โคตรมวยไทยถล่มโลกเซียน

ขจรนำดาบสยบฟ้าออกมาแล้วกรีดเลือดลงไป ดาบสยบฟ้าส่องแสงสว่างวาบแล้วตวัดฟาดไปตามแนวระนาบ มี แมลงต่อแตน พุ่งเข้ามาก็ถูกแสงสลายหายไปจนหมด ส่วนฝูงวัวกระทิงเวทย์ ก็ถูกฟันจนขาด สองท่อน กลายเป็นเศษดิน กองรวมกัน

มาวินเห็นเช่นนั้นก็ตกใจยิ่งนัก  ปล่อยโหงพรายออกจากกระบอกไม้ไผ่ 1 ตนพุ่งเข้าไปโจมตีใส่ขจร ขจรสะบัดมือปล่อยเพลิงกิเลนใส่ออกไป เผาผลาญร่างโหงพรายตัวนั้น จนมอดไหม้ ขจรมองเห็นเงาวิญญาณโหงพรายตัวนี้ถึงกับ นิ่งงัน

เพราะหน้าของมันเหมือนกับ หน้ามาวิน หรือว่า ชายคนนี้ถูก สลับวิญญาณ !

ขจรหันไปมองมาวินที่ตอนนี้ กำลังหนีโดยมี ผีเด็กรักยม หิ้วปีก ลอยไปในอากาศ

ขจรเหวี่ยงเพลิงกิเลนออกไป ลูกเพลิงลอยลิ่วพุ่งเข้าไปถูกหลังของ มาวิน จนเกิดไฟลุกท่วม ร่างของมันกระเด็นตกลงไปในสระ ทำให้รอดจากการถูกไฟไหม้

ขจรยังไม่ต้องการให้มันตายในตอนนี้ เพราะเขาอยากรู้ว่า พวกมันมีใครอีกบ้าง ลูกไฟที่ขว้างไป มีพลังวิญญาณของเขา คอยเฝ้าติดตามมันอยู่ ต่อให้มันหนีไปไหน เขาก็สามารถติดตามตัวมันได้

ขจรหันหลังไม่สนใจ เจ้ามาวินที่ ค่อยๆ ขึ้นน้ำอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าขาดวิ่น แผ่นหลังมีรอยไหม้ มีผีเด็กรักยม ช่วยประคองขึ้นมาจากสระน้ำอีกฝั่ง มองมาทางขจรอย่างอาฆาตแค้น

“ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” 

ขจรนั่งเท็กซี่กลับบ้าน ไม่สนรถตำรวจ ที่วิ่งเข้าในมหาลัย อยู่หลายคัน มีนักข่าวมากันเต็มไปหมด ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น รปภ. ที่เฝ้ารถก็ไม่อาจให้คำตอบได้ บอกเพียงไม่เห็นอะไรสักอย่าง ปล่อยให้เรื่องนี้กลายเป็นปริศนาที่ไม่อาจแก้ได้ 

ขจรกลับมาถึงตำหนัก เล่นกับ ถิงถิง อยู่สักครู่ ก็เข้าไปห้อง เพื่อฝึกท่องมนตร์ วิชาปิดฟ้าเปลี่ยนวิญญาณ ขจรใช้เวลาไม่นานก็ท่องจำจนขึ้นใจ แล้วก็มาฝึกเขียนอักขระยันต์จนชำนาญ

ณ โรงพยาบาลกรุงเทพชัยปราการ

“ มีคนช่วยมันไว้ มันยังไม่ตาย”  ร่างของอาจารย์ธิเบศ แต่วิญญาณเป็นของพ่อปู่ใหญ่ เอ่ยกับผีโหงพรายลูกน้องของตน

“ มันซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ มึงไปตามหามันให้เจอ แล้วมาบอกข่าวกับกู”

ทันใดนั้นเอง มาวินก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง 

“ เมื่อตอนบ่ายเกิดเรื่องวุ่นวาย ฝีมือเอ็งใช่ไหม”

“ ใช่ แต่ว่าฉันสู้มันไม่ได้ มันมีดาบสยบฟ้าด้วย ฉันอยากให้พี่ร่วมมือกับฉันกำจัดมันด้วย”

