3
“สิงห์นี่ลุงนพนะลูก ลุงเป็ญาติของแม่เอง ไหว้ลุงซิลูก”
“ไม่สิงห์ไม่ไหว้ แม่โกหกมันเป็ชู้กับแม่ตามที่ย่ากับพ่อบอก”
“ไม่ใช่หรอกสิงห์ลุงเป็ลุงแท้ๆ ของหนู ลุงเป็พี่ชายแท้ๆของแม่หนู แต่ที่ลุงเปิดเผยตัวไม่ได้เพราะลุงมีความจำเป็”
“ไม่เชื่อ ผมไม่เชื่อแม่กับลุงโกหก”
“ไม่ครับสิงห์ลุงไม่โกหก เมื่อสิงโตขึ้นลุงจะเล่าความจริงให้ฟัง”
ในวันนั้นเขาไม่ยอมฟังเสียงใครเลย ดิ้นรนจะไปหาพ่อกับย่าและน้องจนลุงนพ...นพพรจำต้องเล่าความจริงให้ฟัง เขาเป็ผีพนันและติดหนี้สินกับเ้าบ่อนจนถูกตามล่าและหนีตายมาขอพึ่งใบบุญน้องสาวแต่ก็ไม่คิดว่าการลักลอบพบกันลับๆจะเป็ผลให้วาสิตาต้องได้รับความเดือดร้อนและถูกไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้
“ตอนนี้ลุงเคลียร์หนี้สินทุกอย่างจนหมดเรียบร้อยแล้วลุงเลยคิดว่าจะมาบอกกับแม่ของสิงห์ แต่ลุงก็ไม่คิดว่าจะมาพบกับเื่แบบนี้ลุง...ลุงขอโทษนะสิงห์ เป็เพราะลุงคนเดียว”
“ไม่ใช่หรอกค่ะพี่นพเื่ของวากับพี่นะเป็แค่ข้ออ้างเท่านั้นเองคุณหญิงอมราท่าน้าไล่วากับลูกออกจากบ้านมานานแล้วถึงไม่มีเื่นี้ก็ต้องมีเื่อื่นอีก”
“ก็ดี งั้นพี่จะพาวาและสิงห์ไปอยู่กับพี่ที่ฟาร์ม”
หลังจากนั้นลุงนพพรก็พาเขามาอยู่ฟาร์มแสนสุข ที่เมื่อก่อนเป็เพียงแค่ฟาร์มเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่เล็กๆแต่ตอนนี้กลับเป็ฟาร์มเลี้ยงสัตว์แบบครบวงจรและมีขนาดใหญ่เป็อันดับต้นๆของประเทศ ผลผลิตจากฟาร์มเขากลายเป็ที่รู้กันอย่างแพร่หลายแล้วตอนนี้เขาก็ริเริ่มเลี้ยงโคนมโดยเริ่มจากจุดเล็กๆ เพราะเขายังไม่มีประสบการณ์
“สิงห์” วาสิตาร้องเรียกลูกชายเสียงแหบพร่าไม่คิดว่าคำที่เธอพร่ำสอนจะไม่เข้าไปในสมองและจิตใจของลูกชายเลยสันนิด
สีหราชยังคงปล่อยให้ความแค้นที่มีมาั้แ่เด็กนำพาให้คนอื่นต้องเดือดเนื้อร้อนใจและคนที่จะเดือดร้อนที่สุดก็หาใช่ใคร แต่เป็ตัวลูกชายเองนั่นแหละความแค้นไม่เคยทำให้ใครมีความสุขเพราะมันมีแต่จะร้อนรุ่มและคอยแผดเผาใจและกายให้ร้อนรุ่มราวกับอยู่ในเปลวเพลิง
บุษย์น้ำพราวพยายามแกเล็กออกจากการเกาะกุม แต่เมื่อทำไม่ได้เธอก็ใช้ฟันคมๆกดลงบนแขนไอ้ผู้ชายบ้าเต็มๆ แรง
