"พี่คะ! พี่! พี่ตื่นซิจ้ะ"
สาวน้อยตัวเล็กออกมาจากบ้านหลังน้อย เธอพึ่งมาอาศัยระหว่างที่เธอหลบซ่อนตัวจากผู้ไม่หวังดีที่พยายามทำให้ครอบครัวของเธอต้องพบกับจุดจบ แต่์ยังมีเมฆตา ส่งหน่วยสันติบาลมาช่วยเหลือเนื่องจากบิดาของตนได้ขัดผลประโยชน์ของผู้มีอิทธิพล ลตา สาวน้อยวัยใสที่ต้องเจอกับโชคชะตาที่เลวร้ายถึงขั้นเอาชีวิต บิดาของเธอคือผู้ที่เป็สายลับอยู่เื้ัการค้ามนุษย์ เขาต้องหาหลักฐานเพื่อให้กับเ้าหน้าที่แต่ดันมีหนอนบ่อนไส้ทำให้เขามีอันตรายรอบด้าน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ต้องหลบกบดานยังมีลูกสาวตัวน้อยที่เพิ่งเจริญเติมโตเป็สาวต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ โชคยังเข้าข้างสาวน้อยและผู้เป็บิดาได้พบกับสันติบาลสาวที่สามารถช่วยยื้อชีวิตให้พวกเธอต่อไปได้แต่ทุกอย่างต้องอยู่ในเงื่อนไขที่ว่าต้องซ่อนตัวกันคนละแห่ง เพื่อปิดหลักฐานและเล่นเกมกับพวกเงามืดขององค์กร
ลตาพาร่างของชายหนุ่มที่ชุ่มไปด้วยเืและน้ำในลำธารเข้ามาพักในบ้าน หญิงสาวจับชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับปฐมพยาบาลให้ สาวน้อยคอยวัดไข้เขาตลอดเพราะก่อนหน้านี้ไรย์มีไข้ที่สูงมาก จะให้เธอพาเขาไปโรงพยาบาลก็ไม่ได้มันอันตรายและไหนเขาถูกยิงมาอีก ถ้าเขาถูกคนลอบฆ่ามาก็จะคงไม่รอดทั้งสองฝ่ายแน่
"ดีนะที่มีเสื้อผ้าตัวใหญ่ๆอยู่ด้วย ไม่งั้นคุณคงเป็ปอดบวมแน่เลย"ลตาพูดกับร่างไร้สติ สายตายังคงมองที่แผละุของเขา
"ฉันเคยเอาะุออกให้พ่อ ฉันจะเอาออกให้คุณนะ คุณทนเจ็บน้อยนะคะ"
ลตากล่าวกับร่างใหญ่ที่ไม่มีสติ เธอดูแล้วว่าถ้าปล่อยให้มีะุฝังร่างอยู่แบบนี้เขาคงตายเดราะพิษตะกั่วแน่ จากประสบการณ์ที่เคยช่วยบิดามามันจำเป็ต้องทำ มือน้อยล้างมีดแล้งลวกน้ำร้อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเชื้อโรค กรีดลงไปปากแผลแล้วนำะุเ้าปัญหาออกจากร่างกายที่ไร้สติ จัดการทำความสะอาดาแจนเสร็จ เธอไปหยิบยาที่คนป่วยควรจะได้รับเพื่อให้ร่างกายทนเจ็บน้อยที่สุด ลตาประคองคนป่วยให้กินยาทั้งทียังหลับ
"คุณคะ กินยาหน่อยนะคะ "เสียงหวานเรียกให้เขากินยาแต่ตอนนี้ร่างกายกลับไม่้าขยับไปไหน
"คุณ พี่คะกินอีกนิดนึงนะหนูจะไม่กวนพี่แล้ว"สาวน้อยทำเสียงอ้อนให้เขาพยายามกินยา
ไีรย์ทนเสียงหวานไม่ไหว มันรำคาญคนที่กำลังหลับเลยอ้าปากรับยาพร้อมกับดื่มน้ำตามแล้วนอนต่อ
ลตาปาดเหงื่อเมื่อภารกิจป้อนยาสำเร็จ สาวน้อยมองไปยังร่างกายกำยำของคนป่วยดีที่ว่าเธอเคยดูแลคุณปู่ของเธอการเปลี่ยนเสื้อผ้าของคนป่วยเลยไม่ค่อยจะเป็ปัญหาสักเท่าไหร่แค่ผู้ชายตรงหน้ามีร่างกายที่แข็งแรงกว่าเท่านั้นเอง
ล่วงเลยมาถึง่เย็นข้าวต้มร้อนๆที่จัดทำขึ้นเพื่อให้ผู้ป่วยได้ทาน ลตาพยายามปลุกชายหนุ่มอีกครั้งให้เขาได้ทานข้าวต้มจะได้ทานยารอบเย็น ร่างน้อยดึงตัวให้ชายหนุ่มแล้วเอาหมอนมาให้คนป่วยพิง