“ มันมีดาบสยบฟ้าด้วยหรือนี่ อืม... ตอนนี้ไอ้อาจารย์คนนี้มันก๋ยังไม่ตายเลย ฉันต้องหาทางจัดการกับมันก่อน เรื่องปัญหาของแก รอไปก่อน”

“ อะไรนะ แล้วมันรอดไปได้อย่างไร”

“ ไม่รู้ แต่ว่า ต้องมีคนช่วยมันไป ไอ้จอมก็กลับหายตัวไปเสียนี่”

“ หรือว่า มีคนรู้เรื่องของเรา?”

“ ต้องมีคนรู้แน่ๆ รอให้เจ้าโหงพรายสืบหาที่พักของมันก่อน พอฆ่ามันตายแล้วเรื่องอื่นๆ ก็ไม่ใช่เป็นปัญหา”

ทันใดนั้น ก็มีเงาภูตพรายสีดำ ลอยเข้ามาในห้อง แล้วกระซิบบอกบางอย่าง

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ที่แท้มันก็ยังอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เอ็งเตรียมตัวคืนนี้เที่ยงคืนเราจะไปสังหารมันด้วยกัน”

“ ได้เลย พี่”

ขจรหลังจากฝึกท่องวิชาปิดฟ้า เปลี่ยนวิญญาณได้แล้ว แต่ว่า ตอนที่สัมผัสร่างของพ่อปู่ใหญ่ และได้ปะทะกับเจ้ามาวิน ก็รู้สึกว่า มีภาพนิมิตบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเขา

เป็นภาพของ เทวรูปโบราณที่พวกพราหมณ์ชุดขาวกำลังทำการบูชายัณด้วยเลือดเด็กทารกบริสุทธิ์เก้าคน หนึ่งในนั้น คือพราหมณ์ราชิต ที่ปรึกษาของ กรมหมื่นเทพพิพิธ และพราหมณ์อีกเก้าคนนั้น ไม่รู้ว่าเป็นใครกันบ้าง ทั้งหมดกำลังขอพรจากเทวรูปปีศาจอนันตกาล แล้วภาพพราหมณ์วัยชรา สองคนก็เดินเข้าไปในถ้ำอีกแห่งในนั้นมี ชายหนุ่มสองคน นอนสลบอยู่บนเตียงหิน

ทั้งสองไปถึง ก็ใช้เลือดของมันหยดใส่ร่างของชายหนุ่ม แล้ว ใช้นิ้วมือกรีดอักขระเวทย์ปิดฟ้าเปลี่ยนวิญญาณ ลงบนลำตัว แล้วก็หน้าผาก แล้วก็ท่องเวทย์คาถาบางอย่างออกไป  แล้วทันใดนั้นเอง วิญญาณของทั้งคู่ก็ถูกสลับเปลี่ยนกัน แล้วร่างของพราหมณ์ทั้งสองก็ค่อยๆ ทรุดตัวล้มนอนกับพื้น ชายหนุ่มที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ สำเร็จแล้ว พี่”

“ ขอบคุณ เทพอานันตกาล ที่ได้ให้เวทย์มนตร์นี้กับพวกเราสองคนพี่น้อง”

แล้วพอ พราหมณ์เฒ่าลืมตาตื่น ก็ถูกชายหนุ่มทั้งสองฟันคอจนขาด แล้ว ใช้กระบอกไม้ไผ่ ดูดวิญญาณทั้งสองมาขังเอาไว้

“ ไม่ต้องกลัว ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าเป็นข้ารับใช้ของพวกเรา ไม่ต้องไปผุดไปเกิดอีกต่อไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ภาพของคนชั่วสองคนใช้วิชาปิดฟ้า เปลี่ยนวิญญาณกับคนหลายคนมากมาย ผ่านไปสองร้อยกว่าปี ก็เห็นภาพนักศึกษาแพทย์มาวิน ถูกคนของ พ่อปู่ใหญ่อุ้มขึ้นรถตู้แล้วพาไปทำพิธีเปลี่ยนวิญญาณ ส่วนวิญญาณก็ถูกนำไปเป็นผีโหงพรายคอยรับใช้พวกมัน ขจรลืมตาขึ้นมา

