ตอนที่ 2: ความลับที่ซ่อนไว้
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟสดคั่วบดที่อบอวลไปทั่วห้องครัวในเช้าวันใหม่ไม่ได้ช่วยทำให้บรรยากาศที่แสนอึดอัดใจรอบตัวเบาบางลงเลย แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาทาบลงบนโต๊ะอาหารไม้เผยให้เห็นฝุ่นผงดวงเล็กๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ เช่นเดียวกับความเงียบงันที่โรยตัวอยู่ระหว่างเราสองคนจนได้ยินเสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องดังสะท้อนก้องอย่างผิดปกติ
รินนั่งอยู่ตรงข้ามผม เธอสวมชุดเดรสแขนยาวสีครีมมิดชิด คอปิดสูงจนเกือบถึงลูกกระเดือก ทรงผมที่เคยมัดรวบสบายๆ ถูกปล่อยสยายยาวลงมาคลุมไหล่ราวกับเป็เกราะกำบังที่เธอใช้ปิดซ่อนเรือนร่างของตัวเองจากสายตาของผม รินก้มหน้าก้มตาใช้ส้อมเขี่ยไข่ดาวในจานไปมาอย่างไม่มีจุดหมาย ใบหน้าหวานที่แสนงดงามดูซีดเซียว ขอบตาของเธอคล้ำหม่นเล็กน้อยเหมือนคนที่นอนไม่เต็มอิ่ม หรืออาจเป็เพราะเธอผ่านการหลั่งน้ำตาเงียบๆ มาตลอดทั้งคืนหลังจากเหตุการณ์ในห้องน้ำตอนตีสอง
"รินครับ... กาแฟจืดหมดแล้วนะ" ผมเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ทุ้มต่ำและอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
รินสะดุ้งตัวโยนเล็กน้อยคล้ายกับคนเพิ่งตื่นจากภวังค์ความคิด เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองผมช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นวูบไหวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เธอจะพยายามปั้นรอยยิ้มจางๆ ส่งกลับมาให้ผม "ค่ะพี่ธันว์... รินกำลังคิดเื่งานเพลินๆ น่ะค่ะ"
มือบางที่ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มสั่นเทาน้อยๆ จนหยดน้ำกาแฟกระฉอกออกมาเกาะอยู่ขอบแก้ว รินรีบยกกระดาษทิชชู่ขึ้นซับมันออกอย่างรวดเร็ว อาการร้อนรนและพยายามเลี่ยงที่จะประสานสายตากับผมโดยตรง ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าเธอกำลังตกอยู่ในความรู้สึกผิดบาปอย่างรุนแรง เธอคงกลัวเหลือเกินว่าความลับที่แอบช่วยตัวเองและครางเรียกชื่อชายอื่นในห้องน้ำเมื่อคืนจะเล็ดลอดออกมาระคายหูสามีแก่อย่างผม
ตลอดทั้งวันทำงานที่บริษัท สมองของผมไม่มีสมาธิอยู่กับเนื้อกับตัวเลย ภาพเงาของรินหลังประตูห้องน้ำ เสียงหอบหายใจกระสันอย่างดิบเถื่อน และคำครางเรียกชื่อ "พี่วิน" ด้วยความอยากลำพองใจยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของผมเป็ระยะๆ ทุกครั้งที่ผมนึกถึงเสียงแหบพร่าเ่าั้ ท่อนเนื้ออุ่นร้อนใต้กางเกงสแลกส์ทำงานของผมกลับตื่นตัวตึงเปรี๊ยะปวดหนึบขึ้นมาทันที มันไม่ใช่ความโกรธแค้นของสามีที่ถูกทรยศหักหลังในจินตนาการ แต่มันกลับเป็ความตื่นตัวทางเพศที่รุนแรงและสับสนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมานานหลายปี
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายของรินในอัลบั้มรูปคู่ของเรา รินในรูปส่งยิ้มหวานเรียบร้อยอ่อนนุ่มให้กล้อง... ช่างขัดแย้งกับตัวตนที่ร้อนแรงและกระหายใคร่หิวโหยใต้ฝักบัวเมื่อคืนเหลือเกิน ความต่างสุดขั้วนี้กลับยิ่งบีบกระตุ้นอารมณ์ชายในวัยใกล้ชราของผมให้พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
