หลังจากที่เธอและเสี่ยวไป๋ขึ้นมาจากหน้าผาสูงชัน เสี่ยวไป๋ก็ย่อขนาดตัวลงบินมาเกาะที่ไหล่ของเธอ เธอและเสี่ยวไป๋ก็เดินทางเพื่อกลับไปยังที่พัก ระหว่างทางเธอก็ได้เก็บสมุนไพรต่างๆ ที่หายากเอากลับไปด้วย แต่ระหว่างนั้นเสี่ยวไป๋ัตัวน้อยก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
'หลิงเอ๋อ มีใครกำลังมาทางนี้ไม่ได้มาคนเดียว มาหลายคน '
'' ใครกัน อาจจะเป็พวกบ่าวออกมาตามหาข้าหรือปล่าว''
'มีจิตสังหาร ไม่ได้มาดีแน่ ระวังตัวด้วยมันเข้ามาใกล้แล้ว'
ไม่นานก็มีกลุ่มคนในชุดดำปิดหน้าปิดตาราวๆสิบกว่าคน ถือดาบไว้ในมือและอาวุธอื่นๆอีกมากมาย ทั้งธนู ง้าว ต่างพากันล้อมกรอบเข้ามาที่เธอ
''พวกเ้าเป็ใคร ้าสิ่งใด''
''พวกข้าได้รับค่าจ้างมา ให้สังหารเ้า''
คนที่เป็เสมือนหัวหน้าเป็คนตอบ
'' ให้มาสังหารข้า ใครสั่งเ้ามา''
'' คนตายไม่จำเป็ต้องรู้''
''ไหนๆข้าก็ต้องตาย ข้าก็สมควรรู้''
''ลูกพี่บอกนางไปเถอะ ไหนๆนางก็ต้องตายอยู่แล้ว รู้ไปจะมีประโยชน์อันใด''
ชายคนหนึ่งที่ถือง้าวอยู่หันไปพูดกับลูกพี่ของตน
''ก็ได้ข้าจะสงเคราะห์ให้ คนที่อยากได้ชีวิตเ้าก็คือ คุณหนู
ไป๋เฉียนฉิง''
คนที่ถูกเรียกว่าลูกพี่เห็นว่าอย่างไรถึงบอกไปก็ไม่เป็ไร เพราะอย่างไรฟางเหม่ยหลิงก็ต้องตาย จึงได้บอกว่าใครเป็คนจ้างให้มาฆ่าในครั้งนี้
''ที่แท้ก็คนกันเอง นึกว่าผู้ใด''
''เสียดายใบหน้างามๆของเ้าจริงๆต้องมาจบชีวิตลง ทั้งที่ยังสวยยังสาวเช่นนี้ เฮ้ย จัดการ ฆ่านางซะ ''
ไม่มีใครทันสังเกตุัตัวเล็กๆที่แอบเกาะอยู่ตรงไหล่ของฟางเหม่ยหลิง พวกมันต่างย่างสามขุมเข้าโอบล้อมเธอไว้ คนแรกใช้ดาบฟันลงมาอย่างเร็ว กะให้เธอขาดสองท่อน แต่เธอก็ะโหลบทันอย่างหวุดหวิด ชายอีกคนก็จ้วงแทงมาที่ลำตัวของเธอ ดีที่เธอหมุนตัวหลบได้อีก ตอนนี้เหล่านักฆ่าต่างพากันหมายกำจัดเธอ จนตอนนี้เธอถอยเกือบไม่ทันเธอตกเป็รองเพราะพวกมันมีมากกว่า
เธอถือแส้มาไว้ในกำมือ และใช้แส้ที่ร่ำเรียนมา ฟาดไปที่พวกมันเพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามาถึงตัวเธอได้ ระยะทางของแส้นั้นยาวกว่าดาบมาก พวกมันพยายามจะเข้ามาฟันเธฮแต่ก็โดนแส้ฟาดกลับไป
เธอนั้นควงแส้ไปมา ฟาดไปที่ิัของพวกนักฆ่าจนตอนนี้พวกนักฆ่าต่างาเ็ ิัของพวกมันมีเืไหลซึมออกมา ิัถูกแส้ฟาดจนปริแตก
"โอ้ยยยย"
"อ๊ากกกก"
พวกมันต่างพากันร้องด้วยความเ็ป
เ้าแดงัน้อยเห็นนายของตนตกอยู่ในอันตรายจึงขยายร่างของตัวเองจนใหญ่มหึมาเท่าเดิม
''เฮ้ย นะ...นั้น มัน อะไรนะ ''
''ลูกพี่ ตัวอะไรใหญ่มหึมาขนาดนี้''
''ไม่จริง นะ...นั้น มันัในตำนาน''
หัวหน้าของพวกมันพูดออกมาด้วยความใ ปนตกตลึง
"เป็ไปไม่ได้ สัตว์ในตำนานที่ไม่มีใครเคยเห็น เป็เพียงแค่ตำนานที่เล่าลือมานานแสนนาน จะมีชีวิตจริงได้อย่างไร แล้วนางมีัได้อย่างไร "
ตอนนี้หัวหน้านักฆ่ากำลังสติแตก เพราะเพิ่งเคยเจอัเป็ครั้งแรก
''ลูกพี่ทำอย่างไรดี''
พวกมันทั้งหมดต่างพากันก้าวถอยหลัง ด้วยความหวาดกลัว
''เราเป็นักฆ่ามืออาชีพ เมื่อรับค่าจ้างมาแล้วก็ต้องทำงานให้ลุล่วง ลุยเข้าไป ฆ่านางให้ได้''
แล้วลูกพี่ของพวกมันก็กลับมาฮึดอีกครั้ง
''ย๊ากกกก''
''ฆ่านางให้ได้''
พวกมันต่างกรูกันเข้ามาเพื่อสังหารฟางเหม่ยหลิงให้ได้ แต่เสี่ยวไป๋ก็ขยายร่างให้กลับมาตัวเท่าเดิมและก็ใช้หางฟาดไปที่คนเ่าั้ จนพวกมันกระดอนไปคนละทิศละทาง ต่างลอยละลิ่ว ก่อนตกกระแทกพื้น มีบางคนที่โดนกระแทกอย่างแรงจนนอนกระอักเืแล้วแน่นิ่งไป
พวกนักฆ่าที่ตกลงมากระแทกพื้นต่างพากันลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ถึงแม้จะโดนหางัฟาด แต่พวกเขาถูกฝึกมาอย่างดี ก็ยังสามารถ รอดชีวิตมาได้ พวกมันไม่ลดละที่จะเข้ามาฆ่าฟางเหม่ยหลิง เธอเองก็เตรียมสู้อยู่แล้ว
เสี่ยวไป๋เห็นว่าพวกมันยังเข้ามาเพื่อหวังทำร้ายเ้านายของตนอีก มันจึงพ่นไฟใส่พวกนักฆ่า มีหลายคนที่หลบไฟไม่พ้นจึงถูกเผาจนไหม้เกรียม เสี่ยวไป๋นั้นยังไล่พ่นไฟใส่พวกนักฆ่าไปทั่วอยู่หลายครั้งแต่พวกมันก็หลบได้ แต่แล้วมันก็ไอค๊อกๆแค๊กๆสองสามที ก่อนที่ร่างจะหดเล็กลงเป็ัตัวน้อยท่าทางดูเหนื่อยหอบ
4K
