ผมกับเอริคได้เดินทางไปหยั่งเผ่าคาคูก้า ที่นั่นพวกผู้หญิงและเด็กกำลังติดโรคร้าย ราวกับไวรัส ซาร์ ที่ระบาดอยู่ในเมืองใหญ่ๆหลายแห่งของอาณาจักรโปปุรอน เมื่อหลายปีก่อน
" เอริค เราต้องรีบแล้วนะ " ผมหันกับไปกล่าวกับเอริค ที่กำลังจัดแจงเก็บตุ๊กตาคาซูมิลงในกระเป๋า
หลายวินาทีต่อมา...ซิลเวียก็วิ่งมาแจ้งข่าวกับเราว่า มีการพบเห็นัซอมบี้อยู่ในป่าใกล้ๆนี้เอง พวกผมจึงพากันไปหยั่งจุดที่ซิลเวียชี้ เพื่อปราบัซอมบี้
ที่นั่น ัซอมบี้ กำลังแทะวัวควายของชาวบ้านอยู่ ผมกับเอริค ออกัส จึงได้ลงใช้ตาข่ายฟ้าดินที่ซื้อมาจากเมือง มิซึโนะมาจิ จัดการกับมัน
เพียงแค่ชั่วพริบตา เราก็สามารถจับมันได้ มันไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่พวกเราคิด แต่ทว่า...
ไม่ว่าจะเป็ หอก ดาบ อาวุธ กรรไกร หรือตุ๊กตายาง ก็ไม่สามารถฆ่ามันได้ มันยังคงเป็ัซอมบี้ที่มีชีวิตเหมือนเดิม
ตอนนั้นเองที่ซิลเวีย เดินเข้ามาแล้วแนะนำพวกเรา ไปหยั่งเมือง มาจินเทียร์ ที่อยู่เหนือขึ้นไปจากที่นี่ เพื่อยืมดาบวิเศษ เมราส มาปราบัซอมบี้
ซึ่ง เอริคก็เห็นด้วย เราเลยออกเดินทางในคืนวันนั้น
3 วันต่อมา...ณ อาณาจักร มาจินเทียร์ ที่ๆซึ่งเป็เมืองหลวงและเมืองหน้าด่านของอาณาจักรมาจิน
ที่นั่นเราได้พบปัญหาสำคัญ เนื่องจากการเข้าพบองค์หญิงรัชทายาท ไครเมียน่า เพื่อขอยืมดาบวิเศษ เมราส พวกเราจะต้องมีค่าชื่อเสียงสูงถึงขั้น อัศวิน แล้วจะต้องทำยังไงล่ะ ถ้าไม่ใช่ท้าสู้กับเ้าสำนักเก่งๆ ที่มีการสืบทอดวิชาดาบมานาน
ผมกับเอริค จึงไปท้าสู้กับ อารามาสะ เ้าสำนักคูหลงฮา
สำนัก คูหลงฮา เป็สำนักใหญ่ที่มีเหล่าสารานุศิษย์เยอะเป็อันดับต้นๆของโลก และแน่นอนที่นั่นย่อมมีเหล่าสารุนุศิษย์หญิง มากมาย เรียกว่าเป็ฮาเร็มย่อมๆของ อารามาสะ เลยก็ว่าได้
อารามาสะ เ้าสำนักดาบรับปากพวกเราว่า จะประลองด้วย ถ้าเราสามารถเอาไอโฟนที่อยู่กลางพรมแดงมาได้ โดยไม่เหยียบพรม
ผมไปนั่งคิดอยู่หลายวันในที่สุดก็คิดออก
ผมค่อยๆใช้มือพับพรมแดง จนไปถึงไอโฟน แล้วหยิบมันมาให้ อารามาสะ
อารามาสะ ตบมือดีใจอย่างมาก เขาจึงเชิญเราไปที่น้ำพุข้างในคฤหาสต์ของเขา
ที่นั่นเหล่าสาวงามกำลังนั่งอาบน้ำกันอยู่ โดยสวมแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวชิ้นเดียว
" เ้าสำนักคะ มาทำอะไรหรือคะ? " ลูกศิษย์หญิงคนหนึ่งนุ่งน้อยห่มน้อยใส่ชุดสีขาวแทบจะเปิดอก กล่าว
" เริ่มประลองได้ " อารามาสะ ะโ
...แม่งมันให้ตรูสู้ในห้องอาบน้ำหญิง ตรูจะมีสมาธิได้ไงฟระ ผมคิด
ในขณะที่ดาบไม้ได้ฟาดหน้าเอริค สลบลงไปแล้ว และกำลังจะโจมตีผม ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปในกลุ่มผู้หยิงที่กำลังอาบน้ำกันอยู่
" ฉลาดดีนี่ " อารามาสะ กล่าวแล้วยืนดูเฉยๆ
ผมวิ่งหนีไปเรื่อยๅๆในดงนรกสาวอึ๋ม แล้วเหยียบสบู่ก้อนนึง ล้มลงหัวฟาดกับนมลูกศิษย์สาวคนนั้นที่เดินไปถามอารามาสะ ว่ามาทำไมคะ? จนสลบไป
ผมไม่เพียงแต่สลบ ยังเืกำเดาไหลออกจากจมูกอีกต่างหาก เ้าตาเฒ่าเ้าเล่ห์
4ก้านธูปต่อมา ผมก็ตื่นขึ้น ซึ่งตอนนี้ผมกำลังนอนหนุนตักลูกศิษย์สาวคนนั้นอยู่ เธอมีชื่อว่าเรย์
" ชั้นอยากให้นายแต่งงานกับเรย์ ลูกสาวชั้น " อารามาสะกล่าวด้วยความพออกพอใจ
" อ้าว ทำไมเรย์จัง ถึงเรียกคุณว่า เ้าสำนักล่ะ ไม่เรียก พ่อเหรอ " ผมถามอย่าง งงๆ
" นั้นคือสิ่งที่ชั้นสอนลูกั้แ่เด็กๆเองว่า ถ้าอยู่ในสำนักให้เรียกชั้นว่า เ้าสำนัก ไม่ให้เรียกว่าพ่อ " อารามาสะ กล่าว
ผมมองหน้าเรย์ ที่หน้าตาสวยราวกับภาพวาดนางฟ้าในนิยาย แล้วส่ายหัวปฏิเสธเธอ
" ผมมีคนรักอยู่แล้ว เธอชื่อว่า ซินดี้ " ผมกล่าว
และคำพูดนั้นของผมเท่ากับเป็การประกาศากับสำนัก คูหลงฮา นับแต่นั้น
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
พระเอกจะมาพูดความจริงอะไรตอนที่ว่าที่พ่อตาจะยกลูกสาวให้เนี่ย แลาดหรือโง่กันแน่ ตอนต่อไป เตรียมพบกับ ศึกชิงธง สำนักคูหลงฮาได้เลย
219
