บทที่ 19 การแปลงร่างครั้งแรก
มองไปที่ศพของยุงโลหิตที่อยู่ในมือของเขา ฉิงเทียนก็ได้ลังเลอยู่ชั่วขณะและคิดว่าเขาควรที่จะฝึกยุงโลหิตเป็ตัวแรกดีหรือไม่
ในความคิดของฉิงเทียน มันเป็ความฝันของชาวจีนทุกคนอยู่แล้วที่อยากจะเป็ั แต่ในเมื่อเขาไม่ได้ัมา แต่ได้เป็ยุงโลหิตก็ยังดี
แต่ในเวลานี้ฉิงเทียนนั้น้าที่จะจัดการกับพวกคนรวยชั้นต่ำ ัคงยังไม่เหมาะสมกบเขาจริงๆ และการฝึกวิชานั้นต้องใช้เวลานานและใช้พลังิญญาที่เยอะมากในการแปลงร่างเป็สิ่งที่ใหญ่มากอย่างั ในเวลานี้ฉิงเทียนคงยังมีพลังไม่เพียงพอ หลังจากที่คิดได้เช่นนี้แล้ว ฉิงเทียนก็ได้ตัดสินใจที่จะฝึกขั้นแรกแปลงร่างเป็ยุงโลหิต
เหนือสิ่งอื่นใด ยุงโลหิตนั้นมีขนาดเล็กมากและสามารถทำอะไรได้หลายอย่างแบบลับๆโดยปราศจากการถูกพบโดยคนอื่นได้ ซึ่งน่าจะเหมาะสมกับฉิงเทียน และอีกเหตุผลคือยุงโลหิตนั้นมีขนาดเล็กจึงน่าจะเหมาะสมกับพลังของฉิงเทียนที่จะใช้ฝึกในเวลานี้
ฉิงเทียนจึงได้ตัดสินใจและพูดกับตัวเอง "เอาล่ะฝึกวิชาขั้นแรกแปลงเป็ยุงโลหิตนี่แหละ ัช่างมันก่อนเอาไว้มีหินเซียนมากเพียงพอก่อนค่อยไปขอซื้อศพัจากคนที่ขายเอาก็แล้วกัน!"
ฉิงเทียนจึงได้วางยุงโลหิตไว้ในมือของเขาและจากนั้นก็นั่งสมาธิ ในใจของเขาท่องบทสวดของวิชาแปลงร่าง 36 ขุนพล์และรู้สึกถึงทุกสิ่งที่เกี่ยวกับยุงโลหิตตัวนี้
ั้แ่โครงสร้างของยุงโลหิตจนไปถึงทุกเซลล์ของมัน แม้แต่ความทรงจำของยุงโลหิตฉิงเทียนก็สามารถรู้สึกได้ ฉิงเทียนนั้นสามารถรู้สึกได้ถึงทุกสิ่งเกี่ยวกับมันราวกับว่าตัวเองเขากลายเป็ยุงโลหิตยังไงอย่างงั้น แต่เขา้าที่จะเป็ยุงโลหิตจริงๆ!
่เวลาหนึ่งผ่านไป ฉิงเทียนเริ่มรู้สึกในใจของเขาได้ว่าเขาเป็ยุง เป็ยุงที่เกิดในทะเลเื
ที่ทะเลเืนั้นในตอนแรกนั้นฉิงเทียนกลายเป็ลูกปัดสีเืลูกหนึ่ง แต่หลังจากที่ผ่านไปหลายปี เขาก็ได้ออกจากลูกปัดสีเืนั้นและกลายเป็ยุง ออกท่องไปทั่วทะเลเื และค่อยๆเจริญเติบโตอย่างช้าๆ หลังจากที่กินเืของอสูรจำนวนมากในทะเลเืเป็อาหาร มันก็ได้ทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ
จนในที่สุด วันหนึ่งเขาก็ได้พบกับิเหอเหล่าซือมาหาเขาพร้อมกับดาบในมือและก็ได้ตายลงภายใต้ดาบของเขา
ฉิงเทียนนั้นรู้สึกได้ถึงความทรงจำของยุงโลหิตตัวนั้น และพบว่าในตอนที่มันยังอ่อนแอนั้น มันได้พยายามหลบเลี่ยงและดูดเืของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำในทะเลเืเพื่อที่จะได้มีชีวิตรอด และเมื่อยุงโลหิตค่อยๆเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ มันก็ได้แข็งแกร่งขึ้นอย่างช้าๆเช่นกัน และไม่จำเป็ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป มันสามารถใช้ชีวิตในทะเลเืได้อย่างอิสระ เพราะในเวลานี้มันได้กลายเป็สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับเดียวกับภูตทองคำไปแล้ว!