สีหราชหันมองพร้อมใช้มืออีกข้างบีบปลายคางหญิงสาวอย่างแรง“มากไปมั้งน้ำพราว นี่ถึงขั้นกัดฉันเลยหรือไง”
“อื้อ...อ่อยอั้นอ่ะ...” (ปล่อยฉันนะ)
“หยุดนะสิงห์ ปล่อยหนูคนนั้นเสียด้วย”วาสิตาสั่งเสียงเฉียบขาด
สีหราชยิ้มหวานแต่ดวงตาคมดุเป็ประกายสีแดง “ไม่ได้หรอกครับแม่”แขนใหญ่คว้าเอวเล็กรัดร่างอรชรแนบติดกายโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะพยายามต่อต้านและต่อสู้เพียงไหน
“ผู้หญิงคนนี้จะมาเป็นางบำเรอของผม จนกว่าผมจะเบื่อแล้วก็จะโยนเศษซากกลับไปให้ไอ้เสือกับคุณหญิงอมรา”
น้ำเสียงแข็งกร้าวและดุร้ายที่กระซิบข้างๆใบหูทำเอาบุษย์น้ำพราวถึงกับกลัวจนตัวสั่นอีกระลอกหัวใจดวงน้อยหล่นกองไปอยู่ปลายเท้า ในดวงตาอ่อนแสงอ้อนวอนหญิงร่างเล็กให้ช่วยเหลือ
“แต่หนูคนนี้เขาไม่รับรู้ความแค้นที่ลูกมีต่อเสือกับคุณหญิงนะลูกหนูทำอย่างนี้ จะทำให้แม่หนูคนนี้เดือดร้อนด้วย” วาสิตาพยายามเกลี้ยกล่อมลูกชายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน
“ผมว่าไม่นะฮะ ถูกผมพาตัวมาแบบนี้ดูท่าจะดีใจมากกว่าต้องแต่งงานกับไอ้เสือเสียอีก”
“ไม่มีใครเขาดีใจที่ถูกบังคับเอาตัวมาหรอกนะสิงห์”วาสิตาส่ายศีรษะอย่างระอิดระอาใจ เธอลุกขึ้นยืนและเดินมาหาลูกชาย พร้อมกับปลดมือแข็งแกร่งที่รัดรึงร่างกายเล็กบางออกทั้งสองข้างก่อนจะดึงหญิงสาวเดินกลับมานั่งข้างๆ เธอ
“แม่ไม่เห็นด้วยนะถ้าสิงห์จะเอาความแค้นที่มีมาระบายกับคนที่ไม่รู้เื่รู้ราว”
วาสิตาลูบไล้ใบหน้าและแขนเรียวยาวอย่างเห็นใจระคนสงสาร เห็นแขนขาวๆ มีรอยเขียวช้ำเพราะฝีมือลูกชายแล้วต้องถอนใจหนักอกหนักใจกับความแค้นของสีหราชเหลือเกิน
สงสารหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นน้ำตานองหน้านี่อีกด้วยไม่รู้ว่าจะทนมือทนเท้าลูกชายเธอไปได้นานเท่าไหร่ ถึงเธอจะขัดขวางเพียงไหนแต่ถ้าลูกชายไม่เชื่อฟัง พูดไปก็เหมือนกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวานั่นแหละ
บุษย์น้ำพราวรีบหลบด้านหลังหญิงวัยกลางคนแต่สายตากลับมองไปที่ชายร่างใหญ่ที่นั่งมองเธอราวกับเหยื่ออันโอชะสายตาโลมเลียกวาดไปทั่วร่างรอยยิ้มมีเลศนัยที่ฉายออกมาทางดวงตายิ่งทำให้เธอต้องรีบซุกตัวไปด้านหลังร่างบอบบางมากยิ่งขึ้น
