อลเวงวุ่นรักสลับวิญญาณ love to switch

7.10 น. ณ คฤหาสน์ของตะกูลเอวา เสียงนาฬิกาดังขึ้น พร้อมกับคุณหนู รีอา ผู้เย่อหยิ่ง อวดดี เอาแต่ใจ ตื่นขึ้นรับแสงรุ่งอรุณของยามเช้า และความวุ่นวายของคนรับใช้ในคฤหาสน์ที่ต้องเตรียมชุดและของใช้ส่วนอื่นๆที่จำเป็นให้คุณหนูรีอาให้พร้อมและตรงเวลาที่จะต้องไปเข้าเรียนมัธยมปลายตึก..ตึก.. เสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันไดอย่างสง่างาม"คุณหนูมาแล้วไปเอากระเป๋ามาให้คุณหนูเร็วเข้า" หญิงรับใช้นางหนึ่งกล่าว"นี่กระเป๋าค่ะคุณหนู"รีอาหยิบกระเป๋าจากมือสาวใช้นางหนึ่งแล้วเดินออกไปสักพักรีอาก็เริ่มสังเกตเห็นรอยเปื้อนของกระเป๋าและทำหน้าไม่พอใจ จู่ๆ รีอาก็เดือดดาลขึ้นมาแล้วขว้างกระเป๋าลงบนพื้นแล้วเธอก็เหยียบกระเป๋าที่ตกบนพื้นอยู่อย่างไม่ใยดี"ใครทำกระเป๋าฉันเปื้อนแบบนี้ อยากตายรึไง"พอรีอาพูดจบก็ได้เดินเข้าไปตบหน้าสาวใช้ทุกคนแล้วพูดต่อว่าสาวใช้ยกใหญ่ "รู้ไหมว่ากระเป๋าฉันราคาเท่าไรพวกแกทำงานทั้งชีวิตยังไม่มีปัญญาหาได้เลย!!!""ถ้ามีแบบนี่อีกล่ะก็ฉันไม่เอาพวกแกไว้แน่"เสียงออดดังบอกเวลาเข้าเรียน..."รีอาๆ ดูนี่สิฉันได้กระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดจากปารีสมามีเพียง 10 ใบในโลกเลยนะสวยป่ะ""ก็งั้นๆนะ กระเป๋าฉันมีแค่ใบเดียวในโลกและราคาของมันสำหรับเธอคงไม่มีวันที่จะได้เลิกอวดได้ล่ะ""เออนี่โซมีจ๊ะฉันหลบกวนช่วยลบกระดานหน่อยได้ไหมพอดีฉันจะไปช่วยอาจารย์ยกหนังสือเข้ามาในห้องเรียนอ่ะจ๊ะ" หัวหน้าห้องกล่าว"อืม..ได้สิเดียวฉันออกไปลบให้เดี๋ยวฉันขอเก็บของเข้าโต๊ะเรียนก่อนนะ""จ๊ะ งั้นฝากด้วยนะ"และโซมีก็ได้เดินออกจากโต๊ะเพื่อจะไปลบกระดานแต่ในจังหวะเดียวกันระหว่างที่โซมีเดินออกไปนั้นรีอาก็ได้ยื่นขาออกมาเพื่อสกัดโซมีไว้แล้วโซมีเดินมาก็ได้สะดุดเข้ากับขาของรีอาจึงทำให้โซมีนั้นล้มไม่เป็นท่าทำเอาเพื่อนๆในห้องต่างพากันหัวเราะโซมีกันใหญ่"เดินระวังๆหน่อยสิไม่มีตาดูรึไง"โซมีพยายามทรงตัวลุกขึ้นและไม่พูดอะไรพร้อมกับเดินไปลบกระดานปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แม้ๆ ไม่สนใจส่ะด้วยก็นะ พวกนักเรียนที่ได้ทุนเข้ามาเรียนโรงเรียนไฮโซของเราได้ยังไงกันน่าเบื่อเป็นบ้าใช่ไหมรีอา""พวกคนชั้นต่ำมันก็เป็นแบบนี้แหละ หน้าด้าน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"โซมีได้แต่ก้มหน้าลบกระดานทำเป็นไม่สนใจกับการที่รีอาและเพื่อนๆต่อว่าเธอในจังหวะนั้นเอง เจบีก็ได้เห็นเหตุการณ์เข้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจออกมา"เมื่อไรจะพอสักทีโตขนานนี่แล้วยังแกล้งกันเป็นเด็กๆไปได้ไม่รู้จักอายกันบางหรอ นักเรียนทุนแล้วไง นักเรียนทุนก็คนเหมือนพวกเราทุกคนที่นี้ควรให้เกียรติกันล่ะกันบาง เธอควรขอโทษ โซมีนะรีอา""ทำไหมฉันต้องขอโทษ ฉันทำไรผิด ก็มันอยากโง่เดินมาสะดุดขาฉันเองช่วยไม่ได้ ใช่ไหมพวกเรา""ใช่ๆ รีอาพูดถูก" เพื่อนๆต่างเห็นด้วยกับรีอา "ตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่านายเป็นคู่หมั่นของฉันจริงหรือเปล่าทำไหมถึงไปช่วยผู้หญิงคนอื่น" รีอาพูดไปพร้อมทำท่าทางที่ไม่พอใจในตัวเจบีที่ให้ความสำคัญแกโซมีมากกว่าตนเอง"เพราะผู้หญิงคนอื่นเค้าไม่ทำตัวแย่ๆแบบเธอไง""นี่นาย......" พอเจบีพูดจบก็คว้ามือโซมีเดินออกจากห้องเรียนไปต่อหน้าต่อตารีอาและเพื่อนๆทุกคนในห้อง รีอาได้แต่ทำหน้าเจ็บใจกับการกระทำของเจบี"เธอก็ไม่น่าไปแกล้งโซมีเค้าเลยนะ รีอา""หึ....นายเกี่ยวไรด้วยล่ะฮยอนจา...วันๆเอาแต่เดินจับกลุ่มกันพวกนายคิดว่าเป็นบอยแบนด์กันรึไง" รีอาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนไป"เฮ้อ..อะไรของยัยนี้คนอุส่าพูดด้วยดีๆดันมาพาลใส่กันส่ะงั้น"ในขณะนั้นเอง ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน"เธอเป็นไงบาง OK หรือเปล่า เดี๋ยวฉันทำแผลที่เข่าของเธอให้" เจบีพูดด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันทำเองได้""ไม่เป็นไรได้ไงเข่าเธอเป็นแผลขนานนี่ นั่งเฉยๆดีกว่าเดียวฉันทำแผลให้เอง""เออ..ขอบคุณนะ..ที่ช่วยฉัน""อื้ม..ไม่เป็นไรหรอก"ระหว่างทำแผลทั้งสองได้แต่เขินกันและกันหัวใจของทั้งสองเหมือนถูกหยุดเวลาไว้พวกเค้าทั้งสองมองเห็นแค่คนที่อยู่ตรงหน้าของกันและกันเท่านั้น...ในขณะที่รีอาเดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าก็ได้ยินเสียงไวโอลินที่แสนจะไพเราะเสนาะหูดังขึ้นที่ดาดฟ้าพอดีรีอาก็รู้เลยว่าใครกำลังเล่นไวโอลินนี่อยู่"แหม่ๆ..ซูบินนายเนี้ยก็ยังแอบหนีเรียนมาเล่นไวโอลินโง่ๆประจำอยู่อีกนะไม่เบื่อบางหรือไงอ่ะ"ซูบินได้ยินดังนั้นก็หยุดเล่นไวโอลินพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กๆพร้อมกับพูดว่า"ก็เรียนมันน่าเบื่อ..แต่เธอก็เหมือนเดิมนี่ที่เวลาเจบีทำอะไรให้เธอไม่พอใจเธอก็จะชอบเดินขึ้นมาบนดาดฟ้านี้ตลอดจริงไหม"รีอาได้แต่ยืนมองหน้าซููบินเพราะพูดอะไรไม่ออก"ที่เธอยืนอึ้งอยู่แบบนี่เพราะฉันพูดถูกล่ะสิ""ใช่ที่ไหนล่ะฉันไม่โต้ตอบนายเพราะฉันเหนื่อยไม่อยากทะเลาะกับนายอีกคน""ok ฉันเชื่อเธอก็ได้"พอซูบินพูดจบก็เล่นไวโอลินอีกครั้งแต่รีอาพอได้ยินเสียงของไวโอลินที่ซูบินเล่นอีกครั้งรีอาก็รู้สึกแต่ความโศกเศร้าภายในจิตใจ12.50 น. ณ ห้องน้ำหญิงในโรงเรียน เหล่าเพื่อนๆของรีอาก็ได้เข้าห้องน้ำไปเจอโซมีพอดี"ทำไรจ๊ะ โซมี""อ่อ..