เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 41 แผนสกปรก​

"ฮึ่ม ข้ายอมเป็นของเจ้า"

"แต่เจ้า...กล้าปฏิเสธ​ข้า!!!"

ความรู้สึก​แบบนี้ตัวเองไม่เคยเจอมาก่อน เป็นชายที่หยาบคาย​ และยังปากพล่อยอีกด้วย ไม่นึกเลยว่าตนเองจะถูกแหกหน้าได้ขนาดนี้มาก่อน​

หญิงสาว​ เดินจากไปไม่เหลียวกลับมามองอีก

"ตกลงนางมาทำไรกัน?"

ความสงสัยเกิดขึ้นมาในหัวเต้าหมิง เมื่อนางมาเร็วไปเร็วอะไรแบบนี้ ยิ่งกว่าความเร็ว​ 5g เสียอีก

"..."

"เจ้าไม่สนใจนาง?" น่าหลัน รับชมอยู่นาน จู่ๆก็ถามออกมาด้วยความสงสัย​ หลังจาก​หญิงสาว​จากไปแล้ว

เต้าหมิงส่ายหน้าออกมาในทันที แม้แต่​น่าหลันก็​ยัง​แปลกใจ​ ไม่คิดว่าเลยว่า ยังมีผู้ชายในโลกนี้ไม่สนใจสาวสวยแบบนี้อยู่ด้วย

"รึว่า...เต้าหมิงคงไม่ใช่แบบที่ข้าคิดนะ!!!"

หัวน่าหลันเริ่มปรากฏ​ความคิดแปลกๆขึ้นมา แต่ต้องหยุดลงหลังจากได้ยินคำพูดของเต้าหมิง

"ข้าไม่ได้​บอกไม่ชอบ แต่นางง่ายไปหน่อย"

เห็นสายตาจ้องมอง​ทางตน เต้าหมิงก็เข้าใจ​ทันทีว่าน่าหลันกำลังคิดอะไรอยู่

"ว่าแล้ว!!!" หลังจาก​สำรวจร่างกาย​อยู่สักพัก​ เต้าหมิงสังเกตุเห็นบางอย่าง​ที่แขนตัวเอง

"เข็ม?" น่าหลัน เห็นเข็มขนาดเล็กปรากฏ​ในมือเต้าหมิง

"คงเป็นนางที่เอาเข็มมา​จิ้มข้า" คำอธิบายเย็นชา​ออกมา ทำให้ความจริง​กระจ่าง​ชัดทันที​

น่าหลันเบิกตากว้าง เมื่อ​ได้ยินเรื่องแบบนี้

"อะไรนะ!!!" น่าหลัน ไม่คิดเลยว่าผู้หญิง​คนนั้นจะกล้ากระทำเช่นนี้ขึ้นมาได้

"กุหลาบ​สวยงาม ย่อมมากับหนามแหลมคม​" เสียงเอ่ยอย่างเยือกเย็น​ออกมาจากปากเต้าหมิง​

เปราะ

มือเต้าหมิงขยำเข็มทิ้งจนแหลกคามือในพริบตา​

"คิดจะเล่นแผนสกปรก​กับข้า เล่นผิดคซะแล้ว!!!"

คำพูดของเต้าหมิงที่ดังออกมา ทำให้​น่าหลันที่​อยู่ใกล้รู้สึกขนลุก​ซู่ขึ้นมาทันที​

"แผนสกปรก...แผนของใครกัน?" น่าหลัน ยังคงงงงวย​กับเหตุการณ์​ตอนนี้อยู่

"คงอาบยาไว้ด้วยสิ!!!" เต้าหมิง เริ่มรู้สึกแปลกๆกับร่างกาย​ของตนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว​

ทำให้คาดเดาเอาไว้ว่า คงโดนยาที่ถูกเคลือบในเข็มบางอย่างเล่นงาน ต่อให้ตัวเองมีกระดูกทองคำ แต่เส้นเลือดต่างๆยังคงเป็นเหมือนดั่งคนปกติ​ทั่วไป​อยู่ จึงไม่แปลกหากจะโดนยาเล่นงานเข้าสู่เส้นเลือด​ภายใน​ร่างกายแบบนี้​

"เต้าหมิง...เจ้าเป็นอะไร?" เห็นท่าทางแปลกๆของอีกฝ่าย น่าหลันเป็นห่วงขึ้นมาทันที​

...

"ข้าทำตามที่ท่านต้องการ​เรียบร้อย​แล้ว" หญิงสาว​รายงานผลออกมา จากนั้น​รีบมาโอบกอด​บุคคล​ตรงหน้า​อย่างคล่องแคล่ว​

ซึ่งหญิงสาวคนนี้​ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เซียนหยวน​

"ดีมาก มันต้องให้ได้แบบนี้สิ...ผู้หญิง​ของข้า"

เสียงเอ่ยปาก​ชื่นชม​แก่หญิงสาว​อย่างยินดี​

"ท่านอย่าลืมสัญญา​ที่รับปากกับข้าละ" เซียนหยวน ทวงสัญญา​กับอีกฝ่าย

"แน่นอน ข้าไม่ลืม" บุคคลข้างกายเซียนหยวน​ตอบกลับมาเพียง​สั้นๆ

"หึหึหึ" เสียงหัวเราะ​ดังออกมาจากมุมปาก​ เมื่อแผนการ​ของตนสำเร็จเรียบร้อย​ด้วยดี

"ข้าอยากจะรู้นัก ว่าเจ้าจะทำยังไงต่อไป" รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏ​ออกมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน

...

