ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ถ้าหากเจ้าเปลี่ยนเป็นขันทีเล่ามิรู้ว่าเจ้าจะยังได้ทั้งเจียงซานและสาวงามอีกหรือไม่!”

        กริชคมกริบเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือของหลินเมิ้งหยา มือกำแน่น

        เสียงร้องโหยหวนของหูลู่หนานดังขึ้นมาในทันที

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเย็นยะเยือกมือที่กำลังถือกริชชุ่มไปด้วยเลือด ทว่าใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่กลับส่งยิ้มหวานหวานเสียจนน่าขนลุก

        “ข้าจะ...ฆ่าเจ้า!”

        คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวที่มีรูปร่างบอบบางตรงหน้าจะลงมือได้โดยไร้ความปรานีเช่นนี้

        ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปถึงกระดูกหูลู่หนานส่งเสียงร้องด้วยความทรมาน

        ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาอยากจะบีบคอใครให้ตายขนาดนี้

        “เจ็บหรือ? นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น! ความเจ็บปวดที่เจ้ามอบให้กับพี่เยว่ถิงข้าจะเอาคืนอย่างสาสม!”

        กริชในมือพุ่งออกไปตามคำพูดของหลินเมิ้งหยา เวลาเพียงไม่กี่นาทีท่อนขาของหูลู่หนานเต็มไปด้วยกองเลือด

        นางเฉือนตำแหน่งที่ยากที่สุด ลงมืออย่างอำมหิตไม่นานหูลู่หนานก็สลบไปเพราะความเจ็บปวด

        “พอแล้ว”

        ขณะที่เงื้อมีดขึ้นอีกครั้งมือข้างหนึ่งกลับเข้ามาจับมือของนางเอาไว้

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังดำดิ่งอยู่ในภวังค์แห่งความโกรธแค้นเงยหน้าขึ้นมาคนที่เข้ามาหยุดตัวเองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

        “เมิ้งหยา ถ้ายังแทงเขาอีก เขาจะตายแน่นอน”

        นี่คือใบหน้าแบบไหนกันนะ ทั้งที่กำลังยิ้มทว่าดวงตากลับเผยให้เห็นความรู้สึกเจ็บปวดเสมือนหัวใจสลาย

        หลงเทียนอวี้ยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าของนาง

        “เมิ้งหยา เจ้าแก้แค้นให้เยว่ถิงสำเร็จแล้ว ข้าจะจัดการต่อเอง”

        มือที่กำกริชแน่นคลายออกเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นอ่อนโยนของหลงเทียนอวี้

        ในที่สุดสายตาของหลินเมิ้งหยาก็กลับมาเหมือนมนุษย์ปกติดังเดิมหยาดน้ำตาพลันรินไหลลงมา

        “พี่เยว่ถิง พี่เยว่ถิงนาง...”

        ภายในความทรงจำอันแสนอบอุ่นของนาง เยว่ถิงยืนอยู่ในนั้นด้วย

        หรือว่า...นี่จะเป็นความทรงจำที่เจ้าของร่างต้องการจะยัดเยียดให้นางได้รับรู้ทว่าความรู้สึกยังคงเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนเพียงเพราะวิญญาณในร่างเป็นคนละคนกัน

        เสื้อผ้า รองเท้า สิ่งของที่ให้ความอบอุ่นแก่นางทุกชิ้น ผลไม้สดๆที่ไม่เคยได้เห็นหรือกินบ่อยนัก ทั้งสร้อย กำไลและเครื่องประดับหลินเมิ้งหยาสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กคนเดียวที่มอบสิ่งของเหล่านั้นให้กับนางเพียงคนเดียวคือเยว่ถิง

        หลินเมิ้งหยาไม่เคยเสียน้ำตามาก่อนเหตุเพราะเยว่ถิงต้องการการปกป้องจากนาง

        ทว่าในอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ ความเจ็บปวดในหัวใจก็พลันระเบิดออกมาทันที

        “ข้าจะฆ่าเขา ข้าอยากฆ่าคนที่รังแกพี่เยว่ถิงทุกคน!”

