ทันทีที่ได้ยินรินพูดแบบนั้น ตัวของโรสเองก็รู้สึกตะลึงไปพักหนึ่ง สีหน้าเริ่มตึงเครียด ก่อนที่จะดึงสติกลับมา รินก็ได้พูดต่อ
“แล้วจริง ๆ พี่ก็รู้มาตั้งนานแล้วด้วยว่าพลอยชอบพี่”
“แล้ว…ทำไม…ทำไมวะ พี่ริน”
“ที่พี่ไม่อยากบอกพลอยเพราะพลอยเป็คนไข้ของพี่ ในฐานะที่พี่เป็หมอ พี่จะผิดจรรยาบรรณของแพทย์ไม่ได้หรอก” รินพูดต่อไปอีก “ถ้าพลอยไม่ใช่คนไข้ของพี่ก็คงดีนะ อยากมีคนที่หน้าตาเหมือนพลอยมาเป็แฟนจังเลยนะ”
รินพูดไปน้ำตาของเธอก็เริ่มคลอขึ้นมา แต่ยังคงมีสีหน้าที่เข้มแข็งอยู่ โรสเห็นสีหน้าของรินก็รู้สึกผ่อนคลายตัวเองลงเล็กน้อย
“พี่ริน หนูเข้าใจพี่นะ แต่หนูอยากให้พี่พูดกับพลอยมันตรง ๆ ได้ไหม?”
“พี่เองก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี”
“หนูมีทางเลือกให้พี่สองทางนะ 1. ถ้าพี่เลือกที่จะคบกับมัน พี่ก็พูดกับมันไปตรง ๆ 2. ถ้าพี่เลือกที่จะไม่คบกับมัน ก็พูดให้มันตัดใจจากพี่ซะ”
“แต่พี่…”
“หนูพูดจบแล้ว พี่ตัดสินใจเองแล้วกัน หนูไม่อยากให้เพื่อนหนูต้องมาทรมานอะไรแบบนี้”
หลังจากพูดเสร็จ โรสไม่ได้รอคำตอบของรินเลย เธอรีบลุกและเดินออกจากบ้านไป เพื่อกลับบ้านของพลอยใสทันที ส่วนรินก็นั่งกลุ้มอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นพักใหญ่
่เวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ โรสก็กลับมาถึงบ้านของพลอยใสแล้ว เธอเปิดประตูอย่างเบามือ เห็นอลิซกับพลอยใสกำลังนอนอยู่ เธอจึงเดินไปอาบน้ำนอน
เช้าวันต่อมา พวกเธอตื่นอาบน้ำไปเรียนและพูดคุยกันตามปกติ โดยไม่ได้พูดเื่ของรินกับพลอยใสกันเลย พอถึงมหาวิทยาลัย โรสกับอลิซก็แยกย้ายกับพลอยใสเพื่อไปเรียนเหมือนเดิม ระหว่างที่เดินเข้าห้องเรียนพลอยใสก็เห็นฟ้าที่กำลังรอเธออยู่หน้าห้องเรียน พลอยใสไม่อยากจะยุ่งด้วยเลยรีบเดินเข้าห้องเรียนไป ฟ้าเห็นท่าทีของพลอยใสที่กำลังหนีเธออยู่ ตัวของฟ้าเองก็รู้สึกอยากจะเข้าหามากขึ้น
เมื่อพลอยใสเข้าห้องมา เธอก็เดินไปนั่งที่มุมของห้องโดยที่มีเพื่อนร่วมห้องนั่งอยู่ใกล้ ๆ เป็ผู้หญิงคนหนึ่ง ‘หนิงหนิง’ รูปร่างผอมตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก ตาตี่หน่อย ๆ ผมตรงยาวสีดำ และผู้ชาย ‘นาย’ รูปร่างสมส่วน หน้าตาดี ทรงผมสกินเฮดสีดำเท่ ๆ กำลังคุยเล่นกันอยู่
“หวัดดี เรานั่งตรงนี้ได้ไหม?” พลอยใสชี้ไปตรงเก้าอี้ที่ว่าง ๆ อยู่ใกล้ ๆ พวกเขา
พวกเขาสองคนหันมาหาพลอยใส ทั้งคู่ก็ต้องใเมื่อเห็นหน้าตาของพลอยใส แต่ผู้ชายก็ได้ตั้งสติแล้วพูดกับพลอยใส
“ได้ดิ” ผู้ชายพูด
“ขอบคุณ” พลอยใสเดินไปนั่ง
หนิงหนิงได้มองหน้าพลอยใส ก่อนที่จะเอ่ยถาม
“เธอชื่ออะไรหรอ น่ารักจัง?”
“เราชื่อ พลอย”
“เราชื่อ หนิงหนิง นะ” แล้วหนิงหนิงก็ชี้ไปที่ผู้ชาย “ส่วนนี่ชื่อ นาย ยินดีที่ได้รู้จักนะพลอย”
“เช่นกันนะ”
ทันใดนั้นฟ้าก็เดินเข้าห้องเรียนมา เห็นพลอยใสกำลังคุยกับหนิงหนิงและนายอยู่ จึงเดินเข้าไปทักทายพวกเขา
“หนิงหนิง…นาย”
“เอ้า ฟ้า ทำไมมาเรียนสาขานี้ล่ะ?” หนิงหนิงพูด
พลอยใสที่กำลังงงอยู่จึงถามพวกเขาทั้งสองไป
“พวกเธอรู้จักกับฟ้าด้วยหรอ?”