หญิงสาวยื่นมือเย็นเฉียบไปจับมือหญิงร่างเล็กเพื่อขอความอบอุ่นและปกป้องคุ้มครองน้ำตาบุษย์น้ำพราวไหลอาบสองแก้มอย่างสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่
“คุณป้าช่วยพราวด้วยค่ะ นายนี่...” บุษย์น้ำพราวชี้มือสั่นๆไปหาสีหราช “นายนี่...จับตัวหนูมา หนูไม่รู้เื่อะไรด้วยสักหน่อย”
สีหราชหัวเราะดังลั่น “เธอคิดว่าแม่ฉันจะช่วยอะไรได้หรือบุษย์น้ำพราวแต่ก็เอาเถอะ นี่ฉันสงสารนะ เห็นว่าเธอคงจะเหนื่อยกับการเดินทางก็จะให้พักผ่อนนอนสบายๆ สักคืน ก่อนจะต้องมาทำหน้าที่มอบความสุขให้กับฉัน”พูดจบชายหนุ่มก็ก้าวมาหาวาสิตา เขาโอบรอบลำตัวเล็กบาง ดวงตาเป็วาวระยับมองไปที่บุษย์น้ำพราว
“แม่ครับ” สีหราชจับมือมารดามาวางบนศีรษะใบหน้าคมดุเงยมองพร้อมกับยิ้มหวานให้อย่างประจบประแจง
“แม่อย่าโกรธผมนะครับ”
“จะไม่ให้แม่โกรธได้ยังไงกันฮึ!ทำอะไรไม่เคยคิดหน้าคิดหลังให้ดี รู้ไหมว่าถ้าถูกจับได้ขึ้นมา แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
ปากก็บ่นไป หากมือวาสิตาก็ลูบผมบนศีรษะบุตรชายอย่างรักใคร่ระคนเอ็นดูก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้กระเถิบหนีไปไกลเพราะความใกลัวอย่างสงสารระคนเห็นใจ
รู้ว่าถ้าหากลูกชายตั้งใจทำสิ่งใดแล้ว ต่อให้มีช้างสักสิบเชือกมาดึงไว้ก็ยังขัดขวางไม่ได้
“หยุดตอนนี้ยังทันนะสิงห์...พาแม่หนูคนนี้กลับไปส่งบ้านขอโทษ ขอให้แม่หนูคนนี้ไม่เอาเื่เอาราว”
“ผมฝากแม่ดูแลน้ำพราวด้วยนะครับ ผมจะให้เขาดูแลแม่ตอนกลางวันส่วนตอนกลางคืน...ถือว่าผมขอ” หากสีหราชบอกกลับบอกมารดาไปอีกทาง
สีหราชอมยิ้ม ใช่ว่าเขาจะใจร้ายหรอกนะ แต่เผอิญเขาดันไปชอบสาวน้อยคนนี้เอาซะแล้วนะซิก็หวานขนาดนั้น เขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนเสียหน่อย ที่จะทำเป็ไม่สนใจน่ะ
บุษย์น้ำพราวมองดูสองคนแม่ลูกคุยกันโดยไม่สนใจ เธอก็รีบถอยไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้ทั้งคู่ได้ระวังตัว แต่ราวกับว่าสีหราชเองก็มองอยู่เหมือนกันพอเห็นว่าเธอห่างจากตัวเขาไปสัก่ใหญ่ๆมือแข็งราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ขาเรียวและดึงเข้าหาตัว
“กรี๊ด!!”
