"น่าจะดูผิดไปเอง โยวโยวจากไปนานขนาดนี้ สงสัยคงตายไปนานแล้ว" หลินเฉินส่ายหัว ไม่คิดมากกับเื่นี้อีก "กินข้าวได้แล้ว!"
...
"คุณลุง ช่วยผมด้วยเถอะครับ!" เกาเฉียงมาที่ห้องทำงานของเหล่าเย่ผู้เป็ลุงเพื่ออ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
เหล่าเย่เพิ่งได้ยินเื่เกี่ยวกับเขา จึงปรายตามองอย่างเ็า "เหอะ ฉันยังไม่ได้ไปตามหาแก แกกลับชิงมาหาฉันก่อนนะ เื่นี้ฉันช่วยแกไม่ได้ ไปซะ!"
"ให้ผมไปเหรอ?" เกาเฉียงอึ้งไป
"คนอื่น ๆ ในฐานผู้รอดชีวิตต่างรู้กันหมดว่าผมเป็หลานลุง ไม่มีใครยอมรับผมเข้าพักหรอก ถ้าออกจากฐานหลงเถิง ผมต้องไปนอนข้างถนนแน่ ๆ คุณลุง ลุงจะทิ้งผมให้ไปตายไม่ได้นะ!" เกาเฉียงลนลาน คว้ามือของเหล่าเย่ไว้เพื่อขอความช่วยเหลือ
เหล่าเย่ถลึงตาใส่แล้วสะบัดมือออก "ที่ให้แกออกไป นั่นเป็ความ้าของหัวหน้าฐาน แกจะให้ฉันช่วยยังไง? เมื่อก่อนแกแกล้งผู้เช่า ฉันยังหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งยอมปล่อยผ่านให้ แต่แกกลับดีนัก นอกจากจะไม่สำนึกแล้ว ยังทำตัวระรานมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่แขกผู้มีเกียรติที่หัวหน้าฐานเชิญมา แกยังกล้าไปหาเื่!"
"ผู้หญิงคนนั้นเป็แขกผู้มีเกียรติที่หัวหน้าฐานเชิญมาเหรอ?"
เกาเฉียงชะงักไปเล็กน้อย ในใจนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเหล่าเย่ มองด้วยสายตาน่าสงสาร
"คุณลุง ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร ไม่อย่างนั้นผมไม่กล้าไปหาเื่เธอหรอก! เห็นแก่หน้าแม่ของผม ช่วยผมอีกสักครั้งเถอะครับ ขอร้องล่ะ!"
เหล่าเย่กัดฟัน ก้มลงมองเขา ถ้าสันดานของเกาเฉียงเปลี่ยนได้ หมูก็คงปีนต้นไม้ได้แล้ว!
เขาไม่เชื่อใจเกาเฉียง แต่แม่ของเกาเฉียงเป็น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา เขาจึงไม่อยากแตกหักด้วย แต่ถ้าปล่อยให้เกาเฉียงอยู่ที่นี่ต่อไป ย่อมส่งผลกระทบต่ออนาคตของเขาแน่นอน แผนการตอนนี้ทำได้เพียงแค่ประวิงเวลาเท่านั้น!
เหล่าเย่กลอกตาไปมาแล้วโบกมือ "ช่างเถอะ ฉันจะช่วยพูดขอความเมตตาจากหัวหน้าฐานให้ แต่ก่อนที่หัวหน้าฐานจะยกโทษให้ แกห้ามอยู่ในฐานผู้รอดชีวิต ไปหาที่พักชั่วคราวเอาเองเถอะ!"
"ขอบคุณครับคุณลุง!" เกาเฉียงถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินออกไป ในเมื่อคุณลุงตกลงแล้ว ถ้ายังดึงเชิงต่อไปจะยิ่งทำให้คุณลุงไม่พอใจ ยังไงเขาก็เช่าห้องหมายเลข 27 ไว้ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีที่ไป เขาจะถือโอกาสนี้ยึดอพาร์ตเมนต์แห่งนี้มาเป็ของตัวเองเสียเลย!
...
ถังเวยอุ้มหลินโยวโยวเดินเที่ยวในฐานหลงเถิงอยู่พักหนึ่ง เธอพยายามถามผู้คนหลายคน แต่ไม่มีใครรู้จักหลินโยวโยวเลย
เมื่อเห็นว่าใกล้จะเที่ยงแล้ว อวิ๋นเจิงจึงเสนอว่า "ฐานผู้รอดชีวิตกว้างมาก การจะหาคนคนหนึ่งไม่ใช่เื่ง่าย เมื่อกี้คนนั้นรับปากเราแล้วว่าจะช่วยสังเกตให้ เรากลับไปรอข่าวดีดีกว่า"
"คุณเชื่อว่าเขาจะให้ข่าวเราได้เหรอ?" ถังเวยถามกลับ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อใจคนเมื่อครู่ แต่เป็เพราะแรงกายของคนเรามีจำกัด คนเมื่อกี้เป็ผู้รับผิดชอบด้านการประกาศและส่งมอบภารกิจ เขายุ่งขนาดนั้นทุกวัน แค่ช่วยสังเกตคนที่มาประกาศและรับภารกิจก็นับว่าดีมากแล้ว
ส่วนคนอื่น ๆ เขาคงไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น แต่คนที่ประกาศหรือรับภารกิจนั้นเป็เพียงส่วนน้อย เธอไม่คิดว่าแม่ของโยวโยวจะบังเอิญอยู่ในกลุ่มคนส่วนน้อยนั้นพอดี
"ถ้าเขาให้ข่าวเราได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ได้ เราก็ช่วยโยวโยวประกาศภารกิจตามหาคน"
"นั่นก็เป็วิธีที่ดีนะ เพียงแต่ฉันเพิ่งจ่ายค่าจ้างภารกิจไป ในตัวไม่มีเงินเยอะขนาดนั้น" ถังเวยส่ายหัว รู้สึกว่าวิธีนี้ดีก็จริง แต่พวกเขาต้องใช้เวลาในการรวบรวมเงิน
ดวงตาของหลินโยวโยวเป็ประกาย เธอมองถังเวยด้วยความหวัง "พี่สาวคะ ตามหาแม่ต้องใช้เงินเท่าไหร่เหรอ?"
"การประกาศภารกิจในฐานผู้รอดชีวิตราคาไม่ถูกเลย การตามหาคนถือเป็ภารกิจที่ง่ายที่สุด ราคาเริ่มต้นคือห้าหมื่นเหรียญทอง ถ้าภายในหนึ่งเดือนไม่มีใครส่งมอบภารกิจ ก็ต้องเพิ่มเงินรางวัลเข้าไปอีก"
"ห้าหมื่นเหรียญทองคือเท่าไหร่คะ สูงกว่าห้าพันอีกเหรอ?" หลินโยวโยวไม่มีแิเื่หน่วยเงินนี้ เพราะการอัปเกรดอพาร์ตเมนต์เป็เลเวล 3 ต้องใช้ทั้งหมดห้าพันเหรียญทอง แิเื่เหรียญทองของเธอจึงสูงสุดแค่ห้าพันเท่านั้น
การที่หลินโยวโยวรู้จักหน่วยหลักพัน ทำให้ถังเวยค่อนข้างประหลาดใจ เธอเคยคลุกคลีกับเด็ก ๆ มาก่อน เด็กวัยเดียวกับหลินโยวโยวอย่าว่าแต่หน่วยหลักพันเลย แม้แต่ตัวเลขหน้าธนบัตรพวกเขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เด็กคนนี้ฉลาดจริง ๆ !
ถังเวยยิ้มบาง ๆ ยิ่งมองหลินโยวโยวก็ยิ่งชอบ เธออุ้มหลินโยวโยวเดินตามหลังอวิ๋นเจิงมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถ ระหว่างเดินเธอก็อธิบายให้ฟังว่า "ห้าหมื่นก็คือห้าพันสิบครั้งจ้ะ"
หลินโยวโยวชูมือขึ้น นับนิ้วทั้งสิบของตัวเอง แล้วหัวน้อย ๆ ก็ก้มลงทันที เงินห้าพันเหรียญทองที่ต้องใช้ในการอัปเกรดอพาร์ตเมนต์เธอยังรวบรวมได้ไม่ครบเลย แล้วห้าพันสิบครั้งเธอจะไปหามาจากไหนกันนะ?
เมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ก็เกือบจะบ่ายโมงแล้ว ถังเวยหิวมานานแล้ว เธอหยิบข้าวกล่องอุ่นร้อนเองจากชั้นวางหนึ่งกล่อง แล้วเดินขึ้นบันไดตามอวิ๋นเจิงไป
หลินโยวโยวเปิดแผงควบคุมขึ้นมา จ้องมองตัวเลขในยอดคงเหลือด้วยอาการเหม่อลอย เหรียญทองที่อพาร์ตเมนต์หามาได้ พอถึงมือเธอระบบก็จะเก็บไปหมด แล้วเธอจะรวบรวมเหรียญทองไปตามหาแม่ได้อย่างไร?
หลินโยวโยวยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ น้ำตาไหลหยดติ๋ง ๆ ลงมา
เสี่ยวเอ้อร์ได้ยินเสียงจึงขยับเข้ามาใกล้ ชูแขนสั้นป้อมขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาให้หลินโยวโยว
[เ้านายอย่าร้องไห้เลยครับ ถ้าอัปเกรดอพาร์ตเมนต์เป็ เลเวล 3 และเปิดโหมดห้องเช่ารายเดือน เ้านายจะได้รับส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าอัปเกรดอพาร์ตเมนต์เป็ เลเวล 5 และเปิดโหมดห้องเช่ารายปี เ้านายจะได้รับส่วนแบ่งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ครับ]
เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ค่อย ๆ ดังเข้าสู่หูของหลินโยวโยว
หลินโยวโยวเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ในดวงตาที่มองเสี่ยวเอ้อร์มีม่านหมอกจาง ๆ ปกคลุมอยู่ "ส่วนแบ่งคืออะไรเหรอ เป็เหรียญทองของฉันใช่ไหม?"
[หลังจากเปิดห้องเช่ารายเดือน ลูกค้าทั่วไปที่เช่าห้องเดี่ยวสุดหรูจะได้รับส่วนลดห้าเปอร์เซ็นต์ ค่าเช่ารายเดือนคือสี่พันสองร้อยเจ็ดสิบห้า เ้านายจะได้รับส่วนแบ่งสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดเหรียญทอง เหรียญทองเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ในระบบชั่วคราว เมื่อเ้านาย้าใช้เหรียญทอง ก็สามารถถอนออกมาได้ตลอดเวลาครับ]
ดวงตาของหลินโยวโยวเป็ประกาย เธอรีบเช็ดน้ำตา หลังจากอัปเกรดอพาร์ตเมนต์แล้วเธอจะมีเงินเป็ของตัวเอง และสามารถรวบรวมเงินไปตามหาแม่ได้ใช่ไหม?
พอคิดว่าอีกไม่นานจะได้เจอแม่ หลินโยวโยวก็ฉีกยิ้มกว้าง เพียงแต่เพิ่งหยุดร้องไห้เธอจึงยิ้มแบบสะอึก ๆ แถมยังเผลอเรอออกมาทีหนึ่ง
[คุณมีผู้มาเยือนรายใหม่ โปรดต้อนรับโดยเร็ว]
เสียงแจ้งเตือนที่เ็าดังขึ้นในหู หลินโยวโยวรีบะโลงจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอก็วิ่งตึก ๆ เข้าไปหา พร้อมกับส่งยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้ให้
"คุณย่า มาซื้อ... ของเหรอคะ? ที่นี่... ที่นี่มีของ... ของเยอะแยะเลยค่ะ!" หลินโยวโยวยังคงสะอึกอยู่ทำให้พูดไม่เป็ประโยคที่สมบูรณ์
ผู้หญิงคนนั้นอายุประมาณห้าสิบปี เมื่อได้ยินคำเรียกของหลินโยวโยว คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที "ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ อย่าเรียกมั่ว ๆ !"
ผู้หญิงคนนั้นปรายตามองหลินโยวโยวแวบหนึ่ง แล้วก้าวเดินไปยังทางขึ้นบันได
เสี่ยวเอ้อร์รีบก้าวไปข้างหน้า ขวางหน้าผู้หญิงคนนั้นไว้ "คุณลูกค้าครับ ชั้นบนเป็ห้องพักของผู้เช่า คุณต้องเช่าห้องที่นี่ก่อนจึงจะขึ้นไปได้ครับ"
"ห้อง 204 ฉันเช่าไว้แล้ว เ้าของบ้านไม่ได้บอกพวกเธอเหรอ?" ผู้หญิงคนนั้นกอดอก ทำหน้าตาไม่สบอารมณ์
หลินโยวโยวรู้สึกกลัวเธอ จึงพูดอย่างประหม่าว่า "คุณย่าคะ หนู... หนูคือเ้า... เ้าของบ้านค่ะ"
"เธอเป็เ้าของบ้าน?" ผู้หญิงคนนั้นพิจารณาหลินโยวโยวั้แ่หัวจรดเท้า
"อย่ามาล้อเล่น ตัวแค่นี้จะมีเงินเช่าตึกใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง? เกาเฉียงบอกฉันว่า อพาร์ตเมนต์หลังนี้เป็ของเขา เด็กกำพร้าที่ไม่มีใคร้าอย่างเธอ อย่ามาพูดจาโอ้อวดอยู่ที่นี่เลย!"
23