        ความทรงจำหวนกลับมาอีกครั้งเมื่อวานนางยังคุยเรื่องที่พี่เยว่ถิงจะได้ใช้ชีวิตกับพี่ชายอย่างมีความสุขอยู่เลย

        ทว่าเวลาเพียงคืนเดียว เพราะคนสารเลวคนนี้เขาพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป

        “เจ้าฟังข้า เมิ้งหยา ฟังข้า”

        มือหนา จับศีรษะของหลินเมิ้งหยาเอาไว้แน่นริมฝีปากบางเลื่อนเข้ามาประทับลงบนริมฝีปากของนางที่กำลังสั่นระริก

        ท่าทางเช่นนี้ของนางทั้งความบ้าระห่ำหรือแม้แต่อาการตกอยู่ในภวังค์ทำให้เขาเจ็บปวดขึ้นมา

        ริมฝีปากเย็นยะเยือกจุมพิตของหลงเทียนอวี้ทำให้อบอุ่นขึ้นมา

        เพียงริมฝีปากที่แนบติดกันเบาๆ เท่านั้นกลับทำให้หลินเมิ้งหยาสงบลง

        “แค้น พวกเราจะชำระอย่างแน่นอน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานั้น”

        อารมณ์ที่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของหลินเมิ้งหยาไร้เรี่ยวแรง

        ปล่อยให้หลงเทียนอวี้โอบอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอดแต่โดยดี

        เสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ปกปิดร่างของหญิงสาวในอ้อมกอด หลงเทียนอวี้ชำเลืองมองชายที่กำลังนอนจมกองเลือดด้วยสายตาเย็นชา

        เพราะเหตุนี้เสือตัวนั้นจึงหนีออกจากกรงในเวลานี้

        เจ้านี่คงใช้กลอุบายล่อเสือออกจากถ้ำสินะ

        แม้เขาเองก็คิดอยากปลิดชีวิตของชายตรงหน้าแต่เหมือนอย่างที่เขาเคยพูดกับหลินเมิ้งหยาเอาไว้ โอกาสยังมาไม่ถึง

        ออกแรงพลิกร่างของเขา ขาพลันตวัดขึ้นเตะเขาแรงๆ หนึ่งที

        เสียงเจ็บปวดรวดร้าวดังขึ้น หลงเทียนอวี้พาหลินเมิ้งหยากลับออกไป

        ลูกเตะของเขาทำให้กระดูกสันหลังของหูลู่หนานขาดสะบั้น

        จากนี้ไป ชั่วชีวิตนี้ของหูลู่หนานคงทำได้เพียงนั่งกะพริบตามองท้องฟ้าแต่เขาคงพูดหรือขยับไม่ได้อีก

        เขาอุ้มหลินเมิ้งหยาหลบหลีกสายตาขององครักษ์

        นางยังคงขดตัวสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอดดวงตากลมโตสีดำไร้ซึ่งแสงประกายใดๆ

        หลงเทียนอวี้ครุ่นคิดไปครู่ ก่อนเบี่ยงเบนความสนใจ และวางร่างหลินเมิ้งหยาลงบนหลังม้าทั้งสองคนหายตัวไปท่ามกลางความมืดมิด

        หลินเมิ้งหยาบนหลังม้า ยังคงนิ่งเงียบ

        เรื่องของเยว่ถิงสร้างความเจ็บปวดให้นางเป็นอย่างมาก

        หลงเทียนอวี้ถอนหายใจเบาๆ ทว่าขาออกแรงกระแทกท้องของม้าเพื่อเร่งความเร็ว

        ในที่สุดม้าที่ควบออกมาอย่างรวดเร็วพาทั้งสองมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งบนภูเขา

        หลินเมิ้งหยาเลื่อนสายตามองถ้ำขนาดใหญ่

        “ที่นี่ที่ไหนหรือเพคะ?” หลินเมิ้งหยาเอ่ยถาม

        หลงเทียนอวี้อุ้มนางลงจากหลังม้า

        “ตามข้ามา”

        พลางกุมมือนาง และเดินเข้าไปในถ้ำ หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขาไป

        เดินเข้าไปได้ราวยี่สิบก้าว เมื่อผ่านโค้งทางด้านหน้าพวกเขาได้เห็นแสงริบหรี่อยู่ภายใน

        หลินเมิ้งหยาลืมตาโต มองดูภาพตรงหน้า

        “ทำไมถึง...”