“จะไปไหนล่ะน้ำพราว หรือเปลี่ยนใจอยากเป็นางบำเรอฉันเร็วๆ ”สีหราชแกล้งถามน้ำเสียงรื่นเริง
“เอาน่าทนอีกคืนเดียวเองพรุ่งนี้เธอก็ได้เขาหอกับฉันแล้วล่ะ” สีหราชกอดมารดาที่ทำตาเขียวใส่ด้วยรู้ว่าเขากำลังสนุกกับการกลั่นแกล้งบุษย์น้ำพราว
“ครับๆ ผมไม่แกล้งน้องเขาแล้วก็ได้ ยังไม่ได้เป็สะใภ้เลยแม่ก็หลงลูกสาวซะแล้ว สงสัยพอมีหลานสักคน แม่คงลืมลูกอย่างผมไปเลย”
“มันก็ไม่แน่...ลูกชายดื้อ พูดไม่ยอมฟัง ไม่รู้จะรักทำไม”
วาสิตาปลดแขนลูกชายที่ทำหน้ามุ่ยหันไปหา...สาวน้อยนามบุษย์น้ำพราวพร้อมรอยยิ้มแฝงไว้ด้วยความเอ็นดูระคนปราณี
“ไปหนูน้ำพราว ไปกับแม่ อย่าไปสนใจเ้าตัวดีนี่เลยคืนนี้หนูนอนกับแม่นะลูก แล้วไม่ต้องกลัวแม่จะไม่ยอมให้เ้าสิงห์ทำอันตรายกับหนูเด็ดขาดจ้ะ”
“แต่แม่ก็เฝ้าน้ำพราวไม่ได้ตลอดเวลานะครับไงก็มีเวลาให้ผมชวนเขาไปเล่นจ้ำจี้จนได้แหละ”
สีหราชโต้มารดากลับ ขณะมองบุษย์น้ำพราวที่เดินตามไปเงียบๆแต่ก็ไม่วายหันมามองเขาอยู่เป็ระยะจนเขาอดที่จะยิ้มไม่ได้
บุษย์น้ำพราวที่เหลียวมองมาอีกรอบ มองด้วยความตะลึง หัวใจเต้นแรงไม่เป็จังหวะอย่างไม่รู้ตัวรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมดุแปลเปลี่ยนเป็สดใสและน่ารักขึ้นมาทันตาเห็นรอยยิ้มที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบๆ ดูมีความสุขไปด้วย
พยัคฆ์เอียงตัวมองร่างบอบบางที่ซุกตัวเข้าหาเพื่อขอไออุ่น รอยยิ้มแต้มบนใบหน้าคมคร้าม
ไม่เคยคาดคิดว่าหญิงสาวคนนี้จะสร้างความสุขให้มากมายเสียจนเขาแทบจะสำลักนิ้วยาวลากไล้ไปบนใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอวบอิ่มเอ่อบวมแม้กระทั่งลำคอนุ่มไปจนถึงปทุมงามเต่งตึงก็มีร่องรอยแดงเป็จ้ำๆเพราะฝีมือเขานั่นแหละ
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าคนที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนจะตื่นขึ้นมาแล้วอาละวาดใส่ไม่ได้กลัว แต่ว่าตอนนี้เขาจะต้องติดต่อกลับไปหาคนทางบ้านก่อนป่านนี้คุณย่าคงจะเฝ้ารอเขากลับไปเป็เ้าบ่าวให้บุษย์น้ำพราวจะแย่แล้ว
พยัคฆ์ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่วางปะปนกับเสื้อผ้าหลายชิ้นบนพื้นมากดดูปรากฏว่าโทรศัพท์เขาแบตเตอรี่หมดชายหนุ่มเดินไปคว้าแบตเตอรี่สำรองมาใส่พร้อมกับเปิดเครื่องเทคโนโลยีเครื่องจิ๋วเริ่มทำงานและรายงานผลว่าตอนที่เครื่องไม่ทำงานนั้นมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นบ้าง
สายจากทางบ้านเขากระหน่ำโทรมาทุกๆ ห้านาทีจนพยัคฆ์เริ่มจะสงสัยว่าคงจะโทรกันจนไม่หลับไม่นอนกันเลยแต่ก็มีอีกสายที่เขาสงสัยว่ามันเป็สายของใครกันแน่ และรู้เบอร์โทรเขาได้ยังไงกันแล้วก็โทรมาหาซะหลายครั้งด้วย
พยัคฆ์รีบกดกลับไปทันทีด้วยความอยากรู้
5K
