คืนที่ 2 ที่เดชต้องเข้ากะก็มาถึง เดชเข้างานปกติและก็เจอพี่ยอดอีกเช่นเคย
“เป็ไงบ้างเจอผีบ้างไหม”ยอดเจอหน้าเดชก็ถามถึงเื่นี้ทันที
“ไม่เจอ ผมบอกพี่แล้วไงว่าผีไม่มีจริง”
“จริงเหรอว่ะ แต่ใครๆเขาก็เจอกันนะเว้ยล่าสุดที่ไอ่น่องเจอมึงรู้ไหม ผีเขย่าโซฟามันจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน”
“ฮ่าๆๆ พี่พูดอะไรที่มันเป็ไปได้หน่อยสิ”
“มึงเนี่ยพูดไปเถอะ”
“ผมบอกไว้เลยนะพี่ว่าผม อยากเจอมาก!!!”เดชถึงขั้นะโลั่นบริษัท
“เออ กูก็ขอให้มึงเจอก็แล้วกัน กูกลับก่อนหล่ะ”
“ครับพี่????”
เดชก็ทำเหมือนปกติที่เคยทำทุกวัน เดินตรวจอย่างปกติ และเดชยังเดินไปดูว่าตัวผนังมีรอยเหมือนกับที่เขาฝันเหรอป่าว
“ไม่เห็นมีเลย เราคงคิดมากไปจริงๆ”
เดชเอาแต่ส่ายหน้าเพราะเขาคิดว่า เขาคิดมากจริง หลังจากนั้นเขากลับมานอนที่เดิมที่ ที่เขานอนเมื่อคืน นั้นก็คือโซฟาตัวที่ 4
“ดูสิวันนี้เส้นมันจะตึงอีกไหม”
เดช
ผมลืมตามาก็เห็นตัวเองนอนในสภาพเดิม โซฟาตัวเดิมและหันหน้าไปทางบันไดเช่นเดิม มันเหมือนกับวันแรกที่ผมเป็เลยครับทุกอย่างเป็แบบเดิมทุกอย่างมันเหมือนกำหนดไว้กับตัวผมแล้ว
ครืด ครืด...ครืด ครั้งนี้เสียงมันต่างกันจากวันแรกเสียงมันเหมือนโซ่ตรวนเหมือนกับมีคนลากมันมา ผมเลยพยายามจ้องมองเข้าไปในมุมมืด ผมเห็นเท้าที่มันกำลังเก้าเดินออกมาจากมุมมืดเป็เท้าดำและที่ข้อเท้ามีโซ่ลามเอาไว้
“อึก....”ผมกลืนน้ำลายเพราะไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร ผู้ชายคนนั้นเดินออกมาพร้อมกับโซ่ใส่ชุดเหมือนกับนักโทษแต่ที่มันทำให้ผมกลัวก็คือ ผู้ชายคนนั้นเหมือนกับพยายามวิ่งมาหาผมแต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่ได้เพราะเหมือนกับโซ่ที่ติดกับข้อเท้ามันทำให้เขามาหาผมไม่ได้
“เฮ้ยๆๆๆๆ”แต่ไม่ทันไรผมต้องอุทานขึ้นเพราะผู้ชายคนนั้นเข้าพยายามวิ่งเข้าหาผมแต่ด้วยความที่ข้อเท้ามันถูกล่ามโซ่เอาไว้ เขาเลยเอาหัวของตัวเองโขกกับโซ่
ปึก ปึก ปึก แฮร่...ชายคนนั้นเอาหัวโขกกับโซ่ พร้อมหันหน้ามามองพร้อมก่อนที่จะส่งยิ้มสยองมาให้กับผม ผมพยายามหลับตาหลงเพื่อไม่ให้เห็นชายคนนั้น
“เห้อ เห้อ...1 2 3”ผมตัดสินใจจะลืมตาอีกครั้ง และครั้งนี้ชายคนนั้นหายไป
“หายไปไหน...”
