Love Status : รัก..แบบไหน?

ว่าด้วยตอนพิเศษ วาเลนไทน์ เดย์ ของไอ้ดรีม.. ที่วันนี้คิดว่าไม่มีเดทแน่ๆ = =“

..ก็ใช่น่ะสิครับ.. 14 กุมภาฯ แถมยังเป็นวันทำงานปกติธรรมดา จะให้เด็กนักศึกษาฝึกงานที่โสดสนิทตลอดกาลอย่างผม โดดไปเดทกับใครที่ไหนกันได้เล่า.. ขอหวังอั่งเปาตรุษจีนซองหนาๆจากป๊ากับม๊าน่าจะง่ายกว่าหาใครสักคนมาควงในวันแบบนี้..แม้วันวาเลนไทน์ จะเป็นวันแสดงออกซึ่งความรักแสนสุดฮิตในหมู่วัยรุ่น และคนมีคู่.. แต่สำหรับผมแล้ว.. อย่างน้อย.. มันก็เป็นวันนึงที่พอจะมีที่มาที่ไปให้หยิบยกขึ้นมาใช้เป็นข้ออ้างลดความเขินอายเวลาแสดงออกซึ่งความรักกับใครสักคนได้บ้างล่ะนะ (เหรอวะ? >//<) โดยไม่ว่าความรักที่เราแสดงออกมานั้น..จะอยู่ในสถานะเพื่อนพ้อง พี่น้อง ครอบครัว หรือคนรู้จักก็ตาม....ออฟฟิตแห่งนี้ก็เช่นกันครับ....ถึงบรรยากาศของบริษัทฯกลางเมืองใหญ่ จะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และแสนจะจริงจังสักเพียงใด แต่นี่ก็ถือเป็นโอกาสอันดีที่พี่ๆพนักงานจะได้แช่มชื่นใจกันบ้างกับกิจกรรมเล็กๆที่ทางบริษัทฯจัดไว้ให้ในวันแห่งความรักนี้..และกิจกรรมนั้นก็คือ..การแปะสติกเกอร์รูปหัวใจให้กับเพื่อนร่วมงานในออฟฟิตแห่งนี้ นั่นเอง เองงง เองงงงง~ *0*//เอาจริงๆ..ครั้งสุดท้ายที่ผมโดนแปะเจ้ากระดาษแผ่นเล็กๆที่ทอแสงระยิบระยับบนเสื้อนี่น่าจะเป็นช่วง ม.ปลาย เห็นจะได้.. แต่ไม่ว่าจะยังไงผมก็คิดว่ากิจกรรมแบบนี้มันน่ารัก และมีเสน่ห์ในแบบของมันมากจริงๆครับ แถมดูเหมือนว่านี่จะเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่เหล่าพี่ๆพนักงานได้มีโอกาศคลายเครียดกันบ้าง หลังจากต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำงานกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านมานานตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา..เวลาผมเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของบรรดาพี่ๆพนักงานที่วิ่งไล่แปะสติกเกอร์กันไปมาแล้วก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้จริงๆเลยครับ.. ว่าแล้วถ้าได้เจอพี่พีร์ กับพี่อาร์ต ผมคงต้องขอแปะสติกเกอร์สักหน่อยแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ.. เอ่อ.. แต่ส่วนไอ้พี่ควอตซ์นั้น..........เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ~ >//<.....“โห..ไอ้ก็อต นี่มีคนให้ของมึงเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ?”