จนกระทั่งวันหนึ่งมันได้ลิ้มรสเืของเผ่าอสูรเข้า มันจึงได้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม และั้แ่นั้นมามันก็ได้หลงใหลในเืของเผ่าอสูร และเริ่มมองหาเผ่าอสูรที่อยู่เพียงลำพังและเข้าจัดการสังหารชาวบ้านเผ่าอสูรที่ไร้ทางช่วยเหลือตัวเองได้ในทันที จนกระทั่งทั้งเผ่าอสุราก็ได้ทราบเื่นี้และออกตามล่ามันทั่วทั้งทะเลเืทันที แต่ทว่าลำพังแค่ความสามารถของมัน พวกอสูรนั้นไม่สามารถที่จะขับไล่ยุงโลหิตออกไปได้แต่กลับทำให้มันแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นไปอีก จนกระทั่งิเหอเหล่าซือได้โผล่มา ซึ่งยังมีความต่างอย่างมากระหว่างมันกับิเหอเหล่าซือ
เพียงแค่ดาบเดียว มันก็ได้ตายลงภายใต้ดาบของเหอิเหล่าซือ
เมื่อรู้ถึงความทรงจำทั้งหมดของยุงโลหิตแล้ว ฉิงเทียนก็รู้สึกได้ว่าเขานั้นคือยุงโลหิตตัวนั้นหลังจากที่เขาได้ผ่านชีวิตทั้งหมดของมันมา
แล้วยุงโลหิตในมือของเขาก็ได้เข้าไปในมือของฉิงเทียนอย่างช้าๆ โครงสร้างของยุงโลหิตเองก็ปรากฏขึ้นมาในสติของฉิงเทียน เมื่อมองดูที่โครงสร้างของมัน ฉิงเทียนก็ได้สั่งให้ร่างกายของเขากลายเป็ยุงโลหิต ด้วยการตั้งมั่นอยู่ในจิตของฉิงเทียน ร่างกายของฉิงเทียนก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ มีปีกคู่หนึ่งงอกออกมาจากข้างหลังเขา มือและเท้าของเขาก็ค่อยๆหดเล็กลงไป
"อ๊าก" ฉิงเทียนร้องด้วยความเจ็วปวด หน้าของฉิงเทียนนั้นบิดเบี้ยวอย่างต่อเนื่อง กระดูกของเขาได้แยกตัวออกและจัดเรียงตัวขึ้นมาใหม่ กระดูกบางชิ้นที่ยาวก็ได้หดให้สั้นลง และมีบางชิ้นที่ได้หายไปและมีกระดูกบางชิ้นที่งอกกลับมา สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่เื่ง่ายอย่างที่เห็นในทีวี มันราวกับว่ากระดูกของเขานั้นแตกออกจากกันและจัดเรียงตัวใหม่จากนั้นก็งอกคืนกลับมาดังเดิมซ้ำไปซ้ำมา
เหงื่อบนใบหน้าของเขานั้นไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง และปากของเขานั้นก็ไม่สามารถที่จะใช้ส่งเสียงออกมาได้ มีเพียงจิตใจของฉิงเทียนเท่านั้นที่เชื่อมั่นอย่างหนักแน่นและคอยยับยั้งเขาเอาไว้ไม่ให้ยอมแพ้ ถ้าเขายอมแพ้เมื่อไร สิ่งที่เขาพยายามมาทั้งหมดคงได้กลายเป็หมันไป และความเ็ปที่เขาได้รับอยู่ตอนนี้ก็จะเปล่าประโยชน์ ซึ่งหลังจากที่ทำพลาดไปแล้วนั้น เขาก็จะเสียยุงโลหิตที่เขามีไปอย่างเปล่าประโยชน์ ซึ่งเขาคงไม่สามารถหาอีกตัวมาได้แน่
เพื่อความสำเร็จ เขาจะต้องอดทน!