“มึงอยากเจอกูนักใช่ไหม ปึก...”อยู่ๆเสียงชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะวิ่ง 4 ขาออกมาจากมุมมืด แล้วพุ่งมาหาผม และบีบคอผมเช่นเดิมเหมือนกับผู้หญิงคืนแรกทำกับผม
ทำให้ผมเห็นสีหน้าชายคนนั้นได้ชัดขึ้น เขามีหน้าตาที่น่ากลัวมากดวงตาของเขาโตดำก่ำนี่ใช่ไหมที่เขาเรียกผีตาโบ้ ผมแทบจะไม่เห็นลูกกะตาของเขาด้วยซ่ำ
“อึก อะ...ปะปล่อยย”
“กูไม่ปล่อย!!!”
“กูบอกให้ปล่อย!!!!”ผมะโใส่หน้ามันแต่มันก็ไม่ยอมปล่อย
“ฮ่าๆ”เอาแต่หัวเราะใส่ผมไม่หยุด ในใจผมคิดแค่ว่ามึงจะไม่ปล่อยจริงๆใช่ไหม จากนั้นผมก็เริ่มท่อง..
“อะอูซุบิกะลิมาติลลาฮิตตามมาติ มินชัรริมาเคาะลัก(ฉันขอความคุ้มครองด้วยพจนารถอันสมบูรณ์ของอัลลอฮฺ ให้พ้นจากความเลวร้ายของทุกสิ่งทุกอย่างที่พระองค์ทรงสร้างไว้)”ผมเชื่อว่ามันคือสิ่งชั่วร้ายที่มาก่อกวนจิตใจของผม
ฟึ่บบ....สักพักชายที่บีบคอผมก็หายไป ครั้งนี้ผมตื่นขึ้นและคิดว่านี้คงไม่ใช่แค่ฝันธรรมดาแล้วแหละ แต่เอาจริงๆใจของผมไม่อยากจะคิดว่ามันเป็ผี มันอาจจะเป็ญินก็ได้ครับ
รุ่งเช้า
หลังจากเดชกลับมากจากทำงานเขาก็ตรงไปหารุ่นคนนึงของเขาทันที รุ่นพี่คนนี้ของเดชเป็รุ่นพี่ที่ศึกษาเกี่ยวกับเื่ศาสนาด้วยกัน
“มันก็เป็อย่างที่ผมเล่านั้นแหละครับ”
“อืมม...พี่ว่ามันอาจจะเป็ญินนั้นแหละ แต่เดียวนะปกติเอ็งไม่เชื่อเื่อะไรพวกนี้หนิทำไมรอบนี้ถึงเชื่อหล่ะ”
“ผมเจอมา2วันติดๆก็ต้องมีเชื่อบ้างแหละ แต่ผมไม่คิดว่าเป็ผีนะผมคิดว่าอาจจะเป็ญินที่มาทำให้จิตใจผมคิดแบบนี้ก็ได้ครับ”
“เออ อาจจะเป็แบบนั้นแหละ แล้วเอ็งไม่ลองเปลี่ยนที่ดูหล่ะ”
“ไม่อ่ะ ผมอยากเจออีก ดูสิผมกับมันใครจะชนะ”
“อย่าบอกนะว่าคืนนี้เอ็งจะเอาอีก”
“ใช่ครับ”เดชตอบอย่างมั่นใจ
“ฮ่าๆๆๆเอ็งนี่มันสุดยอดจริงๆ”
คืนที่ 3....~
เดชมาเข้างานเร็วกว่าปกติ เพราะเดชตัดสินใจจะเล่าเื่ที่เจอให้กับยอดฟัง
“พี่ยอดๆ”เดชมองเห็นยอดกำลังนอนอยู่บนโซฟา ก่อนที่จะกลิ้งตัวและพลัดตกจากโซฟาต่อหน้าต่อตาเขา
ปึก!!!!!...
“โอ้ยยยย....”
“พี่ยอด!!!”
“โอ้ยย มึงจะถีบกูทำไมไอ่เดชปลุกกูดีๆก็ได้”เดชถึงกับตาโตทันทีเพราะเขาพึ่งมาถึงและยังไม่ได้ทำอะไรเลย
“ผมพึ่งถึงเนี่ยย...ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”
“จริงเหรอ”
“ครับ ผีผู้ชายใส่โซ่ตรวนหรือป่าวที่ถีบพี่อ่ะ????”
