ทว่า... สิ่งที่พวกเขาััได้กลับไม่ใช่ความเ็ปจากการถูกฉีกกระชาก หรือเสียงกระดูกแตกละเอียด แต่เป็มวลความร้อนจางๆ ที่อบอุ่นและนุ่มนวลซึ่งห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ประดุจอยู่ในอุทรของพระเพลิงผู้เมตตา หรืออยู่ภายใต้ร่มเงาของวิมานแก้วชั้นฟ้า
เมื่อลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้เหล่าศิษย์อาศรมเจ็ดวิหคถึงกับตกตะลึงจนลืมหายใจ ข่ายมนตราแสงสีทองสว่างไสวปานดวงสุริยจักรแผ่กระจายเป็รูปโดมแก้วเจ็ดชั้นครอบคลุมพวกเขาทั้งกลุ่มเอาไว้ กรงเล็บของนกั์ที่แหลมคมดุจศัตราวุธพระกาฬกระแทกเข้ากับโดมแสงนั้นจนเกิดเสียงดัง "แกง๊ง!" กึกก้องไปทั่วพนาวัน สะเก็ดไฟประลัยกัลป์กระเด็นกระจายไปทั่วทิศ แต่กลับมิอาจระคายผิวข่ายมนตรานี้ได้เลยแม้แต่กระผีกเดียว
เมื่อสติเริ่มกลับคืนมา ทุกสายตาพลันหันไปจับจ้องที่ มานพ ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ในมือของเขานั้นชูวัตถุอาคมขนาดจิ๋วรูปทรงระฆังคว่ำสลักลวดลายเทพเทวาพนมมือขึ้นเหนือหัว ซึ่งเป็ต้นกำเนิดของอานุภาพกำแพงแก้วมหาศาลนี้
"ศิษย์พี่มานพ! ในมือของท่าน... นั่นมัน พระกริ่งเกราะแก้ววีรธร ศาสตราอาคมระดับยอดเยี่ยมมิใช่หรือ!" มานพหนุ่มผู้มีความรู้เื่เครื่องรางของขลังโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจจนตาแทบถลน
"ข้าจำได้ว่าของชิ้นนี้ต้องใช้บุญฤทธิ์และการบำเพ็ญตบะขั้นสูงถึงจะได้นะ ศิษย์พี่ท่านไปเอาเวลาไหนไปสลับสับเปลี่ยนเป็ของสายป้องกันมหาอุดระดับสูงเช่นนี้มาตอนไหนกัน?"
มานพขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ พลางชู ศิลาเนตรทิพย์ (มือถือเรือธง) ในมืออีกข้างให้ทุกคนดู แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนเข้าตาเหล่าศิษย์น้องจนต้องหยีตา "ข้า มิได้เดินไปหาพ่อค้าที่ไหน แต่พ่อค้าเป็คนส่งของมาให้ ข้า ถึงที่ผ่านช่องทางมิติจิต... ข้า เองก็ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่า เพียงแค่ใช้ศิลาเครื่องนี้ ข้า จะสามารถศาสตราอาคมที่เทพยดาประทานมาให้ได้ในพริบตาเดียว"
หน้าจอศิลาเนตรทิพย์ในตอนนั้น ยังคงปรากฏหน้าต่างร้านค้าของ มุนีอัคนีนาคา ค้างอยู่ มีข้อความยืนยันการจัดส่งที่ระบุว่า: 'ขอบพระคุณสหายธรรมที่อุดหนุน พระกริ่งเกราะแก้ววีรธร รุ่นลิมิเต็ด... สินค้าจัดส่งถึงมือท่านเรียบร้อยแล้ว!'
"ของชิ้นนี้ ข้า ใช้ แก้วมณีรัตน์ แลกมาเพียง 500 ดวง เท่านั้น! เพราะนี่คือราคาพิเศษสุดใน่เปิดอาศรมออนไลน์ของท่านมุนีอัคนีนาคา" มานพถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางลูบหน้าจอศิลาเบาๆ "เอาละ เลิกจ้องศิลาของ ข้า ด้วยสายตาปานจะเขมือบเช่นนั้นได้แล้ว เดี๋ยวถ้าพวกเราเดินทางไปถึง เมืองหินแก้ว เมื่อไหร่ ข้า สัญญาว่าจะซื้อให้พวกเ้าคนละเครื่อง!"
มานพกล่าวตัดบทอย่างมีเมตตา "ตอนนี้พวกเ้าช่วยกันส่งพลังตบะประคองข่ายมนตรานี้ไว้ก่อน ข้า จะถือโอกาสถ่ายนิมิต (วิดีโอ) เพื่อทำรีวิวสินค้าให้ท่านมุนีอัคนีนาคาเสียหน่อย เผื่อจะได้แต้มบุญสะสมไว้แลกเปลี่ยนเป็ยาหอมพลังตบะในครั้งหน้า"
มานพทำการตัดต่อวิดีโอ ใส่คำโปรยว่า 'รีวิวพระกริ่งเกราะแก้ววีรธร: กันนกสายฟ้าได้ชะงัดนัก แนะนำเพื่อนร่วมบำเพ็ญควรมีติดตัวไว้ปราบมาร!' แล้วกดอัปโหลดลงไปใน ข่ายใยมนตรามหาละลวย (ติ๊กต็อก) ทันที เพียงไม่กี่อึดใจ ข้อความตอบกลับ (คอมเมนต์) ก็เด้งขึ้นมาพรึบพรับ:
"สหายธรรม ท่านใจกล้าเกินมนุษย์ไปแล้ว! ตกอยู่ในวงล้อมอสูรยังจะมีอารมณ์มาถ่ายนิมิตลงติ๊กต็อกหิมพานต์อีกรึ!"