"คุณคะ ทานข้าวหน่อยคะจะได้ทานยา"สาวน้อยกล่าวกับชายตรงหน้าสิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ
"ที่นี้ไม่ใช่โรงพยาบาลนะคะ คุณต้องฝืนตัวเองคะ กินยาแล้วกินข้าวนะคะ หนูจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ"สาวน้อยกล่าวกับชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับตักข้าวต้มเป่าจนเย็นแล้วป้อนให้เขาจนข้าวต้มชามน้อยๆหมดชาม
"เดียวหนูเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นะคะ"ลตามาพร้อมกับกะละมังใบน้อย จับชายหนุ่มแก้ผ้า้าออกพร้อมกับเช็คตัวโดยเว้นด้านล่างไว้เพราะเธอคงทำใจไม่ได้รอบแรกที่เธอกล้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาเธอลืมคิดว่าสังขารของเขาไม่เหมือนกับคุณปู่ของเธอ ตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าเขากำลัวจะตายๆ แต่พอสีหน้าเขาเริ่มดีขึ้นเธอจึงละไว้ในฐานที่เข้าใจ
ค่ำคืนอันมืด ร่างกายของชายชาตรีเริ่มขยับน้อยๆ ไรย์หลับมาสองวันเต็มๆลืมตาขึ้นมากลางความมืด สายตาสอดส่องตามบริเวณขอบเตียงที่เขานอนไปกับกะละมังใบเล็กที่มีน้ำอยู่ เขาพยายามลุกขึ้นนั่งช้าๆมองแผลที่ถูกผ้าพันอย่างเรียบร้อย สายตามองไปที่หัวเตียงเจอกับน้ำขวดเขาไม่รอช้าเปิดแล้วดื่มทันที ชายหนุ่มลุกออกจากเตียงเดินไปยังร่างนึงที่นอนอยู่บนพื้นไม้ถูปูด้วยผ้าบางๆ ร่างเล็กๆนอนขดเข้าหากันโดยไม่รู้เลยว่าทีคนจ้องมองเธออย่างกระชันชิด ปกติลตาเป็คนตื่นง่ายได้ยินเสียงก็จะตื่นขึ้นมาแต่คืนนี้เธอเหนื่อยมากกับการเฝ้าไข้คนป่วยทำให้วันนี้เธอเพลียจนหลับลึก มือใหญ่สกิดเด็กน้อยให้เธอตื่นแต่เขากลับรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของเด็กสาวจะสูงผิดปกติ
"หนู หนูตื่น"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงแหบ
เด็กน้อยไม่ตอบสนองเขาจึงใช้กำลังทั้งหมดอุ้มเด็กน้อยแนบอกไปที่เตียง เขาถือวิสาสะเดินไปค้นหายาในบ้านหลังนี้
"อยู่ไหนวะ"
สายตาจ้องมองยาพร้อมกับะุที่เปื้อนเื ยัยเด็กนี่ยังเก็บไว้อีกเหรอ เขาไม่สนใจตะกั่วไร้ประโยชน์พร้อมไปเอายาลดไข้ให้เด็กน้อยกิน
"หนูกินยาสะ"เขาสะกิดเด็กน้อยให้กินยาแต่เด็กดื้อกลับไม่ยอมตื่น
"ถ้าเธอไม่กินก็แล้วแต่เธอละกัน"ชายหนุ่มไม่พูดมาเดินขึ้นเตียงไปนอรกับเด็กน้อย
"เด็กเอยเด็ก คืนนี้มันหนาว นอนตรงนี้แหบะ"เขาพูดจบก็ล้มตัวนอนเอาหมอนข้างกันระหว่างเขากับเด็กน้อย
เช้าที่สดใสแสงแดดส่องเข้ามาที่หน้าต่างกระทบกับเปลือกตาสวยปลุกสาวที่ยังคงหลับไหลตื่นจากนิทราทันทีเมื่อสมองสั่งการว่าควรตื่นไปดูแลคนป่วยให้ไวที่สุด ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีแล้วมองไปรอบกาย
"เมื่อคืนฉันนอนข้างล่าง ทำไมอยู่บนเตียงได้ละ"สาวน้อยพึมพำออกมาพร้อมกับสำรวจตัวเอง 'ยังอยู่ครบทุกอย่าง'สายตาสาวน้อยกวาดหาคนที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงทันที
"คุณ!!"
