"แล้วอย่าลืมเก็บพวก Totto กับ Animaba มาด้วยนะลูก"
ในขณะที่ซิมกำลังผูกเชือกรองเท้าของตนเองอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงแม่ตัวเองก็ดังออกมาจากห้องครัวที่อยู่ด้านหลัง ก่อนเขาจะตอบรับเธอกลับไป ผูกเชือกรองเท้าให้เสร็จ และก้าวออกไปนอกตัวบ้าน
"เห้ออ วันนี้ก็ไม่มีใครอีกแล้วแฮะ"
ซิมพูดออกมาเบาๆ หลังจากที่เขามองไปรอบๆ หมู่บ้าน แต่ไม่พบพวกนักท่องเที่ยว หรือไม่ก็พวกนักสำรวจแม้แต่คนเดียว ก่อนเขาจะเดินไปที่ท่าเรือที่อยู่ใกล้ๆ และเอ่ยถามกับชายชราที่นอนอยู่บนเปลว่า
"คาม เช้านี้ก็ไม่มีพวกนักสำรวจมาอีกแล้วเหรอ ?"
หลังจากที่ซิมพูดจบ ชายชราก็บิดตัวมามองหน้าเขาเล็กน้อย ก่อนเขาจะพูดออกมาแบบเซงๆ ว่า
"ไม่มีหรอกไอหนู เอ็งจะถามไปทำไม ถ้ามีพวกนักสำรวจมา เอ็งก็ต้องเห็นเรือของพวกนั้นไปแล้วล่ะ"
"แล้วตอนเย็นล่ะ ?"
"เย็นนี้ก็ไม่มีเหมือนกัน"
"เหรอ แย่จังเลยแฮะ"
"เอาน่า แบบนี้มันก็ไม่ได้แย่นักหรอก นอนรับลมทะเลสบายๆ ไปวันนั้นๆ ตกเย็นก็เดินออกไปนอกเมือง หา Totto ไม่ก็ Animaba มากิน ข้าว่าชีวิตแบบนี้ก็สบายจะตายไป"
คามพูดออกมาชิวๆ ก่อนเขาจะหยิบขวดเหล้าที่พื้นขึ้นมาดื่มเล็กน้อย สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีอะไรหลงเหลือให้ผู้คนจำได้เลย ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็ Wave Master ชายผู้เคยทำหน้าที่แหวกคลื่นอันน่ากลัวที่ล้อมรอบหมู่เกาะคาบัลล่า ให้พวกนักสำรวจจากต่างถิ่นเข้ามาสำรวจในหมู่เกาะที่พวกเขาอาศัยอยู่
และนั่นก็ทำให้ซิมรู้สึกเศร้าใจไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะครั้งหนึ่งลากูน่า เมืองท่าเพียงแห่งเดียวของหมู่เกาะคาบัลล่านั้นเคยเป็หนึ่งในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของที่นี่ และมันก็เป็เมืองที่เต็มไปด้วยนักสำรวจมากมาย จนท่าเรือแห่งนี้แทบจะต้องออกกฏให้เรือที่นำนักสำรวจพวกนั้นมาทอดสมอจอดกลางทะเล แล้วให้เหล่านักเดินทางว่ายน้ำมาที่ท่า
แถมซิมที่ตอนนั้นยังอายุไม่กี่ขวบก็ยังได้เงินเป็กอบเป็กำจากการเดินไปเดินมาต้อนรับนักท่องเที่ยวอีกด้วย
ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน
ทุกอย่างที่เคยอยู่ในความทรงจำของซิมนั้นกลายเป็ดั่งความฝัน ลากูน่าใน่ที่ซิมอายุ 12 ไม่มีนักท่องเที่ยว ไม่มีนักสำรวจ แม้แต่เรือเล็กๆ สักลำก็ไม่มีให้เห็น
ถึงอย่างนั้นพวกผู้ใหญ่ที่อยู่ที่นี่ก็ดูจะไม่เป็เดือดเป็ร้อนใดๆ พวกเขาเพียงแต่นั่งมองเมืองของตัวเองค่อยๆ เสื่อมสลายไปทีละน้อย และใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่จำเป็ต้องรีบร้อนกับอะไร
