เถ้าแก่น้อยแห่งร้านข้าวสารแนะนำตัวแล้วกล่าวขอบคุณองค์หญิงจินเฟิ่งที่ช่วยชีวิตตนจากเสือร้าย
“ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนองค์หญิง นอกจากยินดีรับใช้ในสิ่งที่ท่าน้า”
คราแรกจินเฟิ่งคิดจะโบกมือปฏิเสธแต่นางแอบเห็นรอยยกยิ้มมุมปาก ดูทีเขาจะเป็คนมีลับลมคมในคนหนึ่ง “ดีเอาไว้ข้าคิดออกแล้วจะมาทวงกับเ้า”
จวิ้นอ๋องที่ลอบยิ้มเล็กน้อยแอบใที่นางไม่ได้ปฏิเสธ เขาคิดว่านางน่าจะเป็หญิงสาวที่ทะนงในความเก่งกาจของตนจนไม่สนใจการตอบแทนพระคุณเล็กๆ น้อยๆ แต่นางกลับจดเขาไว้ในบัญชีบุญคุณ
ทันใดขบวนของชายหนุ่มแต่งกายในชุดขุนนางก็เคลื่อนเข้ามาในร้าน
“องค์หญิงข้าตามหาท่านตั้งนาน” จวิ้นอ๋องมองดูชายหนุ่มผู้นั้น รูปโฉมนับว่า ไม่ด้อยดูจากสายตาก็พอประเมินได้ว่า ฝ่ายนั้นมีจิตปฏิพัทธ์กับนาง
“เ้าจะตามหาข้าทำไมกันงานการเ้ามีเยอะแยะ” เ้าหย่งจื้อบุตรชายสายตรงของใต้เท้าเ้าแห่งกรมโยธาธิการถึงกับหน้าม้านแต่เพราะความที่ตามติดนางมาแต่เล็กแต่น้อยจึงไม่สนใจท่าทางเมินเฉยนั่น
“การดูแลความปลอดภัยให้องค์หญิงก็เป็หนึ่งในหน้าที่ของข้าราชบริพารเช่นกัน”
จวิ้นอ๋องมองดูอาการง้อองค์หญิงของชายตรงหน้าแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยแม้จะไม่ได้รู้สึกฉันท์ชู้สาวกับนาง แต่เพราะนางคือผู้กล้าในใจเขาครั้นเห็นชายหนุ่มที่ดูหยิบโหย่งมาสนใจนางเช่นนี้ก็อดจะเสียดายแทนไม่ได้
“เอาเถอะเ้าอยากตามข้าก็ตามไป วันนี้ข้าจะเฝ้าจิตรกรวาดรูปเสมียนหนุ่มรูปงามเสียหน่อยเ้าจะมีเวลาพอหรือเปล่าเล่า?”
เ้าหย่งจื้อหน้าอึมครึมลงยืนเฝ้านางอยู่ครู่หนึ่งก็มีข้าราชการผู้น้อยวิ่งมาตามให้กลับไปกรมโยธาธิการ
“ข้าต้องกลับไปทำงานทูลลาองค์หญิง”
จินเฟิ่งโบกมืออย่างเหนื่อยหน่ายไม่นานนักก็มีขบวนของเหล่าอำมาตย์อีกกลุ่มเดินเข้ามา “องค์หญิงท่านมาร้านขายข้าวสารทำไม?”นน
ใบหน้าคมเข้มนั้นหันขวับไปมองดูเ้าของเสียง“ท่านว่างหรือ?”