        ภายใต้แสงริบหรี่ แม่เสือขาวนอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อ

        บริเวณหน้าท้องของเสือตัวนั้น คือลูกเสือขนสีขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งเกิดกำลังดูดดื่มน้ำนมจากแม่เสือ

        “ตอนที่พวกเราเจอมัน มันได้รับบาดเจ็บสาหัสหมอรักษาสัตว์ที่ข้าพามาเป็นคนทำคลอดให้มันแต่แม่เสือไม่อาจทนผิดบาดแผลได้จึงตายลง”

        หลงเทียนอวี้เดินเข้าไป อุ้มลูกเสือตัวน้อยเอาไว้

        ลูกเสือน้อยที่เพิ่งเกิด ยังไม่ทันจะลืมตาก็ถูกจับเสียแล้ว

        “พวกเราจะพามันกลับไปอย่างนั้นหรือ?”

        ลูกเสือดิ้นหนีจากมือของหลงเทียนอวี้ เห็นได้ชัดว่าหลงเทียนอวี้เป็นชายหยาบกร้านเขาไม่เคยชินกับการดูแลสัตว์ตัวเล็กๆ เช่นนี้

        ท่าทางแข็งทื่อนั้น สุดท้ายก็ยอมส่งตัวลูกเสือน้อยให้กับหลินเมิ้งหยา

        ครู่ต่อมา หลินเมิ้งหยาโอบอุ้มลูกเสือตัวน้อยขนนุ่มนิ่มน่ารักเอาไว้ในที่สุดหัวใจของนางก็เริ่มอบอุ่นอีกครั้ง

        “หากทิ้งมันไว้ที่นี่ มันจะหิวตายนะเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาพูดจาฉะฉานทว่ามือกลับไม่ยอมคลายออกจากลูกเสือเลยแม้แต่น้อย

        ลูกเสือตัวนี้จะต้องหิวตายอย่างแน่นอนขาหน้าเกาะนิ้วของหลินเมิ้งหยาก่อนจะดูดเลียเพราะความหิวโหย

        ลิ้นสากเล็กๆ เลียนิ้วมือของหลินเมิ้งหยาไม่หยุด จักจี้ เปียกชื้น

        “ใช่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นป่าแห่งนี้ยังมีพวกหมาป่าเมื่อไหร่ดีเปลวเพลิงดับลง เกรงว่าพวกมันจะไม่มีทางปล่อยลูกเสือตัวนี้ไป”

        ความรักของแม่ยิ่งใหญ่เสมอ

        อุปนิสัยของหมาป่าคือกลัวไฟ

        เพื่อลูกน้อยเพียงตัวเดียวของตนเองแม่เสือเลือกคลอดลูกใกล้กับกองเพลิง

        แบกความหวังว่าเปลวไฟจะสามารถพาคนที่มารับช่วงต่อดูแลลูกของตนเองไปได้

        “ข้าอยากพามันกลับไป ถึงอย่างไร ที่บ้านก็รับเลี้ยงอาเสวี่ยแล้วเพิ่มมาอีกตัวคงไม่เป็นไร”

        หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะมองลูกเสือตัวน้อยที่กำลังหิวโหย บางทีพี่เยว่ถิงเองก็อาจชอบมันมากเหมือนกัน

        แย่แล้ว!

        หลินเมิ้งหยาสบถในใจเยว่ถิงในเวลานี้ต้องการคำปลอบโยนและการดูแลจากนางที่สุด

        นางมัวแต่แก้แค้น จนลืมเรื่องสำคัญเรื่องนี้ไป

        “ท่านอ๋อง พวกเรารีบกลับกันเถิดเพคะหม่อมฉันอยากกลับไปดูแลพี่เยว่ถิง”

        อยู่ ๆ ก็กระวนกระวาย กลับมามีท่าทางเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง

        หัวใจที่เสมือนถูกแขนอยู่บนหุบเหวของหลงเทียนอวี้กลับมาปกติดังเดิม

        โชคดี นางยังมีสิ่งที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้

        “ได้ พวกเรากลับกันเดี๋ยวนี้เลย”

        จากนั้นก็อุ้มหลินเมิ้งหยาและลูกเสือ ขึ้นหลังม้า ทั้งสองควบม้ากลับไปยังที่พัก

        เหตุเพราะเกิดเรื่องที่เสือหลุดหนีไป อีกทั้งยังมีเรื่องขององค์ชายรองและเยว่ถิงดังนั้นที่พักจึงเกิดความวุ่นวาย

        หลินเมิ้งหยาไม่สนใจสิ่งใด พลันกระโดดลงจากหลังม้าอุ้มลูกเสือวิ่งเข้าไปในกระโจมในทันที

        หลงเทียนอวี้นั่งอยู่บนหลังม้า สายตามองตามร่างเล็กๆ ที่วิ่งหายไป

        “ท่านเป็นผู้ลงมือทำร้ายหูลู่หนานใช่หรือไม่?”

        เสียงเรียบถูกส่งออกมา หลงเทียนอวี้หันหน้าไปมองใบหน้าฉายแววสงสัยของหลงชิงหาน

        “เขาสมควรตาย”

        ยังไม่ต้องพูดถึงวิธีการที่เขาใช้ หูลู่หนานข่มขืนเยว่ถิงเคยลักพาตัวหลินเมิ้งหยา คนผู้นี้สมควรตายแล้ว

        “ข้ารู้ว่าเขาสมควรตายแต่ท่านทำร้ายเขาตอนนี้รังแต่จะทำให้ฮ่องเต้หมิงโกรธเกรี้ยวหรือท่านลืมเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเราไปแล้ว?”

        ตั้งแต่เด็กจนโต ใช่ว่าหลงชิงหานจะติดตามหลงเทียนอวี้อย่างคนไร้สมอง

        หลงเทียนอวี้ที่มักจะใจเย็นและสงบนิ่งเสมอมามักเป็นแบบอย่างที่ดีของเขาเสมอ

        ทว่า เขาเปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันที่ได้เจอกับพี่สะใภ้

        เขาไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา เพื่อทำให้หญิงคนนั้นดีใจ

        หลงเทียนอวี้คนนี้ยังใช่พี่สามของเขาหรือไม่?

        “ข้ายังไม่ลืม ชิงหาน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?”

        นับตั้งแต่วันที่รู้เรื่องมากขึ้นความรักของเสด็จพ่อมิต่างอะไรกับดาบสองคม เขาจำเป็นต้องระมัดระวังปลายดาบนั้นเสมอ

        อยากได้แต่ก็ไม่กล้าร้องขอ หากไท่จื่อชอบพอของชิ้นนั้นเขาจำต้องถอยห่างถึงสามก้าว

        เมื่อเป็นเช่นนั้นนานวันเข้า เขาชินกับการหักห้ามใจของตนเองจนกระทั่งเขาไม่เคยรับรู้ความต้องการของตนเองอีกต่อไป

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับทำให้เขามองเห็นสิ่งที่แตกต่างออกไป

        นางเป็นคนโอหัง คิดอยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีใครตามความคิดของนางทัน

        ทหารสกัดแม่ทัพ ดินสกัดน้ำ นางมิเคยกลัวเกรงต่อสิ่งใด

        การกระทำของนางค่อยๆ ขุดความภาคภูมิใจในส่วนลึกของหัวใจเขาขึ้นมา

        “พี่สาม ท่านรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”

        ริมฝีปากของหลงชิงหานเผยให้เห็นความขมขื่น

        เขาอยากใช้ความสามารถของตนเองทำให้เจียงซานแห่งต้าจิ้นมั่นคงและทำให้ราษฎร์มีความสุข

        แต่เรื่องนี้กลับถูกฮองเฮาและไท่จื่อขวางทางเอาไว้สุดท้ายเขาจึงกลายเป็นองค์ชายไร้ความสามารถในสายตาผู้อื่นเขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์