บทที่ 17 ต่อสู้กับข้า!
บุรุษวัยกลางคนตรงหน้าถือพัดขนห่านอยู่ในมือ ผู้นี้คือ เฉินเอ๋อร์ แห่งตระกูลเฉิน ได้รับสมญาว่าท่านรอง!
ส่วนผู้าุโผมขาวผู้นี้คือ ท่านผู้นำแห่งสำนักต้าโจว ตวนมู่ฉาง!
เฉินเอ๋อร์มิได้เอ่ยวาจาใด ๆ หลังจากที่ได้ยินตวนมู่ฉางกล่าว เขาเพียงแค่หรี่ตามองไปยังลานประลอง
ณ บัดนี้ ทุกอย่างในลานประลองเงียบสงัด!
เหตุเพราะเฉินฉางอันลงดาบสังหารอาจารย์ทั้งสามไปเรียบร้อยแล้ว!
หัวของผู้าุโทั้งสามกลิ้งหลุนอยู่บนพื้น ส่งผลให้ผู้คนรอบด้านหวาดกลัว
"เฉินฉางอัน เ้ากล้าดียังไงถึงฆ่าท่านแม่ของข้า ข้าจะสู้กับเ้า!" หลิ่วซือซือตากลายเป็สีเื กางเล็บพุ่งเข้าใส่เฉินฉางอันทันที
"ซือซือ อย่าเข้าไป!"
กู้ชิงเฉิง ใสุดขีด พยายามจะเข้าไปรั้งหลิ่วซือซือไว้ แต่กลับถูกผู้าุโที่อยู่ข้าง ๆ ดึงเอาไว้เสียก่อน "คุณหนู อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม เฉินฉางอันตอนนี้คลุ้มคลั่งไปแล้ว ใครเข้าใกล้ก็ตายกันหมด!"
หามิได้ หลิ่วซือซือพุ่งเข้าโจมตีในขณะที่เฉินฉางอันปราศจากความปรานี เพียงแค่เขากระหวัดกระบี่เพียงครั้งเดียวก็ตัดร่างของหลิ่วซือซือออกเป็สองส่วน!
“เ้ารีบไปเถิด!”
บิดาของตระกูลกู้รั้งกู้ชิงเฉิง ไว้พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“เฉิน... ฉาง... อัน!!”
กู้ชิงเฉิงจ้องมองสหายรักถูกสังหารอย่างโเี้ ดวงตางดงามแดงก่ำ นางจ้องมองเฉินฉางอันเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังจากไปอย่างเงียบงัน
ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน
เดิมที นางคิดว่าเฉินฉางอันกลายเป็เพียงบุรุษไร้ค่า ทำให้ใจนางรู้สึกดูแคลนและเหยียดหยัน!
เดิมที เฉินฉางอันควรถูกขับออกจากตระกูล กลายเป็เพียงคนน่าสงสารต่ำต้อย!
ไม่คาดคิดว่าเขาจะไม่ถูกขับไล่ กลับได้รับการปกป้องทุกอย่าง!
ยิ่งไปกว่านั้น พลังยุทธ์ของเขายังกลับคืนมา แถมยังน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!
ครานี้ กู้ชิงเฉิงรู้สึกเสียใจยิ่งนัก แต่นางก็กัดฟันแน่น กล่าวกับตัวเองว่า นางมิได้ทำผิด!
‘เฉินฉางอัน เ้ามิใช่บุรุษที่ข้าพลาดไปหรอก! เ้า… เป็แค่ยอดฝีมือกระจอกงอกง่อยจากแคว้นเล็ก ๆ เท่านั้น!’
‘คอยดูเถิด ข้าจะติดต่อไปยังตระกูลราชวงศ์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ทันที ขอเพียงข้าได้ไปที่แดนศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะมีพลังมากพอที่จะทำให้เ้าต้องเสียใจ!’
กู้ชิงเฉิงคิดอย่างขุ่นเคืองในใจ นางจากไปอย่างเงียบ ๆ ภายใต้การคุ้มกันของผู้าุโตระกูล
ณ ที่นั้น ยังคงเงียบสงัด
ทุกคนต่างตกตะลึง
ครู่ต่อมา เสียงซุบซิบดังขึ้นมากมาย
"อาจารย์ทั้งสี่... ถูก... ฆ่าโดยเฉินฉางอัน!"
"บ้าไปแล้ว คุณชายเฉินน่ากลัวเกินไป อาจารย์ทั้งสี่มีระดับพลังยุทธ์เท่าใด? แม้แต่พวกเขาก็ยังถูกเฉินฉางอันฆ่าได้?"
