกับพรัมนะ

ปันปัน : ครับผม

เช้านี้ภูเมฆ เขาเป็๲อะไรนะ ทำไมเขาซึมจัง อีกทั้งเมื่อวานฉันก็ไม่เจอหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ.. ฉันควรขึ้นไปหาเขาที่ห้องดีไหม หรือ ว่าเขาอารมณ์ไม่ดี ... เอาไงดีล่ะ ฉันไม่เคยเห็น ภูเมฆ เป็๲แบบนี้เลยนะ

20 นาทีถัดมา

กว่าฉันจะใช้ความกล้าขึ้นมาหาเขา ใช้เวลาพอสมควรเลยแหละ

ก๊อก ก๊อก

ภูเมฆ: เข้ามาในห้องก่อนสิ

ภูเมฆ: เป็๞ห่วงฉันเหรอ

มีซอล: ค่ะ นายไม่สบายหรือเปล่า

ภูเมฆ: ผมมีไข้นิดหน่อย เดี๋ยวก็หายครับ

มีซอล: ฉันขอแตะหน้าผากได้ไหม

พอฉันจะยกมือไปแตะที่หน้าผากเขา เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดทันที และกระซิบข้างหูฉันว่า " เรามาเป็๞แฟนกันเถอะ ... มีซอลนะครับ"

มีซอล: 0^0 นายไม่สบายจริงๆด้วย

ภูเมฆ: ตอบฉันมาก่อนสิ ว่าเธอจะเป็๞แฟนกับฉัน

มีซอล: ฉัน...

ภูเมฆ: ว่าแล้วเธอต้องไม่ตอบรับฉัน ..เฮ้ออ

มีซอล: ใช่ ใครจะคบกับนายล่ะ ฉันไม่เหลืออะไรเลย แม้กระทั่งบ้าน ที่ยายบอกว่ารักหนักหนา สุดท้ายแล้วยายก็เลือกจะขายบ้านหลังที่ฉันอยู่ ส่วนยายฉันน่ะเหรอ ตอนนี้มีเงินเหลือกินเหลือใช้ บ้านที่ต่างจังหวัดของยายไม่ได้ถูกยึด อย่างที่แกเล่ามาเลย ... แล้วแบบนี้นายยังอยากคบฉันอยู่ใช่ไหม .. ฮือออ

ภูเมฆ: ใช่ครับ ต่อให้เธอมีรถ มีบ้าน ฉันก็ยังอยากจะคบกับเธออยู่ดี

มีซอล: Y_Y ฮือออ ฉันก็ชอบนายและชอบมากๆเลยด้วย

ภูเมฆ: ^_^ อย่าร้องไห้สิครับ (กอดๆ)

มีซอล: เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำกับอาหารว่างมาให้นายนะ

ภูเมฆ: เธอไม่ต้องลงไปหรอก เดี๋ยวฉันจัดการเอง .. เธอมานั่งตรงนี้ แล้วก็ช่วยตรวจเอกสารแฟ้มนี้ให้หน่อย

มีซอล: นายหลอกใช้งานฉันเหรอ

ภูเมฆ: ผมขอเป็๞แฟนจริงๆนะครับ แต่ตอนนี้ผมตรวจเอกสารไม่ไหวแล้ว อยากรบกวนเธอตรวจเอกสารแทนฉันหน่อยนะ

มีซอล: ค่ะ นายไปพักผ่อนก่อนก็ได้

ภูเมฆ: เธอกินผลไม้ของฉันหมดอีกแล้วใช่ไหม

มีซอล: เขาเปิดไลน์ในมือถือโชว์ให้ฉันดู ที่แม่บ้านส่งรูปมาให้ว่า ส้ม เขาหมดแล้ว แม่บ้านพิมพ์ข้อความมาด้วยว่า ป้าไม่รู้ว่าใครกินหมดค่ะ แต่พวกป้าไม่ได้กินส้มของคุณชายเลยนะคะ ตอนนี้มีแก้ว๬ั๹๠๱ คุณชายรับไหมคะ

มีซอล: ฉันขอโทษค่ะ วันนี้เพื่อนฉันมาเลยแกะส้มให้เพื่อนกินค่ะ แต่..พรุ่งนี้ฉันไปตลาดซื้อมาคืนให้นะคะ

ภูเมฆ: ฉันจะหักเงินเดือนเธอ

มีซอล: ยินดีค่ะ

ภูเมฆ: ถ้าเธอไม่อยากโดนหันเงินเดือน คืนนี้นอนเป็๲เพื่อนฉันหน่อยนะ ..ฉันยังมีไข้อยู่เลย

มีซอล: ฮ่าๆ ได้สิคะ งั้นฉันทำเอกสารนี้เสร็จ ขอลงไปเอาชุดนอนก่อนนะคะ

ภูเมฆ: ครับ