“ ที่แท้พวกมันก็เป็นพรรคพวกของพราหมณ์ราชิต สาวกปีศาจอนันตกาล ที่ยังคงหลงเหลืออยู่นี่เอง สารเลวไม่เปลี่ยนจริงๆ”

ทันใดนั้น ผีหม่อมสังวาลย์ก็โผล่มา

“ แย่แล้ว พวกมันส่งผีโหงพรายมา ตอนนี้พวกมันรู้แล้วว่าท่านพี่อยู่ไหน ท่านองครักษ์รีบมาช่วยท่านพี่ด้วยนะ”

“ ฮึ รู้เร็วขนาดนั้นเชียว ไม่ธรรมดา ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

ขจรพุ่งตัวออกทางหน้าต่างไป กลายเป็นนกเหยี่ยว บินไปที่โรงพยาบาลทันที

ณ ห้องผู้ป่วยแผนกจิตเวช  อาจารย์ธิเบศ ตอนนี้กำลังกลุ้มใจอยู่ โดยมีธิชา มาอยู่เป็นเพื่อน

“ หมอเทียนบอกว่า จะหาวิธีช่วย พี่ก็ใจเย็นๆ ก่อนเถอะ”

“ จะให้ใจเย็นๆ ได้ยังไง นี่มันร่างตาแก่ที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วร่างของฉันเล่า ป่านนี้มันคงทำอะไรกับร่างของฉันไปบ้างก็ไม่รู้”

“ ไม่หรอก ตอนนี้ร่างของพี่ ยังพักอยู่ในโรงพยาบาล หมอธารินทร์ขอดูอาการพรุ่งนี้อีกวัน”

“ แล้วจะทันไหมเล่า หากมันออกไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไร ต้องติดอยู่ในร่างคนแก่นี้ไปตลอดเลยหรือไง”

ธิชาน้องสาว ได้ฟังก็ถอนหายใจไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร

มาวิน กับ ร่างอาจารย์ธิเบศ สองคนเดินเข้ามาในอาคารหอผู้ป่วยจิตเวช สองคนดูดบุหรี่มวนโต มีควันฟุ้งไปทั่ว เดินเข้ามาที่ทางเข้า รปภ. พยายามเข้าไปห้ามไม่ให้สูบบุหรี่ แต่กลับถูกเป่าด้วยควันบุหรี่ จนยืนแข็งทื่อ ปล่อยให้ทั้งสองขึ้นลิฟท์ไปอย่างง่ายๆ

ทั้งสองคนขึ้นมาชั้นที่ วิญญาณของอาจารย์ธิเบศอยู่ ระหว่างทางก็พ่นควันใส่พยาบาลที่เฝ้าวอร์ด จนแข็งทื่อไปตามๆกัน แล้วก็เดินเข้ามาในห้องของ ที่ร่างพ่อปู่ใหญ่กับ ธิชาอยู่

“ พี่ธิเบศ มาได้ไงเนี่ย”

“ เธอ คงเป็นน้องสาวของฉัน โอ้ เธอมาเฝ้า ตาแก่คนนี้ทำไมกัน”

“ คือ..ว่า แม่ให้มาเฝ้า”

“ หึ..อย่ามาแหล แกรู้ความจริงหมดแล้วล่ะซิ”  มาวินเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า แล้วสั่งให้ รัก ยมไปเฝ้าหน้าห้อง แล้วเดินเข้ามาหา  วิญญาณอาจารย์ธิเบศ แล้วเป่าควันบุหรี่สะกดวิญญาณเข้าไป ทำให้วิญญาณของอาจารย์ธิเบศไม่อาจเคลื่อนไหวหรือทำอะไรได้เลย

มาวินนำยาเม็ดบางอย่างออกมจากกระเป๋า กำลังจะยัดเข้าปาก ร่างของพ่อปู่ใหญ่

วิญญาณของหม่อมสังวาลย์ก็ปรากฏขึ้นมา บีบคอของ นายมาวินเอาไว้แน่น

“ แกห้ามทำอะไร ท่านพี่ของข้านะ”

“ นังผีชั้นต่ำ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้”

นายมาวิน นำมีดหมอออกจากเอว แทงใส่ผีหม่อมสังวาลย์ จนมิดด้าม 

อ๊ากกกกกกก !!