“มึงรู้ได้ไง มึงเจอแลวด้วยใช่ไหม”เดชพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะพากันเดินออกมานั่งยังร้านของแดงตรงข้ามกับบริษัท
“ไอ่แดงๆมาฟังเร็วในที่สุดมันก็เจอ”แดงรีบลากเก้าอี้มานั่งร่วมวงกับเดชและยอด
“จริงเหรอพี่เดช”
“อืม”
“ผมกะไว้แล้วเนอะพี่ยอดว่าพี่เดชต้องเจอ”
“ใช่ๆ ไหนมึงเจอยังไงเล่ามาซิ”ทั้ง 2 ตั้งหน้าตั้งตารอฟังสิ่งที่เดชเจอ
“พี่ยอดแต่เอาจริงๆ ผมก็ยังไม่เชื่อ 100% หรอกนะ ผมคิดว่าผมหลอนเองมากกว่าหรือไม่ผมก็คงไปนอนทำอะไรสักอย่างทำให้เส้นเอ็นมันตึงทำให้ผมกระดิกตัวไม่ได้”
“มึงเล่ามาก่อนเถอะ”
“คือ....”เดชก็เริ่มเล่าทุกอย่างให้ทั้ง2ฟัง ทั้ง2ต่างพากันทำตาโตและอึ้งในความกล้าหาญของเดช
“โห...พี่เดชเป็ผม ผมไม่อยู่แล้ว”แดงพูดขึ้น
“ไอ่เดชมึงก็ยังกล้านะ”
“แล้วพี่หล่ะ พี่เจอยังไง”
“ของกูเหรอ กูเจอไอ่หนุ่มโซ่ตรวนเหมือนกับมึงนั้นแหละ แต่พอกูเจอครั้งแรกกูก็พอเลยหลังจากนั้นกูไม่นอนตรงนั้นอีกเลย”
“พี่ย้ายที่เหรอ แล้วพี่ไปนอนตรงไหน”
“คือกูยอมไม่นอนไง เหรอถ้าเกิดกูง่วงมากๆกูก็มานอนโซฟาตัวแรก”
“แล้วเจอป่ะพี่ยอด”แดงตั้งหน้าตั้งตาลุ้นกับคำตอบของยอด
“ไม่เจอหนะ พึ่งมาเจอวันนี้แหละ ที่กูบอกว่าเหมือนมีคนถีบกูอะ”เดชได้แต่พยักหน้าเบาๆ ส่วนแดงออกอาการอย่างเห็นได้ชัดว่าเขากลัวมาก
“เออ...มึงจะย้ายกะเหมือนเดิมก็ได้นะ กูหนะอยู่ได้ทั้งนั้น มึงมีลูกมีเมียต้องเลี้ยงเจอบ่อยๆเดียวจะลาออกเอา”
“พี่ฟังผมนะ ผมไม่ย้ายและผมจะนอนที่เดิมด้วย ดูสิวันนี้จะเจอแบบไหน”เดชพูดด้วยท่าทางที่ยิ้มแย้ม เขาเหมือนคนไม่กลัวกับสิ่งที่กำลังจะเจอ
“พี่เดชนี่สุดยอดจริงๆ”
“เออ...กูนับถือมึงเลยว่ะไอ่เดช!!!”
“เออ...วันนี้มึงต้องขึ้นไปกวาดบนชั้น3ใช่ไหม”
“ใช่ครับพี่ เออผมสงสัยทำไมต้องกวาดเวลานี้”
“มึงอย่าอยากรู้เลย แล้วก็รีบกวาดรีบลงมาหล่ะ”
“ทำไมมีผีเหรอพี่ยอด”
“อืม เอ็งอยากเจอไม่ใช่เหรอ ได้เจอสมใจแน่ชั้น3อะเฮี้ยนสุด????”คำตอบของยอดทำให้เดชชะงักไปครู่นึง…
23:00น. ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เดชจะต้องเข้ากะ....
5K