"ซิม เอ็งไม่ต้องไปคิดมากหรอกน่า ตอนพวกเราช่วยกันตั้งหมู่บ้านนี่ขึ้นมาเพื่อเป็จุดรองรับนักสำรวจ พวกเราก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงในสักวัน"
"วันที่พวกนักสำรวจจะตัดใจจากขุมสมบัติปริศนาของมารองซิเยอร์อะไรนั่นน่ะเหรอ"
"ใช่ ก็นะ ถึงจะเป็ขุมสมบัติของเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ถ้าหาไม่เจอมันก็ไม่มีค่าอะไรใช่ไหมล่ะ ที่หมู่เกาะคาบัลล่ามันไม่ได้มีแค่พวก Totto กับ Animaba ที่เอ็งรู้จักสักหน่อย"
"ผมล่า Coral Girl ได้แล้วเหอะ"
"โอเคๆ บวก Coral Girl เข้าไปอีกตัวก็ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ต่างนักหรอก แถมพวก Coral Girl ก็ไม่ได้อร่อยเหมือนพวก Totto ด้วย"
"คามเคยกิน Coral Girl ด้วยเหรอ"
ซิมเอ่ยถามพลางมองหน้าอีกฝ่ายแบบทึ้งๆ เพราะ Coral Girl ก็คือมอนเตอร์ที่ประกอบขึ้นมาจาก Coral ตามชื่อเลยนั่นแหละ และแน่นอนว่าไม่ว่าซิมจะดูยังไง จะพยายามยังไง เขาก็ไม่คิดว่าจะมีคนกินพวกเธอได้ เหมือนมอนเตอร์ตัวอื่นๆ รอบเมืองได้เลย
เพราะถึง Totto จะเป็มอนเตอร์เหมือนกัน แต่พวกมันคือกระต่ายตัวอ้วนๆ โดดไปโดดมา และ Animaba ก็เป็เหมือนลูกชิ้นกุ้งที่กลิ้งไปกลิ้งมาตามพื้นทราย การเอาวัตถุดิบที่ได้จากพวกมันมาทำอาหาร และยัดเข้าปากจึงเป็อะไรที่ไม่ได้ฝืนใจนักสำหรับมนุษย์ เพราะเนื้อของพวกมันก็คล้ายๆ กับเนื้อสัตว์ประเภทหนึ่ง
แต่การจะเอาปะการังแข็งๆ ยัดเข้าไปในปากได้เนี้ย ต้องเป็คนที่แปลกประหลาดพอสมควร
"ช่ายยย ข้าเคยลองเอาปะการังพวกนั้นมาปิ้งแล้วโรยเกลือดู เพราะตอนนั้นข้าอยากหาอะไรกุบๆ มากินคู่กับเหล้าน่ะ"
"แล้วเป็ไง ?"
"...."
แม้ซิมจะเอ่ยถามอีกฝ่ายไป แต่เสียงเดียวที่ตอบเขากลับมาดันเป็เสียงของคลื่นลม เพราะอยู่ดีๆ อีกฝ่ายก็น็อคไปเสียแล้ว
"เห้อออ เห็นแบบนี้แล้วอยากจะลบความทรงจำตอนเด็กๆ ที่บอกว่าตัวเองอยากโตขึ้นมาเป็ Wavemaster ทิ้งสุดๆ เลย"
ซิมบ่นออกมาเบาๆ ก่อนเขาจะเดินไปแงะขวดเหล้าออกจากมือของชายชรา และวางมันลงที่พื้น ก่อนเขาจะหันไปที่อาคารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆ ท่าเรือ พลางเดินไปที่นั่น และเปิดประตูเข้าไปด้านใน
ด้านในของอาคารแห่งนี้มีเพียงบันไดให้เดินลงไปด้านล่าง ตะไคร่ที่เกาะเต็มไปหมด และลานโล่งๆ ที่อยู่ด้านล่าง ถึงกระนั้นซิมก็ยังะโออกไปว่า
"โทษนะครับ มีใครอยู่ไหมครับ ผมอยากจะมาเรียนเวทย์มนตร์ครับ"
ทันทีที่ซิมพูดจบ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ตอบเขากลับมาทันทีว่า