ผมคิดถึงสังขารของตัวเองเมื่อคืนนี้ ผมพยายามอย่างที่สุดจนเหงื่อท่วมกาย แต่สุดท้ายก็ปลดปล่อยตัวเองทิ้งให้รินเคว้งคว้าง รินยังอายุน้อย ร่างกายเต่งตึงและมีความ้าที่เอ่อล้นตามธรรมชาติ การที่ผมตอบสนองเธอได้ไม่เพียงพอมันเปรียบเสมือนการขังนกปีกสวยไว้ในกรงแคบๆ ผมรักริน... และผมรู้ดีว่าผมไม่มีวันตอบสนองร่างกายสาวสะพรั่งของเธอได้ไหวอีกต่อไป ความคิดนี้ทับถมเข้ามาในใจพร้อมกับความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ความแก่ตัวลงในแต่ละวันทำให้เรี่ยวแรงของผมถดถอยลงไปเรื่อยๆ หากผมปล่อยให้ความลับนี้ถูกฝังอยู่ใต้ดิน รินก็จะต้องทนทรมานและปลดปล่อยตัวเองด้วยความละอายใจเช่นนี้ไปตลอดชีวิต และนั่นคงเป็เื่ที่เ็ปที่สุดสำหรับคนเป็สามีที่รักเมียสุดหัวใจและปรารถนาดีต่อความสุขสมส่วนตัวของเธออย่างที่สุด
ตกเย็น บรรยากาศในบ้านยังคงเงียบสงัดเหมือนเดิม มื้อค่ำดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและอึดอัด รินพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างขะมักเขม้น คอยตักอาหารคอยดูแลผม แต่ดวงตาของเธอกลับไร้ซึ่งความสดใส จนกระทั่งเราทั้งคู่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนเพื่อเตรียมตัวเข้านอน
แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบผืนที่นอนกว้าง รินจัดแจงปูผ้าห่มและเตรียมนอนลงตามปกติ ทว่าผมกลับเดินเข้าไปนั่งลงข้างกายเธอ เอื้อมมือหนาไปกุมมือบางที่เย็นชื้นของเธอไว้แน่น ผมมองนิ้วนางข้างซ้ายของเธอที่สวมแหวนแต่งงานวงเล็กที่เราเลือกซื้อมาด้วยความรัก สัญญาใจในวันนั้นยังคงกระจ่างชัด แต่ชีวิตรักในวันนี้้าการประนีประนอมและการเสียสละที่กว้างไกลกว่าเดิม ผมถอนหายใจยาวก่อนจะสบตาเธอนิ่ง รินจ้องมองผมด้วยความหวาดหวั่นปนสงสัย มือเรียวขยับบีบมือผมเบาๆ ราวกับพยายามเรียกความมั่นใจและปลอบใจตัวเองจากความรู้สึกผิดบาปที่คอยเกาะกินใจเธอมาทั้งวันจนทำให้เธอแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้างภายนอกเลยแม้แต่นิดเดียว
"รินครับ... นั่งคุยกับพี่สักครู่ได้ไหม" ผมพูดช้าๆ แต่น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง
รินชะงักงัน ร่างกายของเธอเกร็งตัวขึ้นมาทันที ใบหน้าหวานซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความกลัวลนลาน มือของเธอที่อยู่ในอุ้งมือของผมเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "พะ... พี่ธันว์มีอะไรจะคุยกับรินเหรอคะ? รินทำอะไรผิดไปหรือเปล่า..."
น้ำเสียงของเธอแหบพร่าคล้ายคนกำลังจะร้องไห้ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าจนผมรู้สึกสงสารจับใจ ผมขยับเข้าไปใกล้ดึงตัวเธอเข้ามากอดลูบแผ่นหลังเนียนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "รินไม่ได้ทำอะไรผิดเลยครับ... แต่พี่อยากคุยเื่เมื่อคืน... ตอนตีสองในห้องน้ำ"
คำพูดของผมเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางอกของเธอ รินสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะเบี่ยงตัวหนีด้วยความอับอายขายหน้า แต่ผมกลับกอดเธอไว้แน่นขึ้น ดึงร่างบางให้ซบลงตรงอกอุ่นของผม น้ำตาร้อนๆ หลั่งชโลมไหลซึมผ่านเสื้อนอนของผมทันที รินซบหน้าลงบนไหล่ของผมสะอื้นไห้ตัวโยนด้วยความตื่นตระหนกที่ความลับถูกเผยออกจนหมดเปลือกไร้สิ่งปิดบัง
"ฮือ... พี่ธันว์... รินขอโทษ... รินขอโทษค่ะ..." รินร่ำไห้สะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร มือบางบีบไหล่ผมแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าเนื้อ "รินไม่ได้ตั้งใจ... รินแค่... รินน่ารังเกียจใช่ไหมคะ? พี่ธันว์เกลียดรินแล้วใช่ไหม... ฮือ..."