1 ชั่วโมงผ่านไป 2 ชั่วโมงผ่านไป ทั้งวันผ่านไป!
"อ๊าก" เสียงคำรามดังขึ้น และฉิงเทียนที่อยู่ในห้องก็ได้หายไปในทันใด มียุงตัวหนึ่งที่กำลังกระพือปีกอยู่บนพื้น
หากเข้าไปดูใกล้ๆจะพบว่ายุงตัวนั้นมีใบหน้าของฉิงเทียนอยู่ ฉิงเทียนได้กลายเป็ยุงไปแล้ว หลังจากที่ใช้เวลาฝึกอยู่ทั้งวัน ในที่สุดเขาก็ทำได้สำเร็จแล้ว!
"ฮ่าๆ ในที่สุดเราก็ฝึกได้สำเร็จแล้ว!" ฉิงเทียนตื่นเต้นอย่างมาก ราวกับว่าความเ็ปที่ผ่านมาของเขานั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ฉิงเทียนกระพือปีกของเขาเพราะ้าที่จะบิน แต่ปีกทั้งสองข้างของเขานั้นกระพือปีกไม่สมดุลกันแล้วก็ร่วงลงไปทันที ฉิงเทียนจึงลองพยายามควบคุมความแรงในการกระพือปีกของเขา
ครั้งแรกล้มเหลว
ครั้งที่สองล้มเหลว
.........
หลังจากที่พยายามอย่างยาวนาน!
ในที่สุดฉิงเทียนก็สามารถบินได้สำเร็จ ทั้งสองปีกของเขานั้นกระพืออย่างเป็จังหวะ
"หวี่ๆๆ" ฉิงเทียนพยายามบินไปมาในบ้านของเขา ทำความรู้จักโลกในมุมมองของยุง
"ว้าว แก้วใบใหญ่ ทีวีก็จอใหญ่มากด้วย!" ฉิงเทียนมองทุกสิ่งทุกอย่างในห้องของเขาใหญ่อย่างประหลาดใจ
"เฮ้ ออกไปดูข้างนอกดีกว่า!" ฉิงเทียนอยากที่จะออกไปดูโลกภายนอกด้วยมุมมองของยุงเขาจึงได้บินไปที่ประตูทันที
ฉิงเทียน ผู้ที่กลายเป็ยุงไปแล้วได้ออกมาทางประตูแล้วบินไปรอบๆทางเดิน ประตูลิฟต์ก็ได้เปิดออกมาและก็มีชายที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตเดินออกมาจากลิฟต์แล้วเดินไปยังห้องตรงข้ามของห้องของฉิงเทียน
ฉิงเทียนรู้จักชายคนนี้ดีเขาเป็พนักงานของบริษัทเจียงเทียนซึ่งอยู่ใกล้ๆกับบริษัทเทียนเสี่ย
"เดี๋ยว เขากลับมาแล้วตอนนี้เป็เวลากี่โมงแล้วเนี่ย?" ฉิงเทียนเหงื่อแตกขึ้นมา เพราะเขาได้สัญญาเอาไว้ว่าจะไปรับซูเสวี่ยทุกเย็น
เขาจึงได้บินกลับไปที่ห้องและดูนาฬิกาบนกำแพงซึ่งบอกว่าเป็เวลา 4 โมงเย็นแล้ว!