"วันนี้ก็มาลองอีกแล้วเหรอซิม"
"ครับ รบกวนด้วยครับคุณเพตต้า"
"ได้อยู่แล้ว มาๆ เข้ามาเลย"
"ขอบคุณมากครับ"
ซิมกล่าวตอบรับ ก่อนภาพตรงหน้าเขาจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย ตะไคร่ค่อยๆ หายไป แอ่งน้ำที่เจืองนองอยู่ที่ลานกว้างด้านล่างก็หายไปเช่นเดียวกัน ก่อนลานดังกล่าวจะเต็มไปด้วยกองหนังสือจำนวนมาก โต๊ะที่เต็มไปด้วยหลอดทดลอง้า และโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งกำลังมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่
วินาทีต่อมาผู้หญิงคนนั้นก็ปาการ์ดสีม่วงมาให้ซิม เขาเลยเอามันแปะไปที่แขนขวา ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา และเดินเอามันไปวางที่ข้างๆ ผู้หญิงคนนั้น จากนั้นเขาก็หยิบการ์ดสีแดง สีน้ำเงิน สีส้มขึ้นมาทำแบบเดิมตามลำดับ แล้วร้องออกมาว่า
"คุณเพตต้า นี่ผมไม่ได้โดนสาปจริงๆ ใช่ไหมครับเนี้ย"
"ไม่หรอกซิม เธอก็รู้ว่าฉันเป็เพื่อนกับแม่เธอ ถ้าเธอโดนสาป ฉันก็ต้องทำทุกทางเพื่อช่วยเธออยู่แล้ว"
"แล้วทำไมผมเรียนเวทย์ไม่ได้สักอย่างเลยล่ะครับ"
ได้ยินแบบนั้น เพตต้าก็ปิดหนังสือในมือลง ก่อนเธอจะดีดนิ้ว ข้างๆ ซิมเลยมีกระดานอันหนึ่งโผล่ขึ้นมาพร้อมกับตัวหนังสือเต็มไปหมด ในขณะที่เพตต้าพูดออกมาว่า
"ปกติแล้วคนในคาบัลล่าจะมีเวทย์มนตร์ติดตัวมาั้แ่เกิด แต่ถ้าพวกเขาไม่มีเวทย์มนตร์ติดตัวมา พวกเขาก็สามารถเรียนเวทย์มนตร์ผ่านการ์ดพวกนี้ได้เหมือนพวกนักสำรวจ ฉันเคยบอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ?"
"แต่ผมไม่เห็นมีเวทย์มนตร์เลย เรียนเวทย์มนตร์ผ่านการ์ดพวกนี้ก็ไม่ได้ด้วย"
"เธอมีเวทย์มนตร์ซิม เธอแค่ไม่พยายามยอมรับมัน"
เพตต้าพูดพลางยื่นหนังสือในมือให้ซิม ซิมจึงรับมันมาและใช้เวทย์มนตร์ของเขาสร้างสายใสๆ ขึ้นมาระหว่างเขาและหนังสือเล่มนั้น และดีดมันไปที่ตู้หนังสือที่ตั้งอยู่้า
"คุณเพตต้าจะให้ผมยอมรับว่าไอนี่คือเวทย์มนตร์ของผมเนี้ยนะ"
"ก็ถ้าไม่ใช่เวทย์มนตร์ หนังสือเล่มนี้มันจะพุ่งไปที่ชั้นหนังสือได้เหรอ"
"ผมโยนเอาก็ได้แบบเนี้ยยยย"
ซิมร้องออกมา เพราะพลังอะไรนี่ที่เขามีช่วยให้เขาทำได้แค่นี้จริงๆ มันช่วยให้เขาสร้างสายใสๆ ขึ้นมาเชื่อมกับอะไรสักอย่าง แล้วจากนั้นเขาก็จะสามารถดึงหรือผลักสิ่งนั้นออกไป ไม่ก็ดึงหรือผลักตัวเองออกจากสิ่งนั้น ซึ่งฟังดูดูดี และมันก็จะดูดีมากๆ ถ้ามันไม่เป็สายใสๆ สะท้อนแสงที่สามารถมองเห็นได้จากที่ไกลๆ มันจะดูดีมากๆ ถ้าไอสายนี้มันยืดไปได้ไกลกว่าระยะ 4 ่แขน มันจะดูดีมากๆ ถ้าเขาปล่อยมันออกไปได้เยอะ
