ตอนที่ 12: ศึกเหนือหอคอยพลังงานเวท—เส้นทางสู่ความมืดนอกขอบเขต
ม่านหมอกายังไม่จางหายจากสนามรบ เสียงโลหะกระทบโลหะและเสียงเวทมนตร์ปะทะกันดังสนั่นราวกับฟ้าคำราม
แต่ท่ามกลางความวุ่นวาย… จุดสูงสุดของสนามรบ—หอคอยพลังงานเวทแห่งเทคโนเวท—ยังคงตั้งตระหง่านเหนือทุกสิ่ง
มันคือเสาหลักสุดท้ายในการควบคุมสนามพลังเวททั้งภูมิภาค
หากหอคอยแห่งนี้ถูกยึดครองเมื่อใด—าจะจบสิ้นในทันที
คีร์อันยืนอยู่เหนือก้อนเมฆ สายลมกรรโชกตีร่างเขาไม่ระคายผิว
ปลายนิ้วเรียวแตะเข้ากับหน้าต่างระบบ
[Grand War Command Interface]
[หอคอยพลังงานเวทหลัก: ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของศัตรู]
[ศัตรูระดับสูงปรากฏ: “ไฮอาร์ค เมคาไลท์” – ผู้บัญชาการสูงสุดของเทคโนเวท | Rank: SSS]
เสียงโลหะหนักกระทบพื้นดังกึกก้อง
ร่างมหึมาสูงกว่าหอคอยสาม่ตัวปรากฏท่ามกลางแสงสีเงินที่กรีดผ่านท้องฟ้า
มันคือ เมคาไลท์—หุ่นยนต์จอมเวทอัจฉริยะขับเคลื่อนด้วยแก่นพลังเวทโบราณที่สูญหายไปจากโลกนี้นานนับศตวรรษ
“คีร์อัน วาลเทียร์…”
เสียงที่เปล่งออกจากเครื่องกลนั้นเต็มไปด้วยคลื่นพลังสะกดจิต
“จงก้าวถอยไปจากานี้ มิฉะนั้น—เ้าจะเป็เพียงเศษซากความทรงจำใต้ฝ่าเท้าแห่งจักรกลนิรันดร์”
คีร์อันแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ
“ข้าถูกเหยียบย่ำมาแล้วครั้งหนึ่ง…”
ดวงตาสีเงินเปล่งแสงเจิดจ้า
“…และในครั้งนี้—ข้าจะเป็ผู้บดขยี้ทุกสิ่งด้วยมือข้าเอง!”
ทันใดนั้น เสียงระบบกระหน่ำแจ้งเตือน
[ระบบปลดล็อกขีดจำกัด: Awakening Stage II – Core of the Forgotten Emperor]
[พลังเวทของผู้ใช้เพิ่มขึ้น 400% เป็เวลา 30 นาที]
[ปลดล็อกสกิลใหม่: Chrono Storm – พายุแห่งห้วงเวลา]
คีร์อันสะบัดดาบขึ้นเหนือศีรษะ วงแหวนเวทมหาศาลหมุนวนกลางอากาศ แสงสีเงินเข้มข้นหมุนควบแน่นจนกลายเป็พายุสายฟ้าสีเงิน
“Chrono Storm—ลบล้างทุกสิ่งในห้วงกาล!”
สายฟ้าเวทสีเงินฟาดลงจากฟากฟ้า กระแทกใส่ร่างของเมคาไลท์อย่างจัง
เสียงะเิดังก้องทั่วสนามรบ แรงสั่นะเืกระแทกพื้นดินจนปริแตกเป็รอยแยกยาวสุดลูกหูลูกตา
แต่ท่ามกลางม่านควัน ร่างของเมคาไลท์ยังยืนหยัด—แม้จะมีรอยแตกร้าวไปทั่วร่างโลหะ
“ระบบตรวจพบ…พลังงานจากนอกขอบเขตมิติ…”
จู่ ๆ เสียงของมันเปลี่ยนไป จากน้ำเสียงแห่งความเย่อหยิ่ง กลายเป็เสียงเตือนภัยระดับสูง
[ระบบแจ้งเตือน: คลื่นพลังจากภายนอกขอบเขตความเป็จริงกำลังรุกล้ำเข้าสู่โลกนี้]
[ระดับอันตราย: EX—ภัยคุกคามต่อมิติทั้งหมด]
บนท้องฟ้าสีหม่นเหนือหอคอย
รอยแยกขนาดั์เริ่มเผยอออก แสงสีดำสนิทเปล่งประกายราวกับกลืนกินความเป็จริง
คีร์อันเงยหน้าขึ้น…
“พวกมันมาแล้ว…”
“ศัตรูตัวจริง—เงานอกขอบเขตแห่งความจริง”
เสียงลมหายใจอันเย็นเยียบแทรกเข้ามาในสรรพสิ่ง
เสียงที่ไม่ใช่คำพูด แต่ดังก้องในหัวของทุกชีวิตในสนามรบ
“ความจริง…เป็เพียงความฝันอันเปราะบางของสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย…”
“ข้าจะฉีกทึ้งมันต่อหน้าพวกเ้า!”
และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง
มือั์สีดำที่เต็มไปด้วยรอยแยกของกาลเวลา…
คืบคลานผ่านรอยแยกสู่โลกใบนี้เป็ครั้งแรก
านี้…ได้ยกระดับกลายเป็าเพื่อความอยู่รอดของ มิติทั้งหมด