ร่างวิญญาณของหม่อมสังวาลย์ร้องออกมาอย่างโหยหวยแล้วก็ค่อยๆทรุดตัวไปกองกับพื้น พยายามตะเกียกตะกายขวาง แต่ก็ถูกเตะกระเด็นไปติดข้างฝา นายมาวินกำลังจะยัดยาเข้าปากของพ่อปู่ใหญ่อีกครั้ง

“ หยุดนะ อย่าทำอะไรพี่ของฉัน”  ธิชาตะโกนออกมาลั่น แต่ถูกร่างของอาจารย์ธิเบศใช้มือฟาดลงต้นคอ หลับไปในทันที

นายมาวินคิดว่าครั้งนี้คงไม่มีใครมาขวางอีกแล้ว ขณะกำลังยัดยาเข้าปากของพ่อปู่ใหญ่ ก็มีมีดบินพุ่งเข้ามปักเข้าที่มือของ นายมาวินเอาไว้ 

ฉึก !!

เม็ดยาร่วงหล่นลงพื้น ร่างของขจรปรากฏขึ้นทางหน้าต่างห้อง

“ พวกแกสองคนนี่ นรกส่งมาเกิดจริงๆ วันนี้ฉันจะส่งพวกแกไปลงนรกพร้อมๆ กันเสียเลย”

“ พี่มันนี่แหละ ไอ้ขจร”

“ หืม แกคิดว่าแกเก่งแล้วหรือ โหงพรายฆ่ามันซะ”

โหงพรายผุดขึ้นมาจากทั่วสารทิศ แต่ว่าพวกมันไม่อาจเข้าใกล้ขจรได้เลย ถูกดาบสยบฟ้า ฟันออกไปทีเดียว เหล่าฝูงโหงพราย ล้วนกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที

พราหมณ์ผู้พี่ในร่างของอาจารย์ธิเบศ นำตะกรุดไม้ตะเคียนออกมา

“ จัดการมันให้ข้า แล้ว ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”

วิญญาณนางตะเคียนโผล่ออกมาจาก ตระกรุด กลายเป็นผีสาวไม่ใส่เสื้อผ้าผมยาว ช่วงล่างมีแตกกิ่งไม้ ปล่อยกรงเล็บยาวๆ เข้ามารัดขจรเอาไว้ แต่พอเข้าใกล้ ก็ถูกยันต์เกราะเพชร เผาทำลายกิ่งไม้ไหม้จนหมด

“ เจ้านี่เลวยันเงา จับแม้กระทั่งผีสางนางไม้มาเป็นทาส” ขจรถอนหายใจ แล้วตวัดดาบออกไป พร้อมแผ่เมตตาไปด้วย ร่างของนางตะเคียนขาดเป็นสองท่อน พร้อมตระกรุดในมือของ อาจารย์ธิเบศก็ถูกเผาไหม้กลายเป็นขึ้เถ้า ร่างของอาจารย์ธิเบศ ถึงกับต้องถอยหลังไปหลายก้าว

“ เห็นไหมพี่มันร้ายกาจมาก”

ผีเด็กรักยมทั้งสอง ปรากฏร่างคอยคุ้มครอง เจ้ามาวินเอาไว้

“ หนูมาแล้ว อย่าทำอะไรพ่อหนูนะ”

“ พวกเจ้าช่วยผิดคนแล้ว” ขจรเอ่ยจบก็ใช้มือดาบสยบฟ้าปัดวิญญาณน้องทั้งสองกระเด็นไป เจ้ามาวินพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับแทงมีดหมอใส่ขจร แต่ว่าถูกขจรใช้ดาบสยบฟ้า ปัดมีดหมอหลุดไป แล้วกระแทกเข่าที่หน้าอกของมันจนร่วงไปนอนกับพื้น

พี่ชายของมัน นำมีดหมอของมัน กรีดเลือดของตนเอง แล้วเขียนยันต์กลางอากาศ ทำปากขมุบขมิบ

“ ข้าแต่เทพอนันตกาล โปรดลงมาช่วยข้า ผู้เป็นสาวกของท่านด้วยเทอญ” แล้วนำมีดปักเข้าที่กลางกระหม่อมของนายมาวิน

ทันใดนั้นเอง ร่างของมาวินที่หลับไปแล้ว ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับ เลือดไหลออกมาจากหัว ท่วมตัว มันมีเขางอกออกมา แขนขายาว เหมือนปีศาจโลหิต

“ ปีศาจโลหิตอีกแล้ว?”

