บีน่าเดินลงจากอาคารที่ตั้งห้องกิจการนักเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อนที่เป็กรรมการนักเรียนด้วยกัน
อันที่จริงเธอไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็กรรมการนักเรียนหรอก แต่เพราะเพื่อนสนิทร่วมห้องได้ชักชวน เกลี้ยกล่อมเธอให้ลงสมัครในทีมของรุ่นพี่คนหนึ่งที่ลงสมัครประธานนักเรียนด้วยกัน
ต่อมารุ่นพี่คนนั้นชนะได้รับเลือกเป็ประธานนักเรียน เธอกับกลุ่มเพื่อนจึงได้กลายมาเป็หนึ่งในกรรมการนักเรียนโดยปริยาย
"มา มา ออกมากินไก่ทอดกันเร็ว" เสียงจากใต้ถุนอาคารลอยออกมา
"วันนี้ป๋าเลี้ยง ได้ทุกคน ได้ทุกคน" เสียงเชิญชวน
เมื่อกลุ่มพวกเธอลงจากอาคารมา แล้วมองไปที่ต้นเสียงที่ลอยออกมาจากใต้ถุนอาคารก็เห็นเด็กหนุ่มมอปลายคนหนึ่ง นั่งยองๆ อยู่ใกล้ซอกใต้ถุนอาคาร กำลังค่อย ๆ หยิบไก่ทอดออกมาจากถุงทีละชิ้น ทีละชิ้น โยนให้สุนัขโรงเรียนที่ชอบมาอาศัยนอนอยู่ใต้ถุนอาคาร
"อย่าแย่งกัน อย่าแย่งกัน ใจเย็น ๆ มีเยอะ มีเยอะเห็นไหม "ชูถุงไก่ทอดให้เหล่าสุนัขโรงเรียนที่มามุงหลายตัวและเริ่มทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างแล้วเห็น
"เพี้ยนปะเนี่ย นั่งคุยกะหมา" เสียงเพื่อนในกลุ่มเธอกระซิบคุยกัน
"รุ่นพี่ใช่ไหม มอห้าหรือมอหก หน้าตาก็ดี ไม่น่าติงต๊องเลย" เสียงเพื่อนผู้หญิงคนนึงกระซิบนินทา ก่อนกลุ่มพวกเธอจะค่อย ๆ เดินห่างออกไป
หลังเลิกเรียนวิชาสุดท้ายในเย็นวันหนึ่ง
บีน่ากับเพื่อนรีบออกจากอาคารเรียนเดินตรงกลับอาคารห้องประจำชั้นเพื่อไปเอาหนังสือที่ลืมไว้ใต้โต๊ะ เมื่อเดินไปจะถึงโต๊ะม้าหินอ่อนที่ด้านหลังอาคาร เธอก็เห็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่นั่งในโต๊ะมองมาที่เธอ
เธอเห็นสายตาคมที่มองมานั้น มองอย่างชื่นชม เจือแววนับถือ
ถูกมองอย่างชื่นชม สายตาแบบนี้เธอเห็นเป็ประจำจนชินแล้วั้แ่เริ่มเป็สาว แต่'นับถือ? '
คิดด้วยความสงสัยก่อนค่อยๆ เดินผ่านโต๊ะของรุ่นพี่คนนั้นไป
เย็นวันหนึ่งขณะที่บีน่าและกลุ่มกรรมการนักเรียนของพวกเธอกำลังเดินตรงไปอาคารกิจการนักเรียน
"เออ บีน่า เบอร์เพจฯแกที่ชั้นให้รุ่นพี่คนนึงไปน่ะ คนนั้นนะ คนที่นั่งริม ๆ ในโต๊ะนั่นน่ะ"เสียงเพื่อนคนหนึ่งของเธอพูดบอกขึ้นมา