และสุดท้ายมันจะดีมากๆ ถ้าเขาสามารถลากไอสิ่งที่เขาเชื่อมมาทิ่ม แล้วเขาไม่เจ็บไปด้วย
เพราะอะไรบางอย่างทำให้พลังของซิมถ้าเชื่อมกับเป้าหมายแล้ว เขาจะสามารถดึงหรือผลักสิ่งต่างๆ ออกไปได้แบบไม่มีข้อกำหนด ไม่มีทางต่อต้าน แต่ถ้าเขาจะทำให้ต่อจากนั้นเขาจะเจ็บไปพร้อมกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อม เช่นถ้าเขาจะผลักมันไปชนกับต้นไม้ เขาก็จะได้รับความเสียหายจากการกระแทกไปด้วย หรือถ้าเขาจะลากมันเข้ามาทิ่ม เข้าก็จะรู้สึกเหมือนตัวเองโดนทิ่มไปด้วย แถมยังร่างกายยังมีรูจนเืไหลออกมาด้วย จนแม่เขาสั่งแบนเขาจากการใช้พลังบ้านี่ไปั้แ่เด็กๆ
"แต่มันก็ช่วยให้เธอดึงอะไรบางอย่างเข้ามาหาได้ไม่ใช่เหรอ ฝากหยิบหนังสือเล่มที่ 3 จากชั้นที่ A13 ให้ฉันด้วย"
"มันก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรนอกจากนั้นเลย"
"อย่าใช้คำที่แม่เธอใช้ตอนเถียงกับฉันมาพูดได้ไหม ฉันรักเธอเหมือนลูกนะซิม และเพราะแบบนั้นฉันถึงได้อยากให้เธอพยายามศึกษาพลังของตัวเอง ว่ามันใช้ทำอะไรได้บ้างยังไงล่ะ ถึงแม่เธอจะเห็นต่างจากฉันก็เถอะ"
เพตต้าบ่นออกมาเซงๆ เพราะหลังจากที่ซิมลองใช้พลังที่ว่ากับมอนเตอร์ใกล้ๆ เมืองสักตัว แล้วผลที่ได้ออกมาคือตัวเขาเป็รู ถึงเขาจะกลับมาที่บ้านพร้อมกับความตื่นเต้นที่ตัวเองมีรูเพิ่มขึ้นมาบนตัว และได้เห็นเพตต้าใช้พลังรักษาแบบจะๆ เขาก็ยังโดนแม่สั่งแบนไม่ให้ใช้พลังดังกล่าวอยู่ดี แถมเพตต้าที่คอยดูแลเขาอยู่ในตอนนั้นก็ดันโดนหางเลขไปด้วย แม่ของเขากับเธอก็เลยไม่พูดกันมาั้แ่นั้น
แต่ถึงจะโกรธกันเพียงใด เพตต้าที่ถูกเชิญไปเป็คนสอนเวทย์มนตร์ในเมืองใหญ่ของคาบัลล่าที่ยังคงมีนักเดินทางผลุกพล่าน ก็ยังคงกลับมาที่ลากูน่าทุกครั้งใน่เสาร์อาทิตย์ แม้ที่เมืองจะเหลือกันอยู่ไม่กี่ครอบครัว และที่นี่ก็ไม่ได้มีนักสำรวจเข้ามาเทียบท่านานแล้วก็ตาม
"ว่าแต่ซิม เธอได้เอาของที่ฉันฝากซื้อมาให้ด้วยไหม ?"
ซิมพยักหน้าตอบรับ ก่อนเขาจะจ้วงเข้าไปในอากาศ และหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่ด้านในบรรจุของเหลวสีฟ้าจำนวนมากออกมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ เพตต้า พลางเอ่ยถามออกมาว่า
"ที่เมืองหลวงก็มียาเสริมพลังเวทย์ขายตั้งเยอะแยะนี่น่า แถมพวกนั้นยังฟื้นพลังได้มากกว่ายาพวกนี้ด้วย ทำไมคุณเพตต้าถึงต้องมาซื้อยาพวกนี้ทุกอาทิตย์เลยล่ะ"
"ก็ยาพวกนั้นมันรสชาติแย่นี่น่า"
เพตต้าตอบกลับก่อนเธอจะหยิบขวดแก้วขึ้นมาดื่มเล็กน้อย และพูดออกมาต่อว่า
"อื้ม ถึงจะไม่ได้เก่งเท่าแม่ของเธอ แต่ก็ถือว่าเธอทำได้ไม่แน่เลยนะเนี้ย"
"จริงเหรอ ?"
