ตอนที่ 17 ได้เวลาเก็บเกี่ยว
"นี้รึปราณยอดยุทธขั้น 9"
ปราณสีเหลือง แผ่พุ่งออกมากดดันใส่เต้าิ
เต้าิรับรู้ได้ถึงปราณอันทรงพลังจากอีกฝ่าย แต่กับไม่รู้สึกถึงแรงกดดันเลย
"ยืนแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวเลย?" สายตาจ้องมองเหยื่อตรงหน้า เห็นเต้าินิ่งเฉยจนไม่กล้าขยับตัวใดๆ จึงได้แต่สมเพชอีกฝ่าย
ตอนนี้ทุกคนมองเห็นเต้าิเป็เพียงกระต่ายที่รอสิงโตมาขย้ำเท่านั้น
"ขยับตัว?" ได้ยินกลุ่มโจรพูดเช่นนั้น เต้าิก็ไม่ตอบโต้กลับใดๆ ปล่อยให้พวกโจรคิดกันไปแบบนั้น
"ข้าจะให้เ้าไม่รู้สึกถึงความเ็ปใดๆ" หยวนเข้ามาถึงตัวเต้าิ เตรียมลงมือสังหารอีกฝ่ายลงในพริบตา
ฉั่ว
พระจันทร์ครึ้งเสี้ยว ใช้ออกมาอีกครั้ง ฝ่ามือฟันใส่ร่างหัวหน้าโจรฉับพลัน
แปะ แปะ
เืสีแดงสดไหลหยดลงบนพื้้น
"แข็ง" สองมือเต้าิกุมแน่นด้วยความเ็ป หลังจากใช้ฝ่ามือฟันใส่ร่างศัตรู
"แก"
อีกฝ่ายเอามือกุมหน้าอกเอาไว้ มีแผลทางยาวจากการถูกฟันใส่อย่างชัดเจน
"ที่แท้เ้าก็ไม่ได้โดนปราณข้ากดดัน"
ตอนนี้รู้แล้วว่าเต้าิสามารถขยับตัวได้ตั้งแต่แรก รอคอยโอกาสลอบโจมตีใส่ตน
กลุ่มโจรต่างใ ไม่คิดว่าแม้แต่หัวหน้าหยวนก็ยังได้รับาเ็ด้วย
"ตาย"
จันทรส่องแสง หมัดพุ่งจู่โจมใส่อย่างรุนแรง
ตูม
"อ๊าก"
เสียงกระดูกหักดัง "กร็อบ" ออกมา พร้อมกับเสียงร้องของความเ็ปตามมา
"หมัดมันทำจากหินรึไง" เต้าิ ใช้สองแขนขึ้นมากันได้ทัน ก่อนจะกระเด็นออกไปเพราะพลังอันรุนแรงของหมัด
"ฮึ่ม" แขนซ้ายเต้าิกระดูกหักลงเรียบร้อย
"ฮ่าๆๆ โดนหมัดของหัวหน้าหยวนเต็มๆ"
"เท่านี้ก็แค่รอหัวหน้าขย้ำมันเท่านั้น"
กลุ่มโจรต่างสะใจเมื่อเห็นเต้าิได้รับาเ็หนัก
"เห็นทีข้าต้องเพิ่มพลังปราณสูงกว่านี้"
เต้าิ คิดในใจ หลังจากรับรู้แล้วว่าพลังปราณตอนนี้ยังต่ำเกินไป ไม่เช่นนั้นด้วยทักษะของตนประสานกับปราณคงสังหารอีกฝ่ายลงได้แล้ว
"ปราณข้าตอนนี้คงไม่แตกต่างจากมันนัก"
เต้าิคาดเดาระดับปราณของตนเอง
"ทำให้ข้าาเ็ มันไม่จบลงง่ายๆหรอก"
หัวหน้าโจร พุ่งเข้าใส่เตรียมซ้ำเติมเต้าิต่อ
เต้าิ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมรับมืออีกฝ่าย กำหนดลมปราณในร่างดั่งลมหายใจ
"การปลดปล่อยปราณ ก็เหมือนปลดปล่อยลมหายใจสินะ" ในใจคิดถึงเื่ปลดปล่อยปราณขึ้นมาอีกครั้ง
"งั้นถ้าข้าสูดปราณเข้าไปแรงๆละ"
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เต้าิไม่รอช้ารีบทำตามที่คิดเอาไว้
ตอนนี้ปราณภายนอกสลายหายไปหมดแล้ว หรือจะเรียกว่าให้ถูกว่า ปราณถูกดึงกลับเข้าไปภายในร่างเต้าิมากกว่า
"ปราณหมดแล้ว?" เห็นปราณเต้าิหายไป ก็ยิ้มเยาะออกมา
หากไม่มีลมปราณคอยปกป้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
จันทรส่องแสง
หมัดพุ่งตรงเข้าใส่เต้าิอย่างรุนแรง
นางแอ่นถลาลม ร่างกายเต้าิขยับตัวพลิ้วไหวไปตามหมัดดั่งสายลม ม้วนตัวย้อนกลับเข้าหาศัตรู
"อะไร" หัวหน้าโจร ใเมื่อเต้าิม้วนตัวเข้าหาประชิดตัว
ทะลุทะลวงป้อมปราการ
ทันใดนั้นปราณะเิออกมาในพริบตา จัดการซัดหมัดเข้าใส่ศัตรูในพริบตา
ตูม
ร่างทั้งสองหยุดนิ่ง
"ใครชนะ" กลุ่มโจร ได้ยินเสียงปะทะกันอย่างชัดเจน มองดูผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้
ตูม
ร่างกำยำของหัวหน้าโจรล้มลงไปกับพื้น
!!!
