ตอนที่ 3 สิ่งนั้นที่ต้องพูด…
เช้าวันต่อมา
ตลอดทั้งวันส้มเอาแต่คิดเื่ที่สามีบอกไป เธอกำลังคิดอยู่ว่าบอกกับลูกชายอย่างเคชิยังไงดีให้ดูมีมารยาท เพราะแค่เธอเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอก็รับรู้แล้วว่าเคชิลูกชายของบ้านก็ดูไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ แต่ทำไงได้ เธอออกมาจากงานเลขาสามีแล้ว และตอนนี้เธอก็เป็แม่บ้านเต็มตัวแล้วด้วย เธอก็ควรทำให้เต็มที่สิ
ตึกๆๆๆๆๆ
เสียงเท้าหนักๆ เดินลงบันไดมาทำให้เธอออกจากภวังค์ความคิด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็ยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าเป็ใครเดินลงมา
“เคชิเอาบะหมี่หรือข้าวดี”
“….”
“หรือเอา…”
“ผมไม่หิวเย็นนี้ก็ไม่ต้องทำเผื่อด้วย”
ปึ้ง!
พูดจบประโยคเขาก็ปิดประตูใส่หน้าเธอเลย
“เห่อ…” ส้มถอดหายใจแรงออกมา ก่อนจะเก็บจานอาหารที่วางไว้ให้ลูกชายกลับเข้าห้องครัว ก่อนจะเริ่มทำงานบ้านเหมือนทุกครั้ง และเมื่อเสร็จทุกอย่างแล้ว…
“เหลือแค่ห้องเคชิสินะ” เธอบอกกับตัวเองก่อนจะหยิบไว้กวาดพร้อมกับถังขยะเดินเข้าไปในห้องของลูกชาย
“ว้าวุ่นอีกแล้วสินะ” เธอพูดหลังจากเห็นกระดาษทิชชูที่ถูกใช้แล้วขยำทิ้งรอบๆ เตียง และเธอก็มั่นใจว่ามันเป็วัยว้าวุ่นของวัยรุ่น เพราะในกระดาษทิชชูทุกชิ้นจะมีคราบน้ำที่แห้งกรังแล้วทุกอัน
“สงสัยต้องรีบคุยแล้วมั้ง” เธอเริ่มคิดหนักพร้อมกับก้มลงไปเก็บกระดานทิชชูจำนวนมากในห้องทีละชิ้นๆ จนหมด ก่อนจะทำความสะอาดส่วนอื่นๆ ต่อ…จนเสร็จ
เวลา 15.00น.
“ใกล้กลับมาแล้วสินะ” แม้ว่าเธอจะเคยผ่านช่วยวัยรุ่นหรือเคยให้คำปรึกษาคนรู้จักมาบ้าง แต่พอเป็เคชิแล้วเธอก็ประหม่าพอตัว ประหม่าจนลืมว่าจะทำอะไรเป็อาหารเย็น จนสุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ข้าวหน้าหมูทอดธรรมดาๆ เท่านั้น
“ขอโทษนะคุณกินแค่นี้ก่อนแล้วกัน ฉันไม่มีกะใจทำหรอ” เธอคุยกับตัวเอง ในขณะที่หัวสมองเธอกำลังเรียบเรียงคำพูดอยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
กริ้งงงงงงง
“ว่าไงคะคุณ”
“ส้ม ส้มทำอาหารหรือยัง”
“ทำแล้วค่ะ แต่ได้แค่หมูทอดนะอยากกินอะไรเพิ่มก็ซื้อมานะคะ”
“อ้าว ทำไมมีแค่นั้นละ เงินที่ผมให้ไว้หมดหรอ”
“ไม่ค่ะคือ…”
“อะไม่เป็ไร เอาเป็ว่าวันนี้ผมกลับบ้านดึกๆ นะ คุณทานข้าวกับลูกเลย ถ้ามีแค่หมูก็ทอดไข่ให้เคชิสักสองใบ รายนั้นกินข้าวง่าย”
“เอ่อ…ได้ค่ะ”
“ผมต้องวางแล้ว แค่นี้นะ”
“ค่ะ”
ตึด…
เหมือนฟ้าจะเป็ใจให้เธอต้องพูดเื่นั้นวันนี้จริงๆ เห้ออออ เอาว่ะสักตั้ง ยังไงฉันก็เป็แม่นิ
เวลา 17.30น.
“กลับมาแล้วครับ”
“อ้าวเคชิกลับมาแล้วหรอ”
“….”
“มาๆ มานั่ง เดี๋ยวแม่ทอดไข่ให้สองใบนะ”
“….” เคชิไม่ได้พูดอะไรกับเธอ แต่เลือกที่จะเดินไปนั่งที่ทานข้าวของตัวเองแทน ก่อนที่ไข่ดาวสองใบจะถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมกับหมูทอด
เคชิก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ ในขณะที่แม่อย่างส้มก็เอาแต่แอบมองว่าจะเริ่มคุยเื่นั้นจังหวะไหนดี จนเคชิกินเสร็จก็เดินขึ้นห้องไป
“คงถึงเวลาแล้วมั่ง” เธอพูดกับตัวเองหลังเคชิขึ้นไปห้องราว 30 นาทีแล้ว
ตึก ตึก ตึก
เธอเดินขึ้นห้องไปด้วยความประหม่า ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของลูกชาย แต่ในระหว่างที่เดินนั้นสายตาเธอก็หันไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ในนอนเธอกับสามี เธอจึงเดินไปแอบดูว่าลูกชายกำลังทำอะไรและเธอก็เห็น!!!
“เคชิเธอทำอะไร!”
“!!!!”
160