ร่างเล็กะโลงเตียงวิ่งออกตามหาคนป่วยทันที ขาน้อยวิ่งไปยังห้องรับแขกเห็นร่างใหญ่นอนเยียดกายเต็มโซฟา สาวน้อยเดินไปหาร่างที่หลับสนิทมือน้อยอังที่หน้าผาก
'ไข้ลงแล้ว' มือที่อังหน้าได้ไม่นาน มือหนาของไรย์ดึงบุคคลที่เข้ามาจู่โจม ร่างของลตาล้มลงทับร่างของไรย์ทันที
"ว้าย!!!/อึก!!!"สองเสียงประสานกันอีกคนเจ็บแผลอักคนใ
ร่างเล็กคร่อมทับแผลของไรย์ คนตัวเล็กกว่าพยายามเอาร่างของตัวเองออกจากคนก่อเหตุแต่ไม่เป็ผล
"คุณ!! คุณปล่อยหนูนะ!!"เสียงเล็กปล่อยออกมาท่ามกลางความใซึ่งตรงกันข้ามกับอีกคนที่ไม่เดือดร้อนแต่เขาอยากรู้แค่ว่าเด็กน้อยที่ดูแลเขาทั้งคืน ใครส่งเธอมา เปลือกตาหนาลืมตาขึ้นมาจ้องมองเด็กน้อย
"ใครส่งเธอมา"
"นี่คุณพูดเื่อะไรกันคะ หนูไม่เข้าใจ"ลตากล่าวออกมาใจดีสู้เสือ
สายตาของไรย์จ้องเขม่นแล้วดึงร่างของเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเข้าใกล้อีกโดยไม่สนใจแผลที่เด็กน้อยทับอยู่
"คุณคะ ปล่อยหนูเถอะนะ ไม่มีใครส่งหนูมาทั้งนั้นและอีกอย่างเดียวแผลของคุณจะฉีกเอานะคะ"
"เื่ของฉัน!!!"
"หนูช่วยคุณรอดจากความตายมานะ ถ้ารู้ว่าจะเป็อย่างนี้ปล่อยให้เป็ศพเน่าดีกว่า"
"ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของเธอนะ!!!"
"ก็หนูพูดเื่จริงนิคะ" ชายหนุ่มยอมปล่อยมือของเด็กน้อย ดูจากสายตาแล้วเด็กคนนี้คงพูดจริง ไม่อย่างงั้นคงจะทำร้ายเขาไปแล้วแต่เด็กคนนี้กลับน้ำตาคลอเบ้า
"ขอบใจ"ไรย์พูดออกมาเบาๆเมื่อเด็กน้อยออกมาจากร่างของไรย์และจัดระเบียบตัวเองเสร็จ สาวน้อยมองไปยังคนป่วยจอมโหด
"ไม่เป็ไรคะ คุณปวดแผลไหมคะเดียวหนูทำแผลให้"
"อืม"ชายหนุ่มตอบสั้นๆใช้สายตามองไปยังแผลที่มีเืซึมๆออกมา ลตาเดินไปยังห้องนอนแล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ชายหนุ่ม
"เธอชื่ออะไร"เสียงเข้มถามเด็กน้อยระหว่างที่เธอกำลังพันแผลให้
"ลตาคะ"เธอตอบออกไปแต่ตาและมือยังคงทำแผลต่อไป
"เธออายุเท่าไหร่แล้วละ แล้วพ่อแม่เธอละไปไหนถึงอยู่บ้านคนเดียว"
"หนูอายุ23คะ พ่อทำงานต่างจังหวัดคะ"ลตาเลือกที่จะตอบเพื่อความปลอดภัยของครอบครัว
"คุณละคะชื่ออะไร อายุเท่าไหร่หนูจะได้เรียกถูก"ลตาพูดจบแล้วยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม สายตาของไรย์เบนไปทางอื่น
"ไรย์ ฉันชื่อไรย์ อายุฉันน่าจะน้อยกว่าพ่อของเธอ"
"เท่าไหร่ละคะ พ่อของหนู53แล้วคะ"
"น้อยกว่าพ่อเธอยี่สิบกว่าปี"
"ก็สามสิบกว่าๆ งั้นหนูเรียกคุณอาแล้วกันคะ"
"ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"เพื่อนของก็อายุเท่าๆคุณอาคะ"
4K