"มันเอาชนะหัวหน้าได้"
กลุ่มโจรจันทรเสี้ยวต่างตกตะลึง
"ตาพวกเ้าแล้ว" สายตาจ้องมองเหล่าโจรที่ยังคงเหลืออยู่
เพียงแค่สบตาเต้าิ ทุกคนต่างหวาดกลัวขึ้นมา "หนีเร็ว" เมื่อหัวหน้าล้มลงไป เป็ธรรมดาของลูกน้องที่เกิดอาการขวัญหนีดีฝ่อ แยกย้ายกันหลบหนีไป
"เฮ้อ"
"นี้สินะ การต่อสู้จอมยุทธของจริง"
เต้าิ นั่งพักกับพื้น ไม่คิดเลยว่าการต่อสู้ของจริงจะเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้
ตื่นเต้น ลุ้นระทึก หวาดเสียว ความรู้สึก อารมณ์อันหลากหลายปะทุเข้ามาในร่างกายโดยไม่รู้ตัว
การต่อสู้ที่ไม่ใช่บทบาท ตัวละครสมมุติเหมือนในหนัง ละคร แต่มีชีวิตตัวเองจริงๆเป็เดิมพัน หากพลาดพลั้งขึ้นมา ตนเองมีสิทธิ์ตายได้ทันที
"จริงสิ ลืมรีดไถ่ของจากพวกมันเลย"
"เวรเอ้ย พวกแกกลับมาก่อน"
ทันใดนั้นเต้าิ นึกถึงเื่สำคัญขึ้นมาได้ ะโเรียกให้กลุ่มโจรกลับมา แต่ไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อตอนนี้กลุ่มโจรหายไปหมดเรียบร้อย
"เอาว่ะ อย่างน้อยก็มีเ้าพวกนี้อยู่"
สายตาเต้าิจ้องมองร่างศัตรูที่ตายไปขึ้นมาทันที ในใจพลันคิดว่า "ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว"
"สมกับเป็หัวหน้ากลุ่มโจร" อารมณ์เต้าิเบิกบาน เมื่อได้รับสิ่งของมีค่าจากการต่อสู้ครั้งนี้
เต้าิ ได้รับของมีค่าติดตัวมาไม่น้อย จากหัวหน้ากับรองหัวหน้ากลุ่มโจรจันทรเสี้ยว ถือว่าคุ้มค่ายิ่งนักกับความเสี่ยงในการต่อสู้
หากต่อสู้แทบตายกับไม่ได้สิ่งของตอบแทนกลับมาแบบสมน้ำสมเนื้อ มีแต่เสียเวลาแล้วหาเื่เจ็บตัวเปล่าๆ
ทั้งแหวนมิติ อาวุธ ยา สมุนไพร ฯลฯ
"นี้สินะ เงินที่ส่วนใหญ่ใช้กันของโลกใบนี้"
สายตาเต้าิ มองเห็น หินกลมขนาดเล็ก หรืออาจจะเรียกว่า เหรียญที่ทำจากแร่ กองอยู่ตรงหน้าจำนวนมาก มีสีทองแดง สีเงิน สีทอง แตกต่างกันออกไป
ซึ่งแตกต่างจากก้อนทองแดงในหมู่บ้านสายหมอกอย่างมาก เพราะเหรียญพวกนี้ผ่านการเจียระไนกลายเป็ทรงกลมเรียบร้อย
"มูลค่าเท่าไร?" สายตาเต้าิ มองเห็นเหรียญจำนวนมากตรงหน้า จนเริ่มตาลายขึ้นมาทันที
"ไม่นึกเลยว่าชีวิตนี้จะต้องพกเหรียญเยอะขนาดนี้" เต้าิ คิดถึงชีวิตสุขสบายในอดีต ที่ปกติจะพกแต่บัตรเครดิตกับธนบัตรส่วนใหญ่
"ยาอะไร?" คราวนี้สายตาสองส่องเม็ดยาหลากหลายที่กองตรงหน้า
ส่วนสมุนไพรเก็บเข้าแหวนมิติไปอย่างรวดเร็ว เพราะตนเองไม่มีทางรู้จักสมุนไพรบนโลกใบนี้แน่นอน
"เจอละ" หลังจากมองหายาที่เกี่ยวกับการรักษาแผล สมานแผล หรือฟื้นฟูปราณ ก็ไม่รอช้าจัดการโยนเข้าปากทันที
ผ่านไปสักพัก
ยาค่อยๆออกฤทธิ์ ตอนนี้ปราณเต้าิเริ่มฟื้นฟูกลับมาอีกครั้ง แผลค่อยๆสมานกันในเวลาไม่นาน
3K
