“ดาวให้เวลาตัวเอง ให้เวลาทุกอย่างผ่านไปอย่างช้า ๆ เพื่อให้ทุกคนได้ตรึกตรองความรู้สึกตัวเอง รวมถึงดาวด้วยเช่นเดียวกัน จนถึงวันนี้ดาวยิ่งมั่นใจความรู้สึกตัวเอง ว่าดาวรักพี่รัณย์ รักอย่างไม่มีข้อแม้ หลังจากพี่รัณย์เลิกรากับพี่ดาริกาไป ดาวเฝ้ามองพี่รัณย์พร้อมกับคาดหวังมาเสมอมาว่าพี่รัณย์จะลืมพี่ดาริกาได้ในสักวัน และวันใดที่พี่ลืมพี่ดาริกาหมดสิ้นแล้ว ดาจะยอมเปิดเผยความรู้สึกของดา” หญิงสาวรอบคิดพร้อมกับมองใบหน้าของเขาที่กำลังเคลื่อนรถออก
“ดาวจ้องหน้าพี่นานแล้ว มีอะไรหรือเปล่า” เสียงอบอุ่นของเขาทำให้หญิงสาวได้สติ พลางปล่อยยิ้มกลบเกลื่อน
“เปล่าค่ะ ดาวแค่รู้สึกว่าทำไมพี่รัณย์ใจดีจัง” ร่างบางพูดจบจึงเบี่ยงหน้ามองตรงไปยังถนน ทิ้งประโยคที่สะกิดหัวใจชายหนุ่ม ให้เขาหันมองเธอจนไม่อาจละสายตาได้
“ดาวเจ็บขาแบบนี้ พี่คงต้องไปยกเลิกการไปเที่ยวสวนสนุกกับไอริณแล้วล่ะ” อารัณย์เอ่ยขึ้นอย่างนึกเสียดาย ก่อนหญิงสาวจะทบทวนครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจพูดบางอย่างไป
“เจ็บแค่นิดเดียวเองค่ะ ขืนพี่รัณย์ไปยกเลิกกับไอริณ มีหวังน้อยใจแย่เลย วันนี้หลังจากดาวตอบตกลงไป น้องไอริณดูมีความสุขมากเลยนะคะ ดาวไม่อยากเห็นแกผิดหวังกับเื่เพียงแค่นี้” อารัณย์แอบชำเลืองมองเธอเล็กน้อย นอกจากคำหวานของหญิงสาวที่พูดอย่างใจเย็นแล้ว ใบหน้าเธอยังเคลือบรอยยิ้มบางเบาอย่างน่าเอ็นดู
“คุณหมอบอกแล้วไงคะ ว่าไม่ได้เป็อะไรมาก พี่รัณย์มองดาวแบบนั้นหมายความว่าไงคะ”
“เปล่าครับ พี่กำลังคิดว่า ถ้าดาวเป็อะไรขึ้นมาอีก ภพต้องเอาพี่ตายแน่ ๆ ”
“พี่ภพไม่กล้าหรอกค่ะ เชื่อดาวเถอะ” นับดาวกระซิบอย่างมั่นใจ ทำให้ชายหนุ่มเผลอปล่อยยิ้มตาม
“หมายความว่า ยังไงก็จะไปสวนสนุกกับไอริณใช่ไหมครับ”
“ดาวรับปากน้องไอริณไว้แล้วค่ะ อีกอย่างดาวคิดว่าเจ็บแค่นี้ ยังไงก็หายทัน ดูสิคะยาที่คุณหมอให้ มีนิดเดียวเอง” เธอยกถุงยาชูขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งยิ้มแสนอบอุ่นตอบกลับไป ไม่นานนักเสียงมือถือของอารัณย์ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาเลื่อนมือมาหยิบโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียง พร้อมเบาเพลงในรถลง
“อารัณย์มาหาดาได้ไหมคะ วันนี้ดาทำกับข้าวไว้เยอะแยะเลย มีแต่ของโปรดรัณย์ทั้งนั้น” ปลายสายพูดหลังจากเขากดรับสาย
“ผมไม่ว่าง” ชายหนุ่มหันมองนับดาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง แล้วตอบกลับไป ยอมรับว่าหัวใจของเขาในยามนี้ รู้สึกเฉยชาต่อดาริกาเป็อย่างมากจนรู้สึกได้
“ทำไมล่ะคะ ดาทำอาหารสุดฝีมือเลยนะ กะว่าจะเอาไปให้ไอริณทานด้วย เขาจะได้ลองชิมฝีมือแม่ของตัวเองดู ว่าจะอร่อยแค่ไหน”
“ขอบคุณนะ สำหรับสิ่งดี ๆ ที่ทำให้ แต่วันนี้ผมมีอุบัติเหตุนิดหน่อย”
“อุบัติเหตุอะไรเหรอคะ รัณย์เป็อะไรมากหรือเปล่า ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ” น้ำเสียงของดาริกาฟังดูใมากทีเดียว ก่อนที่อารัณย์จะรีบพูดเพื่อให้เธอสงบอารมณ์
“ไม่เป็ไรครับ ไม่ต้องเป็ห่วง ส่วนเื่อาหาร รัณย์ขอให้เป็วันอื่นแล้วกันนะ”
“ทำไมล่ะคะ วันนี้รัณย์จะมาหาดาดึกแค่ไหน ดาก็รอได้ ดาทำอาหารเตรียมไว้หมดแล้ว”
“เป็วันอื่นดีกว่า แค่นี้นะครับ รัณย์มีธุระต้องจัดการอีกมากมายหลายอย่าง”
“เดี๋ยวสิคะรัณย์” อารัณย์กดตัดสายของดาริกาทิ้งในทันที นับดาวแอบเหลือบดูสายตาของชายหนุ่ม หลังจากวางสายปริศนาไป เธอััได้ถึงความสับสนบางอย่างจากสายตาคู่นั้น
“พี่รัณย์มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่าครับ” เขาหันมายิ้มให้กับหญิงสาว พลางกลบเกลื่อนความรู้สึกสับสนภายใน
“ถ้าพี่รัณย์มีธุระด่วน ดาวนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองได้นะ”
“ดาวคิดว่าพี่จะทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ ยิ่งทำแบบนั้น ภพเอาพี่ตายแน่ ๆ ขับรถชนน้องสาวเขา แถมยังปล่อยให้กลับบ้านคนเดียวอีก” นับดาวเหลือบมองชายหนุ่มที่ทำทีพูดเล่น หากแต่ยังคุมมาดไว้ได้ดีไม่มีหลุด
![[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763436491_8008067.webp)
162K
