บทที่23
หนิงเหมยจูผู้แสนฟุ่มเฟือย
เมื่อหนิงเหมยจูมาถึงก็เจอกับสามีที่ยืนคิ้วขมวดกับการจัดร้านหนิงเหมยจูยืนมองอยู่ไม่นานก็หัวเราะขึ้นเสียงดัง ทำให้ตงซีเฉินที่มัวแต่วุ่นวายกับงานตรงหน้าต้องหันกลับมามองพร้อมกับเกาท้ายทอยแก้เก้อ
"มาแล้วเหรอ เป็ยังไงบ้าง"
"เรียบร้อยแล้วค่ะฉันซื้อบ้านหลังเล็กหนึ่งหลังไว้เก็บของด้วยนะ ตอนนี้ให้เขาลงของให้อยู่เดี๋ยวอีกสักพักค่อยให้ลุงเซียงไปเอา ส่วนที่นี่อีกสองวันเราค่อยมาจัดใหม่พวกชั้นวาง ฉันสั่งไว้หมดแล้วเราเหลือแค่ของที่ขายได้ก็พอ มีพวกตู้แช่น้ำด้วยดีที่เขายังพอมีเหลืออยู่ไม่อย่างนั้นคงต้องรอสินค้าเป็เดือนพี่โกรธไหมที่ฉันใช้เงินเยอะขนาดนี้"หนิงเหมยจูรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ตัวเองใช้เงินเยอะเกินไปจริงๆ
"ไม่ครับ น้องใช้จ่ายก็เพื่อครอบครัวของเราไม่ได้จ่ายเพราะเื่ส่วนตัวเสียหน่อย" ตงซีเฉินยิ้มอย่างอบอุ่นไปให้แม้ว่าหนิงเหมยจูจะใจแข็งยังไงก็ยังมีความหวั่นไหวขึ้นมาไม่น้อยแบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าผู้ชายอบอุ่นจากนั้นสองสามีช่วยกันจัดของในร้านเท่าที่ทำได้ด้วยความสุขและเสียงหัวเราะของทั้งสองคนและรอเวลาเพื่อที่จะไปหาลุงเซียงจะได้ขนของจากบ้านที่ซื้อใหม่เข้าหมู่บ้าน
ย้อนกลับมาที่หนิงฮุ่ยหมินชายหนุ่มปั่นจักรยานมาที่โรงเรียนมัธยมด้วยความสุขที่สุดวันนี้เขาจะได้ทำเื่ขอเข้าเรียนต่อและจะได้จ่ายค่าเล่าเรียนเลยตามที่พี่ใหญ่และพี่เขยสั่งมาเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหนิงฮุ่ยหมินจึงเดินลงมาจากอาคารเรียนเพื่อจะกลับหมู่บ้านแต่กลับต้องมาเจอคนที่ไม่อยากเจอ
"ว่าไงไอ้บ้านนอก กล้ากลับมาเรียนแล้วเหรอ"ถานิเย่วเด็กหนุ่มเกเรเคยเรียนอยู่ชั้นเดียวกับหนิงฮุ่ยหมินเอ่ยอย่างดูถูก
"ถ้านายจะบอกว่าฉันบ้านนอกแล้วที่นี่ไม่บ้านนอกกันทั้งหมดเลยเหรอแม้ว่าอยู่ในอำเภอแต่ก็ยังไม่ใช่ในเมืองหรือในปังกิ่งนายนี่ก็แปลกนะิเย่วนายด่าตัวเองก็เป็"หนิงฮุ่ยหมินบอกด้วยน้ำเสียงปกติไม่บ่งบอกว่าโกรธกับคำพูดของอดีตสหายร่วมห้อง
"ฮุ่ยหมินนายก็พูดเกินไปว่าแต่พ่อของนายให้กลับมาเรียนได้แล้วเหรอ"ตงหงลี่ลูกสาวบ้านตงจีบปากจีบคอพูด เธอเองก็ไม่ชอบหนิงฮุ่ยหมินอยู่แล้วอีกทั้งไม่ชอบพี่สะใภ้แสนร้ายคนนั้นด้วย