"ไม่เลยริน... พี่ไม่มีวันเกลียดริน" ผมเชยคางมนของเธอขึ้นมา ดวงตาของเธอฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาแก้มเนียนแดงซ่านด้วยความอายสุดขีด "พี่ได้ยินทุกอย่าง... ทั้งเสียงของริน... และชื่อที่รินเรียกครางในนั้น"
รินหลับตาแน่นร้องไห้สะอื้นหนักกว่าเดิมด้วยความละอายใจที่จะเผชิญหน้า "รินขอโทษ... รินทรมานเหลือเกินค่ะพี่ธันว์ ร่างกายของรินมันผิดปกติ... มันมีความ้ามากเกินไป รินรู้ว่าพี่เหนื่อย รินไม่อยากกวนใจพี่... แต่รินข่มอารมณ์ไม่ได้ รินเลยต้องมาทำเื่น่าอายแบบนั้นแล้วนึกถึงชื่อชายแปลกหน้าเพื่อช่วยให้ตัวเองเสร็จ... รินขอโทษที่ทำตัวสกปรกแบบนี้..."
ผมมองดูภรรยาแสนสวยที่ร่ำไห้สารภาพความจริงอันขื่นขม ความอึดอัดใจและปมด้อยในตัวตนของเธอถูกเปิดเผยออกจนหมดสิ้น ทว่าอารมณ์สยิวในใจของผมกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนปวดตึง ท่อนเนื้อใต้กางเกงนอนของผมแข็งขืนยืนยาวขยายใหญ่ขึ้นจนปูดนูนออกมาชัดเจนเมื่อต้องััใกล้ชิดกับความอารมณ์ดิบของเธอที่แผ่ซ่านความกระสันร้อนแรงออกมาสะกิดความรู้สึกดิบในตัวผม
"รินฟังพี่นะ..." ผมปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ น้ำเสียงของผมแหบพร่าและเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบแปลกใหม่ "พี่ไม่เคยคิดว่ารินสกปรกเลยสักนิด ตรงกันข้าม... สิ่งที่รินทำ สิ่งที่รินครางละเมอถึงผู้ขายคนอื่นในห้องน้ำเมื่อคืน... มันปลุกอารมณ์ของพี่ให้ตื่นตัวอย่างที่ไม่ได้เป็มานานหลายปีเลยนะ"
รินเบิกตากว้างมองผมด้วยความตกตะลึง ปนเปไปด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาเยิ้มน้ำตามองต่ำลงไปเห็นท่อนเนื้อที่ตั้งชันขยายขนาดจนคับแน่นอยู่ใต้กางเกงนอนของผมที่เบียดชิดหน้าขาของเธอ ร่างกายของเธอสะท้านไหวและเริ่มมีน้ำอุ่นชื้นซึมซาบเปียกชื้นกางเกงชั้นในของเธอตามสัญชาตญาณความกระสันที่เอ่อล้นออกมาจนฉ่ำแฉะเปียกปอน
"พี่ธันว์..." รินครางชื่อผมแ่เบา สับสนปนเปกับความตื่นเต้นหวาดเสียวในหัวใจยามมองจ้องท่อนเนื้อสู้มือของสามี
"พี่เป็สามีที่แก่แล้ว... พี่รู้ตัวดีว่าพี่เติมเต็มรินไม่ได้อย่างที่ริน้าทั้งหมด" ผมโน้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอ ััความร้อนผ่าวจากผิวกายเนียนที่เริ่มสั่นระริกสะท้านสยิว "แต่พี่อยากเห็นรินมีความสุข... อยากเห็นรินโดนปรนเปรอจนถึงที่สุด... ในเมื่อพี่เติมเต็มรินไม่ได้ด้วยตัวคนเดียว... พี่คิดว่าทางออกที่ดีที่สุดของเราคือปาร์ตี้ครั้งถัดไป... เรามาลองใช้ความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ในวงเหล้าของผมดูไหมครับ?"
คำเสนอชวนช็อกที่หลุดออกมาจากปากผมทำให้รินเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับโดนคำสาปสะกด ข้อเสนอที่ละเมิดทุกกฎของศีลธรรมและความเป็สามีภรรยามันช่างน่ากลัวและบ้าคลั่งเหลือล้น แต่ขณะเดียวกัน ความกระสันเสียวลึกๆ ในช่องทางรักที่แผ่ซ่านร้อนระอุขึ้นมาตามสัญชาตญาณดิบตามคำเชิญชวนก็ทำให้เธอไม่อาจเอ่ยปากปฏิเสธได้ในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันปนเปอารมณ์วาบหวามสะท้านขวัญที่อบอวลไปทั่วห้องนอนสลัวที่กำลังจะแปรเปลี่ยนชีวิตคู่ของพวกเราสองคนไปสู่เส้นทางใหม่ที่ไม่มีวันหวนกลับคืนจุดเดิมได้อีกตลอดกาล...
290