เฝิงเหวินเหอขุนนางขั้นสาม บุตรชายใต้เท้าเฝิงกรมตุลาการ นำหน้าคนทั้งกลุ่มเดินเข้ามาหา
ความคุ้นเคยแต่เล็กแต่น้อยและความสุภาพของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกเป็มิตรยิ่งกว่าเ้าหย่งจื้อที่เที่ยวประกาศไปทั่วเมืองหลวงว่า้าเป็ราชบุตรเขย แม้นางจะด้อยในเื่ของผิวพรรณที่ผิดประหลาดกว่าทุกคนแต่กลับมีชายหนุ่มมากมายที่้าอภิเษกสมรสกับนาง จินเฟิ่งไม่แน่ใจว่า เพราะคนเ่าั้้าตำแหน่งราชบุตรเขยหรือ้าตัวนางกันแน่
จวิ้นอ๋องจับตามองชายหนุ่มคนใหม่รูปร่างหน้าตาดียิ่งกว่าคนแรก ดูสุภาพสุขุมมากกว่า เมื่อเห็นนางมีชายมาหมายชมเชยหลายคนเช่นนี้แทนที่เขาจะรู้สึกโล่งใจกลับอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
จิตรกรเริ่มลงมือวาดภาพของเสมียนฉินก่อนฉินจางหย่งสามารถนั่งลืมตาโพลงและหลับภายในเวลาเดียวกันการได้เป็แบบให้จิตรกรวาดภาพจึงนับเป็่เวลาพักผ่อนอย่างแท้จริงผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เขาก็ยังคงนิ่งจนจินเฟิ่งคิดว่า เขาอาจจะหยุดหายใจไปแล้วนางจึงสั่งให้หลี่เปียวลองเดินเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นเขากระพริบหันมามองหลี่เปียวนางจึงยิ้มออกมา
“นางดูแปลกยิ่งนัก”เซียงวั่งซูแอบกล่าวกับน้องชาย เมื่อเดินเข้าไปในห้อง “นางดูทระนงองอาจเหมือนนักรบสง่างามสมกับเป็องค์หญิง หนำซ้ำชายรูปงามรายล้อมมากมายนางกลับไม่ได้ใส่ใจหรือขวยเขินสะเทิ้นอายสักนิด”
จวิ้นอ๋องเห็นว่าตนเองอุตส่าห์คิดแผนให้จินวั่งซูได้อวดรูปโฉมเพื่อหมายล่อให้องค์หญิงสนใจยิ่งฉินจางหย่งที่หญิงสาวทั้งเมืองหลงใหลใฝ่ฝัน อาจจะทำให้นางถูกใจเพราะเขารู้มาว่า ชายหนุ่มในแคว้นจินไม่มีรูปลักษณ์งามชวนมองเช่นชาวิและชาวผิงแต่เมื่อเห็นเฝิงเหวินเหอ ขุนนางในชุดสีน้ำตาลผู้นั้น กลับรูปงามไม่แพ้จินวั่งซูผู้ชายด้วยกันพอดูออกว่า อีกฝ่ายมีสายตาหลงใหลในตัวองค์หญิง
เขาเห็นจะไม่ต้องลำบากคิดหาตัวช่วยอีกต่อไปแค่หาทางผลักดันให้นางตกลงปลงใจสมรสไปชายหนุ่มคนใดคนหนึ่งก็เพียงพอแล้ว ตัวเขาจะได้กลับไปหาหญิงสาวเรียบร้อยยึดหลักสี่คุณธรรมสามคล้อยตาม เพราะดูแล้ว องค์หญิงจินเฟิ่งคงจะเป็เช่นนั้นไม่ได้
“ดีแล้วข้าจะได้ไม่ต้องลำบาก ยิ่งนางเลือกแต่งงานไปกับผู้ชายหนึ่งในสองคนนั้นได้ยิ่งดี”
เซียงวั่งซูสบตาน้องชายเห็นแววหงุดหงิดอยู่ในนั้น “แต่ดูเ้าไม่สบอารมณ์ที่นางมีคนมาหมายตามากมายหรือว่าเ้า เกิดประทับใจวีรสตรีที่ช่วยหนุ่มรูปงามขึ้นมา”
“ข้าจะสนใจหญิงโหดที่ฆ่าเสือได้เช่นไรข้าอยากได้คุณหนูในห้องหอ กริยามารยาทเรียบร้อย เก่งงานเย็บปัก บรรเลงพิณได้ไพเราะที่สำคัญต้องเชื่อฟังสามี”
พี่ชายยกพัดขึ้นคลี่ออกตบอกช้าๆ“ระวังไว้เถิด เกลียดสิ่งใดระวังจะได้สิ่งนั้น” เซียงวั่งซูหัวเราะหึๆ“เ้าอย่าลืมว่า ฮ่องเต้ิมิใช่คนที่ใครจะเปลี่ยนพระทัยพระองค์ได้ง่ายๆ”
จวิ้นอ๋องใบหน้าอึมครึมเมื่อได้ยินพระนามนั้นเขาคงต้องเร่งมือหาทางผลักดันให้นางเลือกราชบุตรโดยเร็ว เช่นนี้แล้วเื่พวกนี้ล้วนถูกผลักดันออกจากเขา
หลังจากองค์หญิงจินเฟิ่งกลับวังพร้อมกับภาพวาดของฉินจางหย่งนางบอกกับเถ้าแก่เซียงว่าพรุ่งนี้จะให้จิตรกรมาวาดภาพของฉีเจียตงผู้ช่วยเสมียนอีกครั้ง ทำเอาเซียงวั่งซูชักสีหน้าไม่พอใจองค์หญิงปรายตามองแล้วแสร้งหัวเราะ
“ข้าลืมไปว่าท่านเองก็เป็ชายรูปงามผู้หนึ่ง ควรวาดภาพท่านก่อนฉีเจียตงจึงจะถูกต้อง”
เพียงเท่านั้นเซียงวั่งซูก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเตรียมชาชั้นเยี่ยมที่นำมาจากแคว้นิชงถวายองค์หญิงอีกด้วย
เย็นนั้นเถ้าแก่เซียงสองพี่น้องออกไปรับประทานอาหารที่ภัตตาคารมู่กงส่วนหนึ่งก็เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับบรรดาผู้มีอันจะกินในแคว้นยิ่งรู้จักคนใหญ่คนโตมาก โอกาสแทรกซึมเข้าไปได้ก็ยิ่งมากไม่ว่าจะเป็การค้าหรือการเมืองก็ล้วนแยกกันออกได้ยาก
“เ้าของที่นี่คือองค์ชายจินเทียนหลิว ข้าเคยเห็นครั้งหนึ่ง แต่ต้องหาคนรับรองเราให้ได้ก่อนจึงจะเข้าไปพูดคุยเื่ค้าขายได้”
“เราเริ่มจากพวกคหบดีที่ทำกิจการขนาดใหญ่ก่อนก็แล้วกัน”จวิ้นอ๋องวางแผนให้เถ้าแก่เซียงกลายเป็บุคคลสำคัญของเมืองจิน วาจาของเซียงวั่งซูนั้นใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งคุยใหญ่โตในเื่กิจการค้า
คุณชายทั้งร้านผ้าไหมร้านเครื่องประดับ ร้านรับแลกเงิน ล้วนแล้วแต่มาสังสรรค์กันที่นี่ในยามเย็นเถ้าแก่เซียงทั้งสองจึงกลายเป็คหบดีหนุ่มรุ่นใหม่ที่น่าสนใจบรรดาชนชั้นพ่อค้าด้วยกันต่างก็อยากได้พวกเขาไปเป็เขยส่วนหนึ่งของขุนนางก็อยากได้เขยที่มากบารมีเงินเช่นกันเพราะบางครั้งตำแหน่งนั้นก็ต้องใช้เงินทองในปูทาง
นอกจากจะได้รู้เื่สายสนกลในเกี่ยวกับกิจการต่างๆแล้ว เื่ได้รู้เพิ่มคือ เื่ขององค์หญิงจินเฟิ่ง
“อย่าว่าแต่บุตรใต้เท้าเ้ากับใต้เท้าเฝิงเลยแม้แต่เผ่าต่างๆ ก็มุ่งหวังจะมาสู่ขอ องค์หญิงกันทั้งนั้นไม่รู้ว่าหางแถวสำหรับจวิ้นอ๋องแคว้นิอยู่ที่ใดด้วยซ้ำ”
------------------------------------------------
![[จบ] เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101678_99680973.webp)
16K