"ลืมเื่เวลาเสียสนิทเลย ต้องรีบไปรับเสวี่ยเอ๋อตอนเลิกงานแล้ว" ฉิงเทียนจึงได้คืนร่างกลับกลายเป็ร่างมนุษย์ "ยังไงร่างมนุษย์ก็สบายกว่า" เขาตบไปที่ขาของเขาอย่างอายๆ
เขารู้สึกเวียนหัวขึ้นมา ดูเหมือนพลังิญญาของเขาจะใกล้หมดแล้ว!
"อืม การแปลงร่างนี้ดูเหมือนจะสิ้นเปลืองพลังิญญาจริงจังเลยนะ" ฉิงเทียนพูดกับตัวเขาเองและยิ้มแบบแห้งๆ
เขาจึงได้โทรศัพท์หาซูเสวี่ย และลูบจมูกแก้เขิน "เสวี่ยเอ๋อ คุณเลิกงานรึยังครับ?"
ซูเสวี่ยตอบ "ยังค่ะ คุณมาถึงแล้วเหรอคะ?"
ลิฟท์
ฉิงเทียนตบอกเขาและแอบดีใจอย่างลับๆที่ซูเสวี่ยนั้นยังไม่เลิกงาน เขาจึงได้ตอบกลับไป "กำลังจะไปถึงในไม่ช้าครับ"
ณ สำนักงานใหญ่ของบริษัทเทียนเสี่ย
ฉิงเทียนส่งข้อความไปหาซูเสวี่ย: เสวี่ยเอ๋อ ผมมาถึงที่บริษัทเทียนเสี่ยแล้วนะ คุณจะลงมาเมื่อไรครับ
หลังจากที่ส่งข้อความไป ฉิงเทียนก็ได้รอข้อความของซูเสวี่ยตอบกลับมาอย่างเบื่อๆ
ฉิงเทียนคุณช่วยขึ้นมาที่ชั้น 13 หน่อย มีทายาทเศรษฐีมากวนฉันอีกแล้ว! :เมื่อเห็นข้อความของซูเสวี่ย ฉิงเทียนก็โมโหขึ้นมา ใครกันที่มาก่อกวนแฟนของเขา วันนี้เขาจะทำให้หมอนั่นรู้ว่าอย่ามายุ่งกับเธอและไม่กล้าที่จะมายุ่งกับเธออีกเลย
ดูเหมือนในวันนี้เขาจะทำให้บริษัทเทียนเสี่ยรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็เ้าของดอกไม้แสนงามเสี่ยวเอ๋อ
ฉิงเทียนรีบวิ่งไปที่บริษัทเทียนเสี่ยและเดินผ่านฝูงชนเข้าไป เพราะว่าถึงเวลาเลิกงานแล้วจึงมีคนจำนวนมากออกมา ฉิงเทียนเดินชนกับฝูงคนพลางขอโทษไปตลอดทาง จนกระทั่งเขาเดินมาถึงลิฟต์เขาจึงได้พบว่าลิฟต์ถูกใช้อยู่ทั้งหมด
ฉิงเทียนจึงได้วิ่งขึ้นบันไดที่อยู่ถัดออกไป 13 ชั้นนั้นสำหรับฉิงเทียนแล้วถือเป็เื่ขี้ปะติ๋ว หลังจากนั้นสักพักฉิงเทียนก็ได้มาถึงชั้นที่ 13
เมื่อมาถึงชั้นที่ 13 เขาก็ได้ยินเสียงของซูเสวี่ยที่ดังขึ้นมาด้วยความอายและโกรธ "ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าฉันมีแฟนแล้ว! เก็บดอกไม้ของคุณกลับไปซะ และอย่ามาเรียกฉันว่าเสวี่ยเอ๋อพวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นสักหน่อย"
เมื่อฉิงเทียนได้ยินประโยคนี้ เขาก็ได้โผเข้ามากอดซูเสวี่ย และมองไปที่หลิวไห่ที่กำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งและในมือถือช่อดอกไม้เต็มมือยื่นให้ซูเสวี่ยและมองดูฉิงเทียนด้วยความตกตะลึง
6K
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)