"ข้าขอไปประลองกับเ้านกนั่นสักตั้งได้ไหม ถึงตบะข้าจะไม่สูงส่ง แต่ข้ามี วิชาดัชนีองคุลีสยบวิหค ที่ฝึกมาจากยอดเขาพระเมรุ!"
"ขี้โม้จังเลยเ้าคนข้างบน... คิดว่าตัวเองมีนิ้วเพชรของนนทกหรืออย่างไรถึงจะล้มนกั์ด้วยนิ้วเดียว"
"
ขณะที่มานพกำลังเพลิดเพลินกับการตอบโต้ข้อความ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มพลันสว่างวาบยิ่งกว่าเก่า เสียงกรีดร้องดังมาจากเบื้องบนเมฆา พร้อมกับการปรากฏตัวของปักษาั์ นกเค้าเพลิงสลาตัน ที่พุ่งตรงลงมาจิกขย้ำวิหคกัมปนาทจนต้องหนีตายไป
ไม่นานนัก บุรุษวัยกลางคนผู้มีใบหน้าสงบนิ่งจนดูเหมือนรูปปั้นที่ไร้ชีวิต สวมชุดผ้าแพรสีน้ำเงินครามขลิบทอง ก็ะโลงมาจากหลังนกั์อย่างแ่เบา ทันทีที่เท้าััพื้น บรรยากาศรอบกายพลันบิดเบี้ยวด้วยแรงกดดันมหาศาล ร่างกายและจิตใจของเขาดูเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับอากาศธาตุรอบตัวจนััไม่ได้ถึงตัวตนเดิม
นี่คือสภาวะของ ผู้บรรลุฌานสมาบัติขั้นสูง: "อนัตตาสูญสิ้น" ผู้นี้คือ พ่อครูชัยชนะ เ้ารองแห่งอาศรมเจ็ดวิหค!
เขากาง ข่ายอาคมครอบงำ ออกมาเพียงพริบตาเดียว เหล่าศิษย์ที่เคยร่าเริงก็พลันรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่บังคับให้ใจสยบยอมนับถือลัทธิพารมณ์อย่างมิอาจขัดขืน รัศมีของเขาสูงส่งจนิญญาเดิมดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วย "เจตจำนงแห่งพารมณ์" อย่างสมบูรณ์
"พวกเ้ากล้าดีอย่างไร ถึงได้แอบหนีออกจากอาศรมมาเดินเตร่ในเขตป่าอาถรรพ์เช่นนี้!" พ่อครูชัยชนะตำหนิด้วยเสียงที่กังวานราวกับดังมาจากนิมิตของทุกคนพร้อมกัน "เนรมิตร่างแทรกิญญา" (พลังที่ปรากฏตัวในจิตใต้สำนึกของคนหมู่มาก) ถ้าข้ามาช้ากว่านี้อีกนิด พวกเ้าคงได้กลายเป็อาหารนกไปหมดแล้ว!"
เหล่าศิษย์ต่างพากันก้มหน้าสำนึกผิด เ้าจุก และ บัว ศิษย์น้องหญิงทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปประจบประแจงอาจารย์ "ท่านอาจารย์รองอย่าทรงกริ้วเลยเ้าค่ะ ศิษย์พี่มานพเขามีของดีที่ได้มาจากการสั่งซื้อใน ไลฟ์สด ราคาแค่ 500 แก้วมณีรัตน์ เองเ้าค่ะ!"
"พระกริ่งเกราะแก้ววีรธร? ไลฟ์สด? 500 แก้วมณีรัตน์?" พ่อครูชัยชนะขมวดคิ้ว แม้ิญญาเดิมของเขาจะถูกกัดกินไปจนแทบไร้ความรู้สึก แต่เมื่อได้ยินเื่ศิลาเนตรทิพย์ที่สามารถเชื่อมต่อข่ายใยพารมณ์และซื้อของล้ำค่าได้ในราคาโรงงาน เขาก็ััได้ถึงพลังอำนาจใหม่ที่จะช่วยขยายอาณาเขต
"มานพ... เ้าบอกว่ามันสามารถเปิดร้านค้าในมิติจิตเพื่อขายของของอาศรมเราได้จริงๆ รึ?" พ่อครูถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่แฝงพลังครอบงำ"ได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ครับท่านอาจารย์"
พ่อครูชัยชนะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างกายที่ดูเป็เพียง "เปลือก" ที่ทรงพลังส่องประกายสีทองลึกลับ ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอันเป็ประกาศิต:"ศิษย์ทั้งหลาย! รีบเก็บข้าวของออกเดินทางได้แล้ว... มานพ! นำทางเราไปที่เมืองหินแก้วเดี๋ยวนี้ เราต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าร้านขายศิลาเนตรทิพย์ที่เ้าว่าน่ะ... มันยังมีเครื่องสีน้ำเงินครามเข้มๆ ที่เหมาะกับตำแหน่งเ้ารองอย่าง 'เรา' เหลืออยู่อีกซักเครื่องหรือไม่!"