เพราะบีน่ากำลังคุยกับเพื่อนผู้หญิงคนนึงอยู่และคนบอกหลังบอกเสร็จก็หันมาคุยกับเพื่อนอีกคน จึงไม่ทันได้เห็นว่า ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงกลางลุกขึ้นออกมานั่งริมโต๊ะเพื่อเล่นกับแมว ปล่อยให้เพื่อนร่วมโต๊ะอีกสองคนคุยปรึกษากัน
หลังจากคุยกับเพื่อนเสร็จเธอก็หันไปมองโต๊ะที่เพื่อนบอก
'นั่นมันรุ่นพี่ที่คุยกับหมา และมองเธออย่างนับถือวันนั้นนี่' เธอคิดอย่างแปลกใจ
'ถ้าฉันมีสิบหน้า อย่างทศกัณฐ์ สิบหน้านั้น ฉันจะหัน มายิ้มให้เธอ' จากพี่ ม.6/4
'กินเป๊บซี่แล้วห่วงหา กินแฟนต้าแล้วคิดถึง กินโค้กเพ้อรำพึง เผลอคิดถึงเธอจังเลย' จากพี่ ม.6/4
"อะไรบีน่า อ่านข้อความแล้วอมยิ้ม ฮั่นแน่ ใครส่งมา ๆ "เสียงเพื่อนสนิทชะโงกหน้ามามองหน้าเพื่อนและหันดูข้อความบนเพจที่อยู่ในมือเพื่อนสนิท
" ไม่มีอะไร เห็นข้อความน่ารักดี"
"แหม ข้อความโหลขนาดนี้นี่นะ ฮั่นแน่ ฮั่นแน่ " เพื่อนสนิทล้อไม่เลิก
เลิกเรียนวันนี้คณะกรรมการนักเรียนมีประชุมใหญ่เพื่อเตรียมความพร้อมเื่กีฬาสีที่จะจัดขึ้นในอีกไม่นาน หลังหมดคาบสุดท้ายบีน่าและกลุ่มเพื่อนที่เป็กรรมการนักเรียนจึงรีบตรงไปที่ห้องกิจการนักเรียน
ขณะเพิ่งลงจากอาคารเรียนพวกเธอก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือดังขึ้น
"น้องครับ น้องครับ ช่วยไปหาบันไดมาช่วยพี่ทีครับ" เสียงดังมาจากหลังคาทางเดิน
เมื่อมองตามเสียงเรียกไปพวกเธอจึงเห็นรุ่นพี่คนนั้นอุ้มแมวติดอยู่บนหลังคา กลุ่มพวกเธอปรึกษากันและให้เพื่อนคนหนึ่งไปเอาบันไดที่ห้องนักการภารโรงมาช่วย
เมื่อได้บันไดมาแล้วรุ่นพี่คนนั้นก็ร้องบอกลงมา ให้คนมารับแมวที่เขาอุ้มอยู่ด้วย
บีน่าจึงอาสาเป็คนรับ
พอบีน่ารับแมวลงมาจากบันไดแล้วเธอก็อุ้มและลูบหัวมันเล่นยืนฟังเพื่อน ๆ คุยกับรุ่นพี่คนนี้ ก่อนเพื่อนๆ ของเธอจะค่อย ๆ บอกลารุ่นพี่คนนี้ และทยอยกันไปทีละคน
เธอยังยืนอยู่ รุ่นพี่คนนี้จึงหันมาคุยด้วย
"ปล่อยมันลงเลยก็ได้นะครับน้อง ปกติมันก็ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ล่ะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ บีน่าว่าจะเล่นกับมันซักแป๊บ" เธอตอบ
ยืนอีกครู่ บีน่าไม่เห็นว่ารุ่นพี่คนนี้จะพูดอะไรต่อ จึงต้องบอกลาไป
"ไปก่อนนะคะพี่ " ก่อนอุ้มแมวเดินตามหลังเพื่อนไป
เดินไปได้นิดหน่อยเธอก็หันมาดูรุ่นพี่คนนั้นอีก เห็นเขาเหมือนกำลังเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมกลับบ้านเธอจึงหันหน้ากลับอุ้มแมวเดินตามเพื่อนขึ้นอาคารไป
519