ลานประลอง​

"อาจารย์​ ข้าว่าเค้าไม่มาแล้วละ"

"ตัดสิทธิ์​เค้าไปเลยดีกว่า"

เสียงชายหนุ่ม บอกแก่อาจารย์​ที่ดูแลลานประลอง หลังจาก​รอคู่ต่อสู้อยู่นาน แต่ยังไม่ปรากฏ​วี่แววออกมาให้เห็นเลย

"อืม" อาจารย์​คิดสักพัก ก่อนจะหันมองไปที่ด้านนั่งผู้ชม สายตาสอดส่อง​ไปทั่วบริเวณ​อย่างรวดเร็ว

ตามกฎของลานประลอง หากคู่ต่อสู้​ไม่มาก็จะตัดสินให้แพ้ในทันที และยกคู่ต่อสู้​ที่ยืนอยู่บนลานประลองเป็นผู้ชนะไปโดยปริยาย

"เต้าหมิง หายไปไหนกัน"

"นั่นสิ ชนะติดต่อ​กันสามครั้งแล้วเลิกแข่งกลางคัน?"

"สงสัยกลัวแพ้เลยไม่กล้าแข่งต่อแน่"

"มีแบบนี้ด้วย คงอยากรักษา​ชื่อเสียง​เอาไว้แน่"

"ไอ้เรานึกว่าจะแข็งแกร่ง​กว่านี้​ซะอีก ที่แท้แค่​ฟลุ๊ค​ละมั้ง"

"คงพอใจกับ​การ​ชนะสามรอบติดต่อ​กัน เลยคิด​ว่าตัวเอง​น่าจะสู้ต่อไม่ไหว เลย​แกล้งตัดสินใจ​ถอนตัว?"

"ข้าก็ว่าแบบนั้นเหมือนกัน​"

เสียงพูดคุย​กันดังก้องไป​ทั้งลานประลอง

การประลอง​ของเต้าหมิงยังเหลืออีก​สองรอบ

ซึ่งพอถึงเวลาประลองรอบที่สี่ของ​ เต้าหมิงกับไม่ยอมมาปรากฏ​ตัวเสียที​

จนหลายคน​คิดว่าเต้าหมิงอาจ​ขี้ขลาด​ หรือ​กลัวเสียประวัติ ​​ที่ตัวเองสามารถ​สร้างชื่อเสียง​จากการชนะติดต่อ​กันสามรอบมาได้​ จึงพอใจแล้ว จน​ตัดสินใจ​ถอนตัวจากการประลองรอบที่เหลือ​

"อาจารย์​ ผู้ชม​ทุกคนต่างรอกันเมื่อยตุ้มแล้ว!!!"

"ข้าว่าตัดสินให้แพ้ไปเลยเหอะ"

"จะได้ไม่ต้องเสียเวลามารอแบบนี้"

"เจ้านั่นคงถอนตัวจากการแข่งไปเรียบร้อย​แล้ว"

คำพูดของชายหนุ่ม​ พูดกับอาจารย์​ขึ้นมาอีกครั้ง หลังจาก​ตอนนี้มีผู้ชมบ่นกันออกมามากขึ้นเรื่อยๆแล้ว​

อาจารย์​ดูแล​ลาน​ประลอง ได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจดีเช่นกัน​ ในเมื่อเต้าหมิงไม่ปรากฏ​ตัวมา​

จำเป็น​ต้องทำตาม​กฎ​

"ตามกฎการประลอง"

"เนื่องจาก​การประลอง​คู่​ตานฉง กับ เต้าหมิง นั้นได้มีศิษย์​ตานฉงมาเพียงคนเดียว จึงตัด..."

อาจารย์​ที่กำลังจะประกาศ​บางอย่างออกมากับ​หยุดลงในทันที​ เมื่อมีใครคนหนึ่ง​พูดแทรกขึ้นมา

"ใครว่าข้าไม่มากัน"

เสียงชายหนุ่ม​ตะโกน​แทรกออกมาดังสนั่น​

พร้อมกับการปรากฏ​ตัวของชายหนุ่ม​บนลานประลอง​ในทันที

ใครคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เต้าหมิง

!!!

"ข้าขอโทษ​ด้วยที่มาช้า พอดีข้ามี​ธุระ​นิดหน่อย​"

คำ​ขอโทษออกจากปาก​บอก​แก่อาจารย์​ดูแลลานประลอง จากนั้นก็จ้องมอง​ศัตรู​แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปขอโทษ​ต่อหน้าผู้ชมในลานประลอง

"ทุกท่าน ข้าขอโทษ​ด้วยที่มาช้า"

เต้าหมิง กล่าวสำนึกผิด​ออกมาอย่างชัดเจน

"หึ...ถึงเจ้ามาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว"

ตานฉง เอ่ยออกมาอย่างใจเย็น​ จากนั้น​หันไปมองหน้าอาจารย์​ดูแลลานประลอง

"ทำไม?" เต้าหมิง เอ่ยด้วยความสงสัย

"ฮ่าๆๆๆ เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้อีก?"

"เจ้ามาสายไงละ จริงไหมอาจารย์?"

เสียงตอบกลับดุดันแก่เต้าหมิง แล้วถามกับอาจารย์​เพื่อย้ำคำตอบที่ตนพูดออกมาว่ามันคือ เรื่องจริง​

"สาย?"

"แค่นี้เอง?"

"แสดงว่าเจ้ากลัวว่าจะพ่ายแพ้​แก่ข้าสินะ"

"ถึงได้ยก​เหตุผล​ไร้สาระมาเล่นงาน​ข้า"

คำตอบไม่แยแส​ต่อสิ่งใดเอ่ยสวนกลับไป

กรอด

"เจ้า... " ได้ยินเช่นนั้น กำปั้นของตานฉง​ก็กำแน่น หน้าเปลี่ยน​สีขึ้นมาทันที