"ไม่หรอก จริงๆ ยังห่วยกว่าฝีมือแม่เธอเยอะเลย"
คำพูดของเพตต้าทำให้รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเด็กอายุ 12 สลายหายไปในทันที ก่อนเขาจะบ่นออกมาว่า
"ก็แม่ไม่ยอมสอนให้เลยนี่น่า เวลาไปถามทีไรก็บอกว่ามันไม่มีประโยชน์ ไม่ต้องไปรู้หรอกทุกทีเลย"
"ก็นะ ยาของแม่เธอมันมีไว้ให้พวกนักสำรวจปรับตัวเข้ากับยาของที่นี่ได้เฉยๆ นี่น่า พอไม่มีนักสำรวจใหม่ๆ เข้ามา มันก็ไม่มีตลาดให้เอาไปขายล่ะน่ะ"
"แต่มันก็อร่อยไม่ใช่เหรอ ?"
"มันก็อร่อยนั่นแหละ แต่คนส่วนใหญ่เขากินยาเสริมพลังกันเพราะ้าฟื้นพลัง ไม่ได้้าความอร่อย"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็ทำหน้าเซงๆ เพราะมันก็เป็อย่างที่เพตต้าว่าจริงๆ นั่นแหละ พอปรับตัวกับยาเสริมพลังได้แล้ว คนส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะใช้ยาเสริมพลังในแบบที่เพิ่มได้ครั้งละเยอะๆ ไปเลย หรือไม่ก็เลือกที่จะพกยาแบบเบาๆ แทนเพื่อเน้นจำนวน ไม่มีใครมาสนใจรสชาติของยาเสริมพลังกันเท่าไหร่
"ถ้าผมสามารถทำยาที่ฟื้นพลังเยอะด้วย อร่อยด้วย เบาด้วยออกมาล่ะ"
"แบบนั้นบริษัทยาของการ์ลิมก็คงล้มละลายแหงๆ ถ้าเธอทำได้ล่ะก็นะ"
"ล้มละลายเลยเหรอ งั้นผมต้องไปหาขวดใหญ่ๆ มาใส่น้ำยาเข้าไปเยอะๆ แล้วล่ะ"
"แล้วแบบนั้นมันเบาขึ้นตรงไหนเนี้ย"
เพตต้าตอบกลับ ก่อนเธอจะหัวเราะออกมา และขยี้หัวซิมเล่น พลางพูดออกมาต่อว่า
"ถ้าจะทำแบบนั้นเธอต้องออกไปตามหาวัตถุใหม่ๆ มาทำยา ให้ยาออกมามีคุณภาพมากกว่าของการ์ลิมตั้งหากล่ะ"
"ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย ก็แค่ยัดเข้าไปในรูอากาศ มันก็ไม่หนักแล้ว"
"คนปกติยัดนู่นนี่เข้าไปในรูอากาศเหมือนเธอไม่ได้หรอกนะซิม"
"ไม่ได้เหรอ ?"
"ก็ต้องไม่ได้นะสิ"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็ยืนนิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนเขาจะยิ้มออกมา และพูดออกมาว่า
"งั้นถ้าผมใช้พลังเส้นๆ ของผมโยนศัตรูเข้าไปในรูอากาศล่ะ"
"เธอก็จะหายเข้าไปในรูอากาศนั่นด้วยน่ะสิ"
"แบบนั้นก็ไม่ได้สินะ" ซิมนิ่งไปอีกพักหนึ่ง ก่อนเขาจะพูดออกมาว่า "งั้นผมจะออกเดินทางล่ะ ถ้ายาที่นี่ดีมากๆ อย่างน้อยพวกนักสำรวจก็ต้องกลับมาซื้อยาที่นี่บ้างจริงไหม ?"