ทำธุระส่วนตัวนิดหน่อยนะจ๊ะ" โซมีพูดด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง"อ่อ...หร๋อ...." แล้วพวกเพื่อนๆของริอาก็เดินไปกระชากคอเสื้อของโซมีพร้อมกับตะโกนว่าโซมีอยากรุนแรง"สนุกมากไหมที่อ่อยผู้ชายเค้าไปทั่วห๊ะ รู้รึเปล่าว่าเจบีกับรีอาเพื่อนพวกเราเค้าเป็นคู่หมั่นกันแล้วยังมาทำตัวอ่อนแอให้เจบีเค้าสงสารหรอห๊ะ""มันไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิดนะ""ไม่ใช่งั้นหรอแล้วมันอะไรกันล่ะย๊ะ อย่ามาแก้ตัวเลยดีกว่า" เหล่าเพื่อนๆของรีอาก็ไม่ได้ฟังคำแก้ตัวของโซมีพร้อมกับเอามือตบหน้าโซมีและกระชากคอเสื้อของโซมีขาดจนเห็นไปถึงชุกชั้นในแต่เพื่อนของรีอาก็ไม่หยุดกับเอาน้ำมาสาดโซมีจนตัวเปียกชุ่มทั่วทั้งตัว โซมีทำได้แต่ร้องไห้และได้แต่ยอมอยู่ตรงนั้น"จำใส่หัวไว้ด้วยเลิกยุ่งเลิกอ่อยเจบีได้แล้วไม่งั้นเจอดีกว่านี่แน่" พอพูดจบเหล่าเพื่อนๆของรีอาก็เดินออกจากห้องน้ำไปในเวลาต่อมา...โฮซูก็เดินผ่านห้องน้ำหญิงนั้นเข้าเลยได้ยินเสียงร้องไห้ของโซมีโฮซูเลยตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น โฮซูก็ต้องตกใจเมื่อได้พบกับโซมีที่นั่งร้องไห้อยู่พร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาดริ้วทำให้โฮซุทำไรไม่ถูกได้แต่เขินๆโซมี แต่ในจังหวะนั้นเองโฮซูก็ตัดสินใจเดินเข้าไปช่วยโซมีพร้อมกับโฮซูถอดเสื้อของตัวเองเพื่อให้โซมีใส่ปิดร่างกายของเธอไว้"อ่ะนี่เอาเสื้อฉันไปใส่ก่อนเถอะ" โฮซูพูดด้วยความเป็นห่วง"โฮ..ซซซซซู" โซมีมองโฮซูพร้อมกับเบือนหน้าหนีโฮซูด้วยความอายและคว้าเสื้อของโฮซูเพื่อเอามาใส่ไว้"เธอเป็นไรหรือเปล่า ใครทำเธอแบบนี่""ไม่มีไรหรอกจ๊ะ ฉันลื่นล้มนะ" โซมีต้องโกหกเพราะกลัวพวกของรีอา"แค่ลื่นล้มมันต้องขนานนี่เลยหรอ รีอาใช่ไหมที่ทำเธอแบบนี้""อย่าไปว่ารีอาเค้าเลยเค้าคงไม่ชอบฉันจริงๆ""แต่นี่มันเกินไปหรือเปล่าเธอเจ็บตัวขนานนี่""ฉันผิดเองแหละโฮซูขอโทษนะที่นายต้องมาเจอฉันในสภาพแบบนี้อีกแล้ว"โซมีพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องเจ็บข้อเท้า"โอ้ยยยย..""เธอเจ็บหรอ""ฉันไม่เป็นไรแค่เจ็บข้อเท้านิดหน่อย อย่าสนใจฉันเลยขอบใจสำหรับเสื้อนายมากนะนายไปก่อนเถอะถ้าใครมาเห็นนายแบบนี้เค้าเดี๋ยวจะเข้าใจผิดเอาส่ะเปล่าๆ""จะให้ฉันทิ้งเธอไว้แบบนี้ได้ไง"ทันใดนั้นเองพอโฮซูพูดจบก็ได้เดินเข้าไปอุ้มตัวโซมีขึ้นพร้อมกับเดินออกไปจากห้องน้ำเพื่อพาโซมีไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนในระหว่างที่เดินไป