จักรพรรดิกระบี่โอสถ

บทที่ 21 — ก่อนการล่า

บ่ายวันเดียวกันหลังการทดสอบพร๱๭๹๹๳์เด็กหนุ่มสาวนับร้อยทยอยเดินออกจากลานทดสอบ บางคนยิ้มกว้าง บางคนหน้าซีดบ้างโห่ร้องด้วยความดีใจ และอีกหลายคนร้องไห้เงียบ ๆ เพราะหมดโอกาสไปต่อ

เซียฉินกับฉู่เหยียนเดินกลับมาที่โรงเตี้ยม“ซ่งจิงเหอ” พร้อมผลสอบและความรู้สึกหลากหลายที่ยังสลัดไม่ออกจากใจ

“ฮ่าๆๆข้าได้ระดับน้ำเงิน ขั้นสี่! เ๯้าเห็นไหมตอนนั้นคนรอบข้างเบิกตากันเป็๞แถวเลย!”ฉู่เหยียนยังคงดีดตัวพูดไม่หยุด๻ั้๫แ๻่เดินออกจากสำนัก

“ข้าอยู่ตรงนั้นข้าก็เห็น” เซียฉินตอบสั้น ๆ

“อ้อ ใช่เ๯้าเองก็ไม่ธรรมดานะ!” ฉู่เหยียนยกนิ้ว “ระดับน้ำเงินเหมือนกันเลย พวกเราคือ‘ทีมระดับน้ำเงิน’ ฮ่าๆๆ!”

ทั้งสองเดินหัวเราะกันไปจนถึงประตูห้องพักบนชั้นสองของโรงเตี้ยมเมื่อเปิดเข้าไป ฉู่หลันกำลังเรียงสมุนไพรใส่กล่องยาเล็ก ๆ อย่างขะมักเขม้น

“พี่!”เด็กสาวลุกพรวดเข้ามาหา สีหน้าสว่างสดใส “ผ่านไหม!?”

เซียฉินพยักหน้า “ผ่าน”

“ว้าวววว!”ฉู่หลันร้องเสียงใสก่อนจะหันไปหาฉู่เหยียน “พี่เหยียนก็ต้องผ่านแน่เลย!”

“ไม่ใช่แค่ผ่านหรอกข้าสุดยอดเลยต่างหาก!” เขายืดอกอวดอย่างไม่อาย “ข้าได้ระดับน้ำเงินมีสองธาตุด้วย!”

“ดีจังเลย...”ฉู่หลันยิ้มกว้างอย่างจริงใจ “พวกพี่เก่งที่สุดเลย”

เซียฉินเดินไปหยิบห่อผ้าของตัวเองจากมุมห้องก่อนหันกลับมาหาน้องสาว

“พรุ่งนี้ข้าจะย้ายเข้าไปอยู่ในสำนักแล้วเ๯้าจะอยู่คนเดียวไม่ได้นะ”

“ข้าไม่อยู่คนเดียวหรอก”ฉู่หลันยิ้ม “คุณหนูเหมยฉิงมารับข้าไปอยู่ที่ร้านจี้หลานถังแล้ว แม่เฒ่าหลิว ท่านนั้นใจดีมากเลย”

เซียฉินถอนหายใจโล่งอก “ดีแล้ว”

ฉู่เหยียนยิ้ม “ถ้าข้าโดนฟันมาข้าจะกลับมาให้เ๽้าช่วยปิดแผลนะ”

“แน่นอน!”ฉู่หลันหัวเราะ “ข้าจะคอยรักษาพวกพี่เอง!”

หลังหัวเราะกันครู่หนึ่งเซียฉินยื่นมือไปแตะศีรษะน้องเบา ๆ “ดูแลตัวเองนะ”

“สัญญา!”

???? ๰่๥๹ค่ำ – เรือนพักศิษย์สายนอก

เซียนฉินแบกสัมภาระเล็กน้อยมาถึงเรือนพักหมายเลข3 ที่สำนักจัดไว้ให้ศิษย์ใหม่ทั้งหมดถูกแบ่งสุ่มห้องละ 5 คนทุกคนต่างทยอยเข้าห้องกันอย่างคึกคัก บางคนเริ่มผูกมิตรบางคนจับกลุ่มตามกลิ่นผลประโยชน์

ประตูห้องหมายเลข 3 เปิดออก — ฉู่เหยียนเป็๲คนเปิด

“โอ้ะ! มาพอดีเลยเ๯้าอยู่ห้องเดียวกับข้าอีกแล้ว!” เขาหัวเราะ

ในห้องยังมีอีกสามคน:

“ยินดี”เซียฉินตอบเรียบ ๆ วางห่อสัมภาระไว้ที่มุมเตียง เขาเหลือบมองรอบห้อง — เรียบง่ายแต่สะอาด กว้างพอให้ฝึกปรือได้

“จากนี้เราคือห้าคนที่ต้องทำภารกิจร่วมกันแล้วนะ!”ฉู่เหยียนยืดแขน “ชื่อกลุ่มอะไรดี? เทพเ๽้าเหยียนไหม?”

“ชื่อบ้าอะไรกัน...”หงเทียนพึมพำ

ไป๋อี้หานไม่แม้แต่จะเงยหน้า

แต่หลี่เหยินหัวเราะร่า “ไม่เลวหรอก!”

???? อีกฟากของเรือนพัก

‘หยูซ่ง’ กับ‘เสี่ยวเหวิน’ และเด็กจากเมืองอื่น ๆ รวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ

“กลุ่มนั้น...ทั้งฉู่เหยียน ทั้งเซียฉิน ยังมีเ๽้าบ้านั่นจากตระกูลไป๋อีก” เสี่ยวเหวินพูดเบา ๆ

หยูซ่งยิ้มเย็น “หึ...พวกมันคิดว่าได้พร๱๭๹๹๳์สูงแล้วจะรอดง่าย ๆ งั้นหรือ?”

“ในป่าล่าอสูรไม่มีอาจารย์คอยดูพวกมันหรอก”

???? ค่ำคืนแรกในฐานะศิษย์สำนัก

เด็กหนุ่มสาวหลายคนยังไม่หลับหลายกลุ่มจับกลุ่มฝึก หลายคนถอนหายใจเพราะเพื่อนร่วมกลุ่มสอบตกไปหมด บ้างโกรธบ้างอิจฉา

เซียฉินยืนนิ่งที่หน้าต่าง มองออกไปยังสนามฝึกเบื้องล่าง

มีเพียงสายลมเบา ๆ ที่พัดผ่านใบไม้…และเสียงฝึกปรือเบา ๆ จากศิษย์ใหม่ทั่วสำนัก