"ยี่สิบเอ็ดปี ขั้น์ดับห้า ปราณิญญาช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก ยิ่งวิชาตัวเบากลับลึกลับเกินคาด สมแล้วที่เป็เฉินฉางอัน อัจฉริยะที่ลือเลื่องไปทั่วแคว้นต้าโจว!"
"พร์และพลังเช่นนี้ คงมีเพียงอัจฉริยะในแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นกระมังที่เทียบได้ น่าพรั่นพรึงยิ่งนัก!"
ผู้คนมากมายต่างครั่นคร้ามใจ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"ท่านผู้าุโ พวกเราควรทำเช่นไรดี?"
เหล่าศิษย์หอพิทักษ์ธรรมต่างตกตะลึง พวกเขามองกู่เทียนโม่เป็ตาเดียว
ในใจกู่เทียนโม่ก็ขมขื่นยิ่งนัก!
เขามองเฉินฉางอันที่ราวกับเทพสังหาร ไม่รู้ว่าควรจับกุมเขาดีหรือไม่!
น่าขันนัก อาจารย์สี่ท่านที่อยู่ในขั้นราชัน์ระดับสามล้วนตายด้วยน้ำมือของเฉินฉางอัน!
ตัวเขาก็ระดับสาม ไม่อยากตายเช่นกัน!
กฎหรือ?
"กฎเกณฑ์ล้วนมีแต่พวกแข็งแกร่งเป็ผู้ตั้งขึ้นเพื่อกักขังพวกอ่อนแอ มิอาจกักขังผู้แข็งแกร่งได้หรอก!”
ยิ่งเฉินฉางอัน… เื้ัยังมีตระกูลเฉินหนุนหลัง!
เหล่าผู้าุโทั้งเก้าผนวกกับเ้าตระกูล อย่างน้อยตระกูลเฉินก็มีผู้แข็งแกร่งขั้นราชัน์สิบคนเป็อย่างต่ำ!
ก่อนหน้านี้ หากพวกเราสามารถควบคุม เฉินฉางอันได้ แล้วสังหารเสีย จากนั้นจึงผนึกกำลังกับตระกูลอื่น คงพอจะต่อกรกับตระกูลเฉินได้บ้าง!
ทว่าตอนนี้... เฉินฉางอันผู้นี้ พวกเรากดข่มเขาไว้ไม่ได้แล้ว!
"ภายในใจของกู่เทียนโม่เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน
"เฉินฉางอัน เ้ามันช่างบังอาจ ถึงกับกล้าสังหารอาจารย์ เ้ามันไร้กฎเกณฑ์สิ้นดี!"
ในที่สุดก็มีผู้เอ่ยปากขึ้น กู่เทียนโม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นผู้ที่เอ่ยปาก ก่อนจะถอยกลับไปอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ เพื่อรอดูสถานการณ์
ฝ่ายใดชนะ เขาก็จะเข้าร่วมกับฝ่ายนั้น!
ในขณะเดียวกัน สีหน้าของเขาก็บ่งบอกถึงความฉงนใจ เหตุใดเื่ใหญ่เช่นนี้ เหล่าผู้าุโสูงสุดจึงยังไม่ปรากฏกาย แม้แต่คนเดียวก็ไม่มี!
“เื่นี้ช่างประหลาดนัก!”
กู่เทียนโม่ครุ่นคิด สายตามองไปยังผู้ที่เอ่ยปากก่อนหน้า นั่นคือ... องค์ชายจีชางซาน!
เฉินฉางอันจ้องมองเขา ก่อนเอ่ยอย่างเฉยชา “ข้ากับท่านอาจารย์ทั้งสี่ เป็การประลองแบบตายกันไปข้าง!”
“ถึงจะเป็เช่นนั้น เ้าก็ไม่ควรลงมือถึงตาย! เ้าจงใจไม่เคารพผู้าุโเช่นนี้หรือ?”
จีชางซานไม่คิดว่าเฉินฉางอันจะกล้าคัดค้าน ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเสียหน้า จึงรีบเอ่ยถามอีกครั้ง
“หึ!” เฉินฉางอันเย้ยหยัน “เ้าหูหนวกหรืออย่างไร? นี่เป็การประลองแบบตายกันไปข้าง!”
“เ้า... เ้า...”
สีหน้าของจีชางซานแดงก่ำ เขาผู้เป็ถึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าโจว กลับถูกเฉินฉางอันเหยียดหยามต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา
"หยุดเถิดท่านพี่" ในตอนนั้นเอง จีชางไห่ได้เอ่ยขึ้น
จีิเยว่ก็รีบรั้งแขนพี่ชายของตน "ท่านพี่อย่าได้ขัดแย้งกับเขาเลย"
"หึ! ข้ายอมละเว้นเพียงเพราะคำขอของท่านน้องเท่านั้น" จีชางซานผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาอาศัยจังหวะที่จีิเยว่พูด เพื่อหาทางลงจากสถานการณ์อันน่าอับอาย
องค์ชายรองจีชางไห่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณที่เต็มไปด้วยความเสียหาย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเฉินฉางอัน "ท่านพี่ใหญ่ เื่ที่เกิดขึ้น… เ้าทำเกินไปหน่อยกระมัง"
เฉินฉางอันจ้องมองไปที่จีชางไห่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า "จีชางไห่ ข้ารู้ว่าเ้าอยู่เื้ัเื่ทั้งหมดนี้!"
"ไม่ว่าจะเป็การยั่วยุตระกูลเฉินของข้าโดยสามตระกูลใหญ่ หรือการหายตัวไปของข้าเมื่อปีกลาย ล้วนเป็ฝีมือของเ้าใช่หรือไม่?"
"หึ บัดนี้ในการประลองใหญ่ของสำนัก อีกสามคนถูกข้ากำจัดไปจนหมดสิ้น!"
"เช่นนั้นก็เหลือเพียงเ้าแล้ว!"
"มา! ข้าจะให้โอกาสเ้า จงมาต่อสู้กันให้รู้แพ้รู้ชนะไปข้างหนึ่ง!"
สิ้นคำ ทุกผู้คนในลานต่างชะงักงัน
สายตานับร้อยคู่ก็เบนไปที่จีชางไห่!
สีหน้าของจีชางไห่พลันแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็อาการงุนงง "ท่านกล่าวสิ่งใด… ข้า..."
"ไสหัวเ้ามา!" เฉินฉางอันตวาดก้อง "อย่ามาพูดไร้สาระ! องค์ชายรองเช่นเ้า หรือจะไม่กล้าแม้แต่จะต่อสู้กับข้าสักยก?"
"มา! ให้ข้าได้ประจักษ์ ว่าราชันโลหิตที่เ้าแย่งข้าไปนั้น เ้าหลอมรวมไปได้มากน้อยเพียงใด!"
ผัวะ!
ทั่วลานกลับคึกคักอีกครั้ง
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่จีชางไห่และเฉินฉางอัน
"หรือว่าหนึ่งปีก่อน เฉินฉางอันหายตัวไปเป็ฝีมือของเ้ารึ"
"ไม่น่าแปลกใจเลยที่ เฉินฉางอันถึงได้แข็งแกร่งปานนั้น"
แม้แต่จีชางซานและจีิเยว่ก็ยังงุนงง
มีเพียงสีหน้าของจีชางไห่ที่ดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง
เขาไม่คิดเลยว่า เฉินฉางอันจะกล้ามาหาเื่เขาเช่นนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น... เฉินฉางอันรู้ได้อย่างไรว่าเป็เขาที่สั่งให้ไป่ชิงพลังสายเืของเฉินฉางอันไป?
"ข้ายอมรับไม่ได้เด็ดขาด!"
เมื่อคิดได้ดังนั้น จีชางซานจึงฝืนยิ้มออกมา "ท่านเข้าใจผิดแล้วกระมัง ข้า..."
"อย่ามาพูดมากความนัก มาสู้กับข้า ถ้าเ้ามีพลังสายเืของบิดาอยู่ในกาย เ้าปิดบังข้าไม่ได้หรอก!"
เฉินฉางอันกล่าวอย่างเหยียดหยัน "อีกอย่าง นี่มันก็งานประลองของสำนักไม่ใช่รึ? อย่างไรเสีย ก็มีแค่ข้ากับเ้าที่แย่งชิงตำแหน่งที่หนึ่งอยู่แล้ว พอดีเลย!"
เห็นจีชางไห่ผงะไปครู่หนึ่ง เฉินฉางอันจึงหัวเราะเยาะ "เช่นนั้นรึ? ทายาทแห่งราชวงศ์แคว้นต้าโจวอันสูงส่ง หรือเ้า… หวาดกลัวข้าแล้วกลายเป็คนขลาดไปเสียแล้ว?"
สิ้นคำ เหล่าศิษย์ต่างมีสีหน้าพิกลไปต่าง ๆ นานา
เขาวางแผนร้ายต่อเฉินฉางอันหรือไม่ คงพิสูจน์ได้ในการประลองเพียงครั้งเดียว!
ไม่คาดคิดว่าเขาจะไม่กล้ารับคำท้า!
สายตาของจีชางไห่เ็าลงทีละน้อย
เขารู้ดีว่าการต่อสู้กับเฉินฉางอันครั้งนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว!
484