สายตาของคนทั้งโรงเรียนก็ได้จับจ้องมาที่โฮซูและโซมีกันอย่างพร้อมเพียง"เกิดอะไรขึ้นนะทำไหมโฮซูถึงถอดเสื้ออุ้มโซมีมาแบบนั้นล่ะ" เสียงซุบซิบในโรงเรียน"ว้ายยยยกรี้ด ฉันล่ะอยากให้โฮซูอุ้มแบบนั้นบางจัง"ในระหว่างที่โฮซูเดินผ่านไปนั้นเจบีก็ได้มาเห็นเข้าและรีบเดินตรงไปที่โฮซูทันทีด้วยความไม่พอใจที่เห็นโฮซูอุ้มโซมีมาแบบนั้น"นายทำอะไรของนายโฮซู""ฉันก็ช่วยโซมีอยู่นะสิ แล้วนายหายไปไหนมาทำไหมถึงปล่อยให้คนมาทำร้ายโซมีแบบนี้""ใครทำ..." เจบีถามด้วยความไม่พอใจ"ก็ไปถามรีอาสิ"พอเจบีได้ยินดังนั้นก็ทำให้ไม่พอใจในตัวรีอามากขึ้น พร้อมกับรีบเดินออกหาตัวรีอาที่ห้องเรียนทันที ในระหว่างนั้นเองพวกรีอาที่อยู่ในห้องก็ได้นั่งคุยกันสนุกสนานในห้องเรียนและทันใดนั้นเองเสียงเปิดประตูห้องเรียนดังปัง.....เจบีเห็นรีอาจึงรีบเดินเข้าไปหารีอาทันทีพร้อมกับต่อว่าเธออย่างไม่ใย่ดี"เธอทำอะไรรีอา แกล้งคนมันสนุกมากนักหรอ""อะไรของนาย""หึยังทำเป็นไม่รู้อีกหรอ""เธอนี้มันเหมาะกับไปเป็นนักแสดงนะ เธอทำอะไรโซมีไว้รู้อยู่แก่ใจของเธอดี""ทำอะไรฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย""ตอนนี้โซมีกำลังไปห้องพยาบาลก็เพราะฝีมือของเธอไงเมื่อไรจะเลิกหยุดแกล้งคนแบบนี้สักทีเธอรู้ไหมว่าการที่ทำแบบนี้เธอมันน่ารังเกียจแค่ไหน" พอรีอาได้ยินแบบนั้นจากคำพูดของเจบีทำให้รีอาไม่พอใจ"แล้วไง...นางนั้นมันจะอยู่หรือตายมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน ดีส่ะอีกคนชั้นต่ำแบบมันจะได้ไม่ต้องมาอยู่ในพื้นที่ของคนชั้นสูงแบบนี้""หึ คนอย่างเธอจิตใจเธอมันทำด้วยอะไร" เจบีพูดจบก็รีบวิ่งออกไปดูโซมีทันที รีอาได้แต่ยืนอึ้งอยู่พักใหญ่พร้อมกับน้ำตาคลอแต่พอรีอารู้สึกตัวก็ได้รีบเอามือปัดน้ำตาออกและหันหลังไปถามเหล่าเพื่อนๆไฮโซของรีอา"พวกเธอใช่ไหมที่ไปแกล้งโซมี" รีอาพูดด้วยท่าทางโมโหมาก"เออ...จ๊ะพวกแค่อยากให้มันรู้ตัวของเองนะแค่อยากช่วยเธอให้มันรู้จักที่ต่ำที่สูงเองนะ""แล้วใครใช่ให้พวกเธอทำแบบนั้น ฉันสั่งงั้นหรอ พวกเธอนี่มันไม่มีสมองกันเลยสินะ ต่อไปถ้าฉันไม่สั่งก็อย่าทำอะไรอีกถ้ายังอยากอยู่แบบสุขสบายในโรงเรียนนี้ เพราะสมองโง่ๆของพวกเธอคงคิดและแยกแยะอะไรไม่ได้" รีอาพูดดังนั้นเสร็จจึงรีบเดินออกจากห้องเรียนแล้วเรียกคนมารับกับบ้านทันที"หึ...ยัยรีอา ถ้าแกไม่ใช่ลูกของทายาทเอวาพวกฉันไม่ยอมก้มหัวให้แกแบบนี้หรอกอย่าให้ถึงตาของพวกเราบางแล้วกัน"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

love to switch 2

นิยายแนะนำ

อลเวงวุ่นรักสลับวิญญาณ love to switch

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

love to switch 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้