"นี่~~ซาจังจ๋า วันนี้เป็วันหยุดของซาจังใช่ม้าางั้นเรามาทำไอนั่นกันไหม ปะ..ไปเดตแบบในซีรี่ย์น่ะเค้าอยากลองทำดูอ่าา"
"อะไรล่ะนั่นฉันไม่มีเวลามาเล่นไร้สาระกับเธอหรอกนะถ้าพูดถึงวันหยุดก็ต้องนอนอยู่บ้านทั้งวันสิ..แล้วอีกอย่างฉันก็มีงานที่ต้องทำให้เสร็จอยู่คงไปกับมาเอะไม่ได้หรอกนะ"
มาเอะทำหน้าหงอยใส่จนสุดท้ายซาคุก็ต้องยอมไปกับมาเอะด้วยแบบไม่เต็มใจแต่เธอก็ไม่สามารถทนเห็นมาเอะทำหน้าหงอยได้ดูเหมือว่าเธอจะลืมไปว่ามาเอะนั้นเป็จิ้งจอกจอมเ้าเล่ห์..
ทั้งสองคนได้เที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนาน(จริงๆมีแค่มาเอะคนเดียวที่สนุก) จนกระทั่งได้เดินไปเจอเข้ากับหัวหน้างานที่บริษัทเก่าของซาคุ..ดูเหมือนว่าเธอจะนึกถึงเื่ที่เธอนั้นถูกฆ่าตายจนทำให้เธอนั้นสลบไป..
พอเธอได้สติเธอก็ได้เห็นภาพของมาเอะที่กำลังร้องเพราะคิดว่าตัวเองเป็ต้นเหตุที่ทำให้ฉันสลบไปอีกทั้งยังมีคุณโอจังกับรุ่นพี่อุซุเมะอยู่ข้างๆเธออีกด้วย...
"ซาจัง~~ได้สติแล้วหรอฉันขอโทษนะที่บังคับให้เธอออกไปเดตกับฉันทั้งที่เธอก็บอกว่าไม่อยากไปแท้ๆเธอคงจะเหนื่อยมากสินะ..( ´△｀)"
ซาคุได้อธิบายให้มาเอะฟังเกี่ยวกับเื่ที่เธอสลบไปว่ามันไม่ใช่เพราะมาเอะแต่เพราะเธอได้ไปเจอเข้ากับคนที่ฆ่าเธอนั่นเอง..
มาเอะจังจากที่ร้องไห้อยู่ก็ได้หยุดร้องแล้วเปลี่ยนสีหน้ากลายเป็สีหน้าที่เคร่งเครียดและโกรธแค้นอะไรบางอย่างแทนดูเหมือนว่าเธอจะโกรธมากๆแต่เธอก็ไม่แสดงสีหน้านี้ให้ซาคุเห็นแต่เธอนั้นทำเป็ร่าเริงและยิ้มแย้มให้ซาคุแทน..
หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ได้ออกจากห้องของซาคุเพื่อจะเธอนั้นได้พักผ่อนแต่จริงๆแล้วทั้งสามมีเป้าหมายเดียวกันคือจะไปกำจัดปีศาจที่ฆ่าซาคุและทำลายบริษัททิ้งซะ..
แต่ดูเหมือนว่ามาเอะจะห้ามทั้งสองเอาไว้แล้วให้เหตุผลว่าถ้าไปกันหมดแล้วเกิดศัตรูบุกเข้ามาหาซาคุมันจะแย่เอาถึงแม้ว่าจริงๆแล้วตัวเธออยากจะข้างๆซาคุก็เถอะแต่เื่ในคราวเธอต้องเป็คนจัดการเอง..
โอจังได้ยินมาเอะพูดถึงขนาดนั้นก็เลยยอมให้มาเอะไปโดยที่เธอกับซุเมะจังจะเป็คนอยู่เฝ้าซาคุให้เอง..มาเอะได้กล่าวขอบคุณและได้มุ่งหน้าไปที่บริษัทเก่าของซาคุทันที..
ดูเหมือนว่าตอนนี้บริษัทเก่าของพวกซาคุจะเต็มไปด้วยเหล่าปีศาจเพราะว่ามาเอะนั้นััไม่ได้ถึงกลิ่นอายของมนุษย์เลยกลับกันแล้วเธอััได้ถึงอะไรบางอย่างในชั้นใต้ดินของบริษัทที่ดูจะมีพลังมหาศาลและชั่วร้ายมากๆแต่ดูเหมือนว่าจะเป็เื่ดีสำหรับเธอเพราะว่าเธอนั้นจะได้อาละวาดเต็มที่ได้โดยไม่ต้องออมมือ..
มาเอะได้ใช้คาถาห้วงมิติแยกบริษัทนี้ออกจากโลกแห่งความเป็จริงและได้เข้าปะทะกับปีศาจที่อยู่ในบริษัททั้งหมดอย่างดุเดือด..
(ตัดภาพมาที่ทางฝั่งของพวกโอจัง)
"นี่~โอจังจะไม่เป็ไรจริงๆหรอที่ให้มาเอะไปคนเดียวน่ะฉันเป็ห่วงจัง"
"หึ.หึ.หึ. นายท่านเป็ห่วงมาเอะงั้นหรอเ้าคะ"
"มันใช่เวลามาหัวเราะหรอแล้วโอจังไม่เป็ห่วงมาเอะบ้างหรอเป็พี่น้องกันนี่นา"
"เพราะว่าเป็พี่น้องกันไงเ้าคะถึงรู้ว่าถ้าเป็เด็กคนนั้นในตอนนี้ล่ะก็ไม่เป็ไรแน่.คนที่ขี้แงและเอาแต่หลบอยู่ข้างหลังข้าในตอนนั้นพูดออกมาเองเลยว่าจะจัดการเองแล้วมีเหตุผลอะไรที่ข้าต้องเป็ห่วงด้วยงั้นหรอเ้าคะ"
3K