"ก็แล้วทำไมเธอไม่ส่งยานั่นไปขายที่เมืองหลวงล่ะ แบบนั้นสบายกว่าตั้งเยอะ"
"ไม่เอาอ่ะ ผมอยากให้พวกเขากลับมาที่นี่"
เมื่อเห็นว่าซิมเริ่มเบะเล็กน้อย เพตต้าก็รีบพูดออกมาว่า
"เอาเถอะๆ แต่เธอจะออกเดินทางทั้งๆ ที่เธอไม่มีเวทย์มนตร์ที่ใช้โจมตีได้เลยเนี้ยนะ ได้ยินว่าเมื่อวันจันทร์เธอโดนพวกลิง Monk Monk ขว้างของใส่จนต้องวิ่งหนีกลับมาให้คามช่วยอยู่เลยไม่ใชเหรอ"
"ก็ใช่แหละ" ซิมตอบกลับเซงๆ ก่อนเขาจะพูดต่อออกมาว่า "แต่ว่านะ คุณเพตต้า มันก็มีคนที่มีทั้งเวทย์มนตร์ติดตัว แถมยังเรียนเวทย์มนตร์จากการ์ดพวกนี้้ได้อยู่ใช่ไม่เหรอ ?"
"เธอหมายถึงพี่เธอน่ะเหรอ"
"ใช่"
"จะว่าใช่ก็ใช่แหละ แต่เด็กนั่นแปลกจะตาย คงมีแค่เขาคนเดียวล่ะมั้งที่ทำแบบนั้นได้ แต่ถ้าเ้าตัวออกจากคาบัลล่าไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะไปถามเขายังไงเหมือนกัน"
ได้ยินแบบนั้น ซิมก็โกรธเล็กน้อย เพราะถึงพี่ของเขาจะออกไปจากคาบัลล่าตามที่เพตต้าว่าก็จริง แต่พี่ของเขาก็ไม่ได้จากไปเพราะเกลียดที่นี่หรืออะไรแบบนั้น พี่ของเขาแค่ออกไปจากที่นี่เพื่อตามหาคนเก่งๆ จากโลกภายนอกมาช่วยพิสูจน์ว่าสมบัติที่ว่านั่นมีอยู่จริง และที่พวกนักสำรวจทั้งหลายหามันไม่เจอ ก็เป็เพราะฝีมือของพวกนั้นไม่ถึงขั้นก็แค่นั้นเอง
"ผมก็น่าจะทำแบบนั้นได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
เพตต้าไม่ตอบอะไรกลับมา ก่อนเธอจะหยิบการ์ดสีม่วงมาแปะที่แขนของซิมแทนคำตอบ
"สีแดงล่ะ"
"สีฟ้า"
"สีส้ม"
แน่นอนว่าแม้จะลองไปสักกี่ครั้ง แสงเรืองรองที่ควรจะเปล่งประกายออกมาจากการ์ดพวกนั้นก็ไม่ปรากฏขึ้นมาเลย จนซิมเริ่มเบะออกมาเล็กน้อย แต่เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเพตต้า เขาเลยเลือกที่จะพูดออกมาว่า
"ไปล่ะ ไว้อาทิตย์หน้าจะมาลองใหม่"
"อื้อ อย่าลืมกดปุ้บที่ข้างประตูให้ด้วยล่ะ"
เพตต้าเอ่ยกลับมา ก่อนซิมจะทำตามที่เธอบอก และออกมาจากอาคารที่ค่อยๆ กลับไปเป็อาคารร้างที่เต็มไปด้วยตะไคร่อีกครั้ง
หลังจากนั้น ซิมก็เดินออกมาจากหมู่บ้าน และตรงไปที่หาดทรายสีขาวที่เต็มไปด้วยพวก Totto และ Animaba กำลังกลิ้งไปกลิ้งมา ก่อนเขาจะล้วงเข้าไปที่กลางอากาศ พลางบ่นออกมาว่า
"เห้อ นักสำรวจก็ไม่มีมาเลยสักคน แถมเวทย์มนตร์ก็เรียนไม่ได้ตามเคย"
ซิมบ่นออกมาเบาๆ ก่อนเขาจะหยิบปืนยาวออกมาจากกลางอากาศ ยัดะุเข้าไปสองสามนัด พลางพูดออกมาต่อว่า
"แต่ถึงแบบนั้น ถ้าตัดสินใจแล้วว่าจะลุย ก็ต้องลุยนั่นแหละ"
1K
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