เหตุเกิดหลังจากเราทั้งคู่พึ่งกลับจากการพักกลางวันกันมาหมาดๆ.. ผมยืนเหว๋อแดกแบบอดทึ่งไม่ได้ไปด้วยขณะถือแก้วน้ำแดงในมือพร้อมกับมองไปยังโต๊ะฝึกงานของไอ้ก็อต ที่ตอนนี้มีกองของขวัญวางซ้อนกันจนแน่น และล้นโต๊ะไปแล้ว .. แถมเสื้อของมันยังปูพรมไปด้วยบรรดาสติกเกอร์รูปหัวใจที่เหล่าพี่ๆพนักงานสาวๆ รวมถึงเพื่อนร่วมฝึกงานที่พากันมาติดให้จนต้องแสงวิบวับทั่วทั้งหน้า และหลังอีกต่างหาก..ฮอตจริงเพื่อนกู.. *0*//“เอ่อออ........” ไอ้ก็อตตอบกลับมาด้วยด้วยสีหน้านิ่งๆ ~ = =ถ้าให้เดา.. ผมว่ามันคงกำลังใช้ความคิดอย่างหนักในการหาทางจัดการกับกองของขวัญวาเลนไทน์ที่ได้มาอย่างมากมายนี้ยังไงดีแน่ๆ เยอะขนาดนี้..จะนั่งฝึกงานต่อตรงไหนดีล่ะมึง ฮ่าๆๆๆ~ ^^”...“มึง.. เอาไปกินมั่งมั้ยวะ?” ไอ้ก็อตพูดออกมาอีกครั้งเหมือนคนละเมอ“อย่าเล้ยยย~ กูเอาไปกิน บรรดาคนที่เค้าให้มึงก็เสียใจแย่ดิ”“มึงเอาไปเหอะ..กูกินไม่หมดหรอก มึงชอบช็อกโกแลตไม่ใช่เหรอวะ?”“กูบอกตอนไหนว่ากูชอบ..?”“คุ๊กกี้อ่ะ ? ขนมนี่อีก ?”“กูไปล่ะ..” ผมหันหน้าเดินหนีกลับไปยังแผนกตัวเองทันที ฮ่าๆๆๆ~ ^^//“เฮ้ย..! เดี๋ยวสิวะ..งั้นมึงเอาไอ้นี่ไปละกัน.. เชี่ยยย~!!!” ไอ้ก็อตร้องเสียงหลงทันทีที่วิ่งเลี้ยวเข้าแผนกโปรดักชั่นตามหลังผมมาติดๆ ส่วนผมนั้นนนน.. ได้แต่ยืนนิ่งสนิทไร้ซึ่งสีหน้าใดๆไปซะแล้วครับ..เอ่อออ..คือออออออออ~ = =.....“ไอ้ก็อต..“.....“มึง.. จะเอาน้ำแดงไปแดกสักขวดมั้ยวะ?” ~ T^T//..ขวดน้ำแดงหลายสิบขวด เปิดฝา ปักหลอด พร้อมดูด พร้อมแดก แถมพากันมาอัดแน่นอยู่บนโต๊ะแคบๆของผม เยี่ยม..!! นี่กูต้องรำแก้บนถวายแม่ซื้อเพื่อเข้าไปนั่งโต๊ะตัวเองด้วยเลยมั้นห๊าาาาาา~ *[]*//ถึงจะดีใจที่ได้รับของชอบเยอะแยะขนาดนี้ แต่สภาพโต๊ะฝึกงานของผมที่ทำได้แค่ยืนมองอยู่นี่ แม่งงงง..!!! ไม่ต่างอะไรกับโต๊ะไหว้เจ้าที่ที่โคตรจะศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วล่ะครับ..แว๊กกกกกกกกกกก~ไม่เอาพวงมาลัยดอกดาวเรืองมาให้กูซะด้วยเลยล๊าาา..!!!!สภาพนี้อีกนิดคงเปิดสำนักทรงเจ้าได้แล้วเนี่ยะะะ.. = =“..สองมือของผมยกขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองอย่างอัตโนมัติ..เสียงโหยหวนที่ดังก้องอยู่ในใจจนแทบเก็บเอาไว้ไม่อยู่..ผมอยากตะโกนออกมาให้โลกกว้างได้รับรู้.....นี่กูไม่ใช่เจ้าที่โว้ยยย.. ไอ้เหี้ยยยยย~ T^T//# พี่พีร์ พี่วิน พี่ปุ๊ก พี่ต่อ พวกเพ่จะหัวเราะกันจริงจังเกินไปแล้ววว~ >//<..ในช่วงที่ผมกำลังเหว๋อแดกอยู่นั้น.. ไอ้ก็อตเดินแทรกตัวเข้าไปหยิบมะเขือเทศสดลูกใหญ่ที่วางแอบอยู่ท่ามกลางขวดน้ำแดงเหล่านั้นขึ้นมา.. มึงนี่ก็แม่ง.. ยังจะตาดีเสือกมองเห็นได้อีกเนอะ.. T^T”..“กูว่า.. อย่างน้อยก็มีคนนึงที่รู้ว่ามึงชอบแดกอะไรที่สุดว่ะ ฮ่าๆๆๆ.. ว่าแต่..ของใครวะ?”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง