สามวันถัดมา ร่างไร้ิญญาของไอ้อ๊อดถูกพบลอยอืดติดตลิ่งริมแม่น้ำเ้าพระยาโดยชาวบ้านที่พายเรือหาปลา เ้าหน้าที่ตำรวจสรุปสำนวนคดีอย่างง่ายดายว่าเป็การฆ่าตัวตายเพราะทนพิษาแจากความอับอายที่แพร่ไปทั่วโลกโซเชียลไม่ไหว คดีถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครคิดสืบสาวถึงเบื้องลึกเื้ั
ศพของมันถูกเก็บไว้ที่ห้องเย็นของโรงพยาบาลตำรวจ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไร้เงาญาติมิตรมาติดต่อรับไปประกอบพิธี แม้แต่พี่น้องร่วมสายเืต่างก็พากันเมินหน้าหนี เพราะในยามมีชีวิตมันสร้างแต่ความเดือดร้อน ทั้งเหล้า ยา และการลักขโมย ชะตากรรมของไอ้อ๊อดจึงจบลงด้วยการเป็ศพไร้ญาติอย่างสมบูรณ์
"นายครับ ไอ้อ๊อดมันฆ่าตัวตายแล้วครับ" ลูกน้องรายงานข่าวสั้นๆ
"อ้าว... ตายแล้วรึ ผมแค่ล้อมันเล่นนิดเดียวเองนะ" เสี่ยภูริทัตอุทานผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีความเสียใจเจือปน เขาหันไปมองข้าวหอมที่กำลังนอนกกกอดอยู่ข้างกายในคอนโดหรู ความสวยของเธอยังคงทำให้เขาหลงใหลจนยากจะถอนตัว
เสี่ยใหญ่บอกข่าวการตายให้เธอรู้อย่างตรงไปตรงมา ข้าวหอมหน้าถอดสีไปชั่วขณะ แม้เธอจะเลือกทิ้งมันมาเพื่อความสบาย แต่ความผูกพันในอดีตก็ทำให้หัวใจเธอวูบไหว
"หนูขอโทษนะคะเสี่ย... แต่หนูอยากจัดการเื่ศพให้พี่อ๊อดเป็ครั้งสุดท้าย"
"ได้สิ... อย่างน้อยมันก็เป็พ่อของเอก ผมจะเป็เ้าภาพให้เอง" เสี่ยใหญ่ตอบรับอย่างใจกว้าง
งานศพของไอ้อ๊อดถูกจัดขึ้นอย่างเงียบเหงาที่วัดเก่าแก่แห่งหนึ่ง ไร้เงาญาติ มีเพียงพวกขี้เหล้า เพื่อนร่วมวงเก่าๆ ที่มารวมตัวกันเพื่อกินข้าวฟรีและตั้งวงเหล้าส่งเสียงดังเอะอะโวยวายราวกับไม่เคารพต่อความตายเบื้องหน้า
ข้าวหอมนั่งอยู่อย่างเงียบๆ โดยมีชายชุดดำฝีมือดี 5-6 คนแฝงตัวเป็แขกคอยดูแลอยู่ห่างๆ ท่ามกลางเสียงโวยวาย มีชายขี้เมาคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซตรงมาหาเธอ กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งจนเธอต้องเบือนหน้าหนี
"ไงจ๊ะ ข้าวหอมคนสวย... ผัวตายแล้วสนใจมาเป็เมียพี่ไหมจ๊ะ พี่สัญญาว่าจะดูแลอย่างดี ฮ่าๆๆ" มันเป็อดีตเพื่อนดื่มของไอ้อ๊อดที่แอบหมายปองเธอมานาน เมื่อเห็นเพื่อนตายมันจึงได้ใจ คิดจะเคลมเมียเพื่อนอย่างหน้าด้านๆ
"พี่เมามากแล้ว กลับบ้านไปเถอะค่ะ อย่ามาหาเื่ปวดหัวที่นี่เลย" ข้าวหอมเตือนด้วยความหวังดี เพราะเธอรู้ว่ามัจจุราชกำลังยืนอยู่ข้างหลังมัน
"อีร่าน! มึงกล้าไล่กูเหรอ มึงรู้ไหมว่ากูเด็กใคร!" มันะโใส่หน้าเธออย่างเสียหน้า
"ผมไม่รู้หรอกนะว่านายคุณเป็ใคร... แต่ผู้หญิงคนนี้คือคนของนายผม มีอะไรไปเคลียร์กันข้างนอก!"
ร่างของชายขี้เมาถูกลากมายังป่าช้าอันรกร้าง ท่ามกลางเสียงกบเขียดและจิ้งหรีดที่ร้องระงมสลับกับแสงหิ่งห้อยริบหรี่ ราวกับเป็บทเพลงส่งิญญา "พวกมึงจะพากูมาทำไมวะ! อยากตายหรือไง!" มันยังคงะโท้าทายอย่างโง่เขลา
ลูกน้องเสี่ยใหญ่ไม่ตอบคำถาม ใบหน้าของเขาเ็า เขาชักอาวุธสีดำทมิฬออกมาจากเอว ชายขี้เมาสร่างเมาในชั่วพริบตาเมื่อเห็นลำกล้องปืนจ่อตรงหน้า "เฮ้ย! อย่า!..."
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงะุแผดลั่นทะลวงร่างจนล้มฟุบ สติของมันดับวูบลงพร้อมกับร่างกายที่ดิ้นกระตุกอยู่บนพื้นดินที่เย็นเยือก เสียงพลั่วขุดดินดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในความมืด ไม่นานนักทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสงบ
ชายคนเดิมเดินกลับเข้ามาในงานศพ เขานั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงคาบโคลนที่ติดอยู่บนรองเท้า... เป็หลักฐานชิ้นเดียวของชีวิตที่เพิ่งถูกฝังกลบไปในป่าช้าเมื่อครู่นี้
3K