"อืม แต่ไม่ใช่พ่อหรอกนะที่ให้เรียนแต่เป็พี่เหมยจู ตอนนี้ฉันมาอยู่กับพี่เขยและพี่ใหญ่แล้ว พี่ใหญ่กำลังจะสร้างบ้านใหม่เลยอยากให้ฉันกลับมาเรียนว่าก็ว่านะ ในเมื่อพี่เขยรักพี่เหมยจูเสียขนาดนี้แค่ส่งฉันซึ่งเป็น้องชายของภรรยารักกลับมาเรียนคงไม่มีปัญหาอะไร"หนิงฮุ่ยหมิน เขาพูดเหมือนไม่ใส่ใจแต่กลับจุดชนวนความอิจฉาที่ตงหงลี่มีอยู่ให้ปะทุขึ้นมา หญิงสาวได้แต่กำมือแน่นไม่ใช่ว่าพี่สี่ของเธอพิการแล้วเหรอ บ้านพี่สี่จนอย่างกับอะไรดีจะเอาปัญญาที่ไหนมาส่งไอ้ฮุ่ยหมินเรียน
"นายโกหก พี่สี่จนอย่างกับอะไรอีกทั้งพี่สาวของนายไม่ใช่คนที่ขยันจะมีเงินมาส่งนายเรียนได้ยังไง"ตงหงลี่ยังคงเถียง เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเองแต่เมื่อทำท่าจะเถียงต่อกลับรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุทำให้หญิงสาวต้องรีบวิ่งไปห้องน้ำปล่อยให้พวกผู้ชายฟาดฟันกันด้วยคำพูดต่อไป
"นายระวังไว้ให้ดีเถอะระวังจะชีวิตไม่สงบเมื่อกลับมาเรียนอีกครั้ง"ถานิเย่วพูดจบเตรียมจะเดินจากไป แต่กลับได้ยินเสียงของหนิงฮุ่ยหมินตอบกลับมา
"ฉันพร้อมเสมอ แต่การที่ฉันกลับมาเรียนฉันไม่้าที่จะมีเื่กับใคร ฉัน้ามาหาความรู้และอนาคตที่ดีให้กับตัวเองแต่ในเมื่อนายเลือกที่จะขู่กันแบบนี้ไม่สู้เรามาดูกันที่คะแนนเรียนไม่ดีกว่าเหรอ" หนิงฮุ่ยหมินพูดจบก็เดินมาที่จักรยานของตัวเองก่อนจะปั่นกลับไปที่หมู่บ้านระหว่างที่ขี่จักรยานกลับเขาได้แต่สงสัยอาการของน้องสาวของพี่เขยแต่คงไม่เป็อย่างที่คิดหรอกมั้งจากนั้นเขาก็ไม่ใส่ใจอีกมุ่งหน้าปั่นจักรยานเข้าหมู่บ้านด้วยความสุข
หนิงเหมยจูจัดร้านกับตงซีเฉินทั้งสองคนได้เหงื่อไม่น้อยเมื่อคิดว่าได้เวลาแล้วทั้งสองคนจึงปิดประตูร้านแล้วปั่นจักรยานไปหาลุงเซียงที่รอทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มตอนนี้คนขับเกวียนทั้งหลายเริ่มจะอิจฉาลุงเซียงขึ้นมาบ้างแล้วแม้ว่าลุงเซียงจะไม่มีลูกค้าเหมือนคนอื่นแต่รายรับที่หนิงเหมยจูให้นั้นมากกว่าที่ขับเกวียนรับจ้างทั้งวันเสียอีก
"ลุงเซียงเดี๋ยวไปเอาของที่บ้านและขนไปส่งให้ในหมู่บ้านเหอซานด้วยนะว่าแต่ลุงเซียงพอจะมีคนแนะนำให้สักสองคนไหมฉันอยากให้มาช่วยขายของที่ร้านสักคนสองคน"
"พอมีเป็ลูกชายของลุงเองอายุยี่สิบปีส่วนอีกคนเป็สหายของลูกชาย ทั้งสองคนเคยทำงานร้านขายอาหารแต่เพราะว่าร้านนั้นต้องเอาคนออกลูกชายและสหายเลยต้องโดนเลิกจ้าง"เขาไม่ได้อยากแนะนำลูกหรือสหายของลูกแต่ถ้าถามคนที่เขาไว้ใจก็คงจะมีเพียงสองคนนี้เท่านั้น
"เป็ผู้ชายทั้งสองคนหรือเปล่าคะ"หนิงเหมยจูไม่ติดปัญหาว่าจะเป็ชายหรือหญิง ดีเสียอีกหากเป็ผู้ชายจะได้ขนของจัดของได้ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีแรง
"สหายคนนั้นเป็ผู้หญิงหากเหมยจูและซีเฉินตกลงพรุ่งนี้ลุงจะให้ทั้งสองคนมาหาดีไหม"
"เอาเป็ว่าอีกสองวันมาเจอกันที่ร้านดีกว่าตอนนี้เราไปขนของและรีบกลับบ้านกัน มีจักรเย็บผ้าด้วยนะ และมีจักรยานเด็กด้วยส่วนอย่างอื่นก็จะเป็ผ้าและของไม่ใหญ่"
"ได้เลยลุงไม่มีปัญหา นำทางลุงไปเลย"ลุงเซียงไม่คิดว่าจะเป็ปัญหาสำหรับเขาอีกทั้งเกวียนที่ขนของนี้ถึงจะเก่าแต่ก็ยังแข็งแรงเมื่อคุยกันเรียบร้อยทั้งสามคนก็มุ่งหน้าไปที่บ้านหลังใหม่ของหนิงเหมยจูพอขนของขึ้นเกวียนทั้งหมดหนิงเหมยจูจึงซ้อนท้ายจักรยานให้สามีอย่างตงซีเฉินขี่นำลุงเซียงเข้าไปในหมู่บ้าน
เมื่อเกวียนตามหลังจักรยานของหนิงเหมยจูข้ามาในหมู่บ้านเหอซานชาวบ้านที่เห็นต่างก็ซุบซิบด้วยความอิจฉาถึงแม้ว่าจะไม่เห็นว่าของอย่างอื่นคืออะไรแต่ที่เด่นชัดคือจักรเย็บผ้านี่ลูกชายสี่บ้านตงและสะใภ้ซื้อจักรเย็บผ้ามาเหรอแล้วยังมีจักรยานที่ขี่เข้ามาอีกนี่เป็คันที่สองแล้วไม่ใช่จ่ายฟุ่มเฟือยเกินไปหรือยังไงทุกสายตาจึงมองไปที่เกวียนเล่มนั้นเพื่อจะให้เห็นว่าในนั้นนอกจากจักรเย็บผ้าแล้วยังมีอะไรอีกแต่ชาวบ้านกลับได้รับความผิดหวังเพราะไม่เห็นอะไรนอกจากผ้าสีขาวปิดอยู่
พอมาถึงบ้านหนิงเหมยจูจึงรีบเปิดประตูรั้วและมองว่าน้องชายกลับมาถึงหรือยังพอเห็นจักรยานจอดอยู่จึงได้ร้องเรียกให้มาช่วยลุงเซียงขนของพร้อมกับซีเฉินสามีของเธอ
"ฮุ่ยหมินน้องมาช่วยหน่อย"
"มาแล้ว มาแล้ว" หนิงฮุ่ยหมินร้องบอกเด็กหนุ่มรีบวิ่งออกมา ตามมาด้วยหลานสาวตัวน้อย ตบท้ายฟู่เจียจิ่นด้วยอีกคนทั้งสามคนมาถึงได้แต่ตาโตอ้าปากค้างหนิงฮุ่ยหมินคิดว่าพี่สาวกับพี่เขยเขาซื้ออะไรมาแม้แต่ฟู่เจียจิ่นยังสงสัยว่าลูกสาวซื้ออะไรมามากมายแบบนี้แม้แต่หม้อกระทะใบใหญ่ก็ยังมี
"ไม่ต้องมองค่ะแม่ช่วยขนก่อนอีกสองวันช่างจะเริ่มมาถางหญ้าและปรับพื้นที่ หนูเลยตั้งใจจะทำอาหารเลี้ยงด้วยแต่คงต้องหาชาวบ้านมาช่วยคนเพราะหนูกับพี่ซีเฉินต้องเข้าไปจัดร้านแม่จะได้ไม่เหนื่อย แล้วฮุ่ยหมินนายจะกลับไปเรียนเมื่อไหร่"
"เทอมหน้าครับพี่ ่นี้ต้องอ่านหนังสือเองแล้วเปิดเทอมค่อยไปสอบครูใหญ่บอกว่าจะได้เรียนจบพร้อมสหายคนอื่น่นี้ผมช่วยงานแม่เองพี่กับพี่เขยไปจัดการเื่ที่ร้านเถอะ"
สองพี่น้องคุยกันระหว่างขนของเมื่อขนเสร็จหนิงเหมยจูจึงยื่นเงินค่าจ้างให้กับลุงเซียงพร้อมกับเนื้อหมูและอาหารอีกหลายอย่างลุงเซียงได้แต่ขอบคุณไม่หยุดปากและบอกว่าหากมีอะไรก็ไปตามได้เลยส่วนอีกสองวันเขาจะพาลูกชายและสหายไปเจอที่ร้านพร้อมกับบอกว่าหากไม่ชอบหรือไม่เข้าตาสามารถปฏิเสธได้ทันที ไม่ต้องเกรงใจเขาจากนั้นจึงขอตัวกลับ จนลืมมองว่าหนิงเหมยจูให้ค่าจ้างมาเท่าไหร่
แต่พอกลับถึงบ้านเท่านั้นลุงเซียงและภรรยาใจนแทบตกเก้าอี้เพราะหนิงเหมยจูให้เงินมาตั้งห้าหยวนทั้งๆ ที่เขามาส่งแค่นี้เองก่อนจะสั่งสอนและบอกลูกชายว่าหากได้ทำงานกับหนิงเหมยจูต้องทำด้วยความซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง
กลับมาที่เสี่ยวลู่ตัวน้อยที่ตอนนี้ยืนมองจักรยานคันเล็กด้วยความตื่นเต้นแต่ก็ไม่กล้าวิ่งเข้าไปจับจนหนิงเหมยจูอดถามลูกสาวไม่ได้หลังจากขนของเข้าบ้านแล้วกลับออกมาหาลูกสาวพร้อมกับสามีและน้องชาย
"เสี่ยวลู่หนูไม่ชอบจักรยานที่แม่ซื้อมาให้เหรอ"
"เปล่าค่ะ หนูชอบมากค่ะแม่"
"ในเมื่อชอบทำไมลูกไม่ลองขี่ล่ะ" ตงซีเฉินขมวดคิ้วถามลูกสาวด้วยความไม่เข้าใจชอบแต่กลับไม่ขี่
"หนูกลัวมันเก่า หนูเลยมองอย่างเดียว"เสี่ยวลู่พูดอายๆ ทำให้ทั้งพ่อทั้งแม่รวมถึงน้าชายได้แต่มองด้วยความเอ็นดูเพราะกลัวว่าจักรยานเก่านี่เองเลยไม่กล้าขี่
"เสี่ยวลู่ฟังแม่นะ ถ้าหนูชอบหนูก็ขี่เลยให้น้าฮุ่ยสอนพอหนูปั่นเป็แล้วค่อยถอดล้อเล็กๆ ข้างๆ ออก หนูไม่ต้องกลัวว่ามันจะเก่าแต่ถ้าหนูโตกว่านี้จักรยานคันนี้หนูก็จะขี่ไม่ได้แล้วนะลูกดังนั้นหนูขี่เลยไม่ต้องกลัว ตกลงไหม"
เมื่อแม่บอกว่าขี่ได้ไม่ต้องกลัวเก่าด้วยความที่ใจอยากจะขี่อยู่แล้วจึงรีบจูงมือน้าชายให้สอนเธอขี่จักรยานด้วยรอยยิ้มตงซีเฉินมองลูกสาวที่หัวเราะและยิ้มอย่างมีความสุขเขาอยากจะขอบคุณภรรยาคนนี้มากที่รักเสี่ยวลู่ไม่ต่างอะไรกับลูกของตัวเอง
"ขอบคุณมากนะครับที่น้องรักเสี่ยวลู่มากขนาดนี้"
"พี่ก็พูดแปลก เสี่ยวลู่เป็ลูกฉันเหมือนกันถึงแม้ฉันจะไม่ได้เป็คนอุ้มท้องและเป็คนให้กำเนิดมาก็เถอะฉันก็รักของฉันนะ"เธออาจจะไม่ได้เกิดเสี่ยวลู่มาก็จริงแต่เธอก็รักเด็กน้อยนี้มาก
"รักแต่ลูกแล้วพ่อของลูกรักไหม"ตงซีเฉินหน้าด้านถามเขาเชื่อว่าสักวันภรรยาจะต้องรับเขาเข้าไปอยู่ในหัวใจเหมือนกับที่เธอรักลูกสาวของเขาอย่างเสี่ยวลู่หนิงเหมยจูได้แต่มองสามีหน้ามึนที่พยายามหยอดเธอทุกวันด้วยรอยยิ้ม
**********************
นิยายเื่นี้ไรท์เขียนใกล้จบแล้วนะคะ ั้แ่พรุ่งนี้ไรท์จะมาลงให้ทุกวันนะคะ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอนาน นิยายเื่นี้มี E-book แล้วนะคะ เล่ม 1-3 เล่ม 4 มาวันที่ 10/1/66 มีทั้งหมด 4 เล่มจบค่ะ
4K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