ขจจส่ายหัว ไม่รอมันแปลงกายเสร็จ กรีดเลือดลงบนดาบสยบฟ้า แล้วพอดาบส่องประกาย ก็ฟันร่างของมันขาดเป็นสองท่อน ร่างสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปในทันที ขจรพุ่งเข้าไป ใช้ฝ่ามือตบเข้าไปที่กกหูของ อาจารย์ธิเบศ  จนหน้าทิ่มไปที่พื้น แล้วกระชากร่างของมันขึ้นมาบนเตียง แล้ว นำศรีษะของมันไปชนกับ พ่อปู่ใหญ่ แล้วกรีดเลือดของร่างอาจารย์ธิเบศ ลงบนตัวของร่างพ่อปู่ใหญ่ แล้วลงมือเขียนยันต์ตามที่ได้ฝึกมา แล้วก็ทองคาถาปิดฟ้า เปลี่ยนวิญญาณไปด้วย ไม่นานร่างวิญญาณของทั้งคู่ก็สลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“ แกไม่มีวันทำสำเร็จหรอก ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ร่างของมันจะต้องถูกข้าบงการเอาไว้” พ่อปู่ใหญ่ฟื้นคืนมาแล้วตะโกนออกมาอย่างไม่กลัวเกรง

“ จริงด้วย แต่หากแกตายไป ก็ไม่มีทางแล้วซิใช่หรือไม่”

“ นี่ แก..รู้ได้ยังไง”

ขจรเอ่ยจบก็ใช้มือหักคอมันทันที แล้วจับโยนศพของมันไปเก็บเอาไว้ในมิติหนังสัตว์

“ พ่อจ๋า พ่อจ๋าหายไปไหนแล้ว” รัก ยม วิ่งเข้ามาตามหา มาวินที่ตอนนี้กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว

“ ได้เวลาที่พวกเจ้าไปเกิดใหม่แล้ว อย่างฟุ้งซ่านไป”

“ ไม่  พวกเราจะหาพ่อจ๋า”

ขจรไม่พูด หยิบขวดที่เก็บกระดูกของทั้งสองออกมา แล้วเผาทิ้งไป ร่างของรักยมก็ค่อยๆ สลายหายไปในทันที

“ ท่านพี่… ท่านพี่เป็นยังไงบ้าง”

วิญญาณของหม่อมสังวาลย์ถูกมีดหมออาคม พลังวิญญาณก็อ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ ใกล้จะแตกสลายลงทุกที

“ เขาไม่เป็นอะไรแล้ว บัดนี้ถึงเวลาที่หม่อมจะไปเกิดใหม่แล้วนะ ทำใจเสียเถิด”

“ ท่านพี่…. ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนๆ  ข้าก็จะขอรอท่านพี่ตลอดไป…” หม่อมสังวาลย์เอ่ยน้ำเสียงสะอึกสะอึ้น ค่อยๆ บรรจงจูบปากของ อาจารย์ธิเบศ ที่ยังคงสลบไม่ไหวติง   แล้วร่างวิญญาณหม่อมสังวาลย์ก็ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นสะเก็ดดาวลอยไปบนฟากฟ้า

ธิชาฟื้นขึ้นมาก็ถามขจรทันที

“ นี่เกิดอะไรขึ้น พี่ธิเบศหายไปไหนแล้ว?”  ขจรมองอาจารย์ธิเบศที่นอนฟุบกับเตียงแล้วเอ่ยว่า

“ เขาไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างมันจบแล้ว” ขจรเอ่ยแค่นี้ก็เดินออกไป ไม่สนใจเรื่องราวในห้องนี้อีก.