“ใช่ ตอน ม.ปลาย พวกเราเคยเรียนที่เดียวกันนะ” นายพูด
ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่ ฟ้าก็ได้เดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ กับพลอยใส โดยที่เธอไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเองอาจารย์ที่สอนก็เข้าห้องเรียนมาเริ่มสอนทันที บทสนทนาจึงหยุดไว้แค่นี้
3 วันผ่านไป
ตลอดสามวันที่ผ่านมาพลอยใสก็เริ่มมีเพื่อนในสาขา ก็คือ หนิงหนิง นาย และฟ้า บรรยากาศในห้องเรียนของพวกเขาก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยอึดอัดสักเท่าไหร่ เพราะว่าฟ้าไม่ได้เข้าหาพลอยใสแบบตอนแรก เธอทำตามวิธีของสโนว์คือค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไปเรื่อย ๆ ในฐานะเพื่อนก่อน ระหว่างนั้นเพื่อนของฟ้ากับพลอยใสก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นเพราะพวกเธออยู่สาขาเดียวกัน
สามวันมานี้ โรสกับอลิซได้ดูการกระทำของฟ้าอยู่ตลอดรู้สึกไม่ได้รำคาญใจเหมือนวันแรกที่เจอ ส่วนพลอยใสหลังจากวันนั้นสายตาของพลอยใสก็เปลี่ยนไป เธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังดูเศร้าอยู่
เวลา 15:30 น. ห้องเรียน
หลังเสียงกริ่งดังขึ้น อาจารย์ก็เดินออกจากห้องไป จู่ ๆ โทรศัพท์ของพลอยใสก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่า รินโทรมาจึงรีบรับสายทันที
“สวัสดีค่ะ พี่ริน”
ฟ้าได้ยินพลอยใสเรียกชื่อริน เธอก็หันมา ได้เห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายของพลอยใสครั้งแรก มันทำให้คิดว่ารินกับพลอยใสเป็แฟนกันจริง ๆ จึงเดินออกมา
(คุยโทรศัพท์)
“พลอย เลิกเรียนหรือยัง?”
“เลิกแล้วค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ไปรับนะ”
“ค่ะ พลอยจะรออยู่ที่หน้าตึกคณะนะ”
“โอเคค่ะ”
หลังจากคุยเสร็จเธอก็วางสาย และหันมามองหนิงหนิงกับนาย แต่ไม่เห็นฟ้าจึงถามพวกเธอสองคนว่า
“หนิงหนิง นาย แล้วฟ้าไปไหนล่ะ?”
“เห็นเดินออกไปเมื่อกี้นะ” หนิงหนิงพูด
“อ๋อ โอเค งั้นเราไปก่อนนะวันนี้มีนัด”
“โอเค เดินทางดี ๆ นะ” ทั้งสองพูดขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
เธอจึงเดินออกจากห้องมารอรินอยู่ตรงหน้าตึกคณะ ระหว่างรอรินอยู่ เธอก็ได้ทักแชตไปหาโรสและอลิซ
(ข้อความ) พลอยใส : “วันนี้กูไปกินข้าวกับพี่รินนะ”
(ข้อความ) อลิซ : “เออ ๆ”
(ข้อความ) โรส : “เออ กูจะได้พาไอ้ลิซไปทำงานต่อ”
หลังจากเธอแชตหาทั้งคู่เสร็จก็หยิบหูฟังขึ้นมาสวมและเปิดเพลง เสียงดนตรีบรรเลงขึ้น เพลงนี้ผู้หญิงเป็คนร้อง มีชื่อว่า ‘多想爱你 (duō xiǎng ài nǐ)’ เธอกดเปิดเสียงดังที่สุด ทำให้ไม่ได้ยินเสียงรอบข้างเลย พลอยใสเดินไปที่เสาใต้ตึกคณะและนั่งลงพิงเสานั้นก่อนจะหลับตาลง
เวลาผ่านไปไม่นานก็มีเสียงรถมาจอดที่หน้าตึกคณะของเธอ ปรากฏว่าเป็ริน เธอมองไปรอบ ๆ เห็นพลอยใสกำลังงีบอยู่ที่เสาใต้ตึกคณะจึงเดินเข้าไปหา
ลมพัดเข้ามาในตึกทำให้ผมของพลอยใสปลิวมาปรกหน้าของเธอ รินนั่งยอง ๆ จ้องไปที่ใบหน้าของพลอยใสด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน ก่อนที่จะเอื้อมมือไปช่วยเสยผมของพลอยใสที่ปิดหน้าเธออยู่ ทว่าจู่ ๆ พลอยใสก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นรินอยู่ในระยะที่ใกล้มาก เธอจึงหันหน้าหนีริน
“พี่ริน…”
“ไปกันเถอะ พลอย”
“ค่ะ”
พลอยใสก็รีบลุกขึ้นทันที และเดินไปที่รถของริน ส่วนรินก็ลุกแล้วเดินตามไปติด ๆ
ในระหว่างนั้น ก็มีคน ๆ หนึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับเสาที่พลอยใสนั่งอยู่ในตอนแรก เห็นการกระทำของพวกเธอทั้งสองคนทุกอย่าง ก่อนที่จะลุกแล้วเดินไป
จบตอนที่ 9
611
