" ว่าไงนะ เ้าเด็กแสบ นี่ชั้นไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม " ผู้วิเศษ ริเอะ ทำหน้าขยะแขยงผม
ยี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
" ทำไมถึงเลือก แมลงสาปตดล่ะ ไม่เลือก สิงโตเพลิง มังกรฟ้า หรือพญานกอินทรีย์ละ"
แล้วผู้วิเศษ ริเอะก็เอาหนังสือไปพลิกให้ดู มีรูปของ เปกาซัส ม้าบิน และ ยูนิคอร์น สามเขา ซึ่งเธอคิดว่าเหมาะสมกับผมมากกว่า แมลงสาปตด เจ้าแห่งแมลงสาป
" ไม่เอา ผมจะเอาตัวนี้อ่า จะเอาแมลงสาปตดอะ ไม่เลือกตัวอื่น "
" เธอจะบ้าไปแล้วรึ หรือเธอกำลังเมาอยู่ ถึงเลือกแมลงสาปตด เจ้าแห่งพงไพรดูร์ซา "
แมลงสาปตด เจ้าแห่งพงไพรดูร์ซา เป็นแมลงสาป เจ้าแห่งเจ้าของแมลงสาปที่มีชีวิตมาช้านานนับพันปี จนสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ว่ากันว่ามันมีเวทย์มนต์ อย่างมหาศาลสามารถพ่นไฟ และลอยน้ำได้ ไต่กำแพงก็ได้ด้วยนะ
" เอาล่ะ เจ้าเด็กแสบมาดูสิว่า อสูรพันธสัญญาตนนี้ จะยอมเลือกเธอเป็นเจ้านายไหม"
ว่าแล้วผู้วิเศษ ริเอะ ก็ได้เขียนรูปสัญลักษณ์ของวงเวทย์อัญเชิญลงบนพื้นและหยดเลือดลงไป
" ข้าขอบัญชา ด้วยนามแห่งจอมเวทย์ ข้าขอเรียกเจ้า เจ้าแห่งแมลงสาป ดูร์ซา จงมาและน้อมรับชายคนนี้เป็นนายของเจ้า "
เมื่อแสงสีแดงของวงเวทย์อัญเชิญกระทบสายตาผม ก็ได้มีแมลงสาปตนหนึ่ง ตัวใหญ่ราว 3เมตร ปรากฏ อยู่ตรงหน้า
" โอ้ว ไม่ได้มีใครเรียกข้ามานานนับพันปีแล้ว กระซิก กระซิก ข้าดีใจที่ได้รับใช้ท่าน ท่านจอมปราชญ์ "
แล้วแมลงสาปตดก็กลายร่างเป็นมนุษย์ ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการ เขาได้มาโอบกอดผม พร้อมกับตดเหม็นมหากาฬ จนผู้วิเศษ ริเอะ ต้องรีบเปิดหน้าต่างเลยทีเดียว
เป็นอันว่า ดูร์ซา เต็มใจรับใช้ผมโดยไม่ต้องสู้ เมื่อเขารู้ว่าผมเป็นจอมปราชญ์ เขาก็ดีใจเป็นอันมาก *-* บ้าไหมล่ะ มี สิงโตเพลิง มังกรฟ้า กับพญานกอินทรีย์ ไม่เลือก เลือกแมลงสาปตด
" อะนี่ เข็มขัด " ผู้วิเศษ ริเอะส่งเข็มขัดอันหนึ่งมาให้ผม มันมี วงกลมเหมือนลูกแก้วอยู่สามลูก ดูๆไปแล้ว เหมือนที่คาดเอวของคนญี่ปุ่น
" มันคืออะไร อะครับเข็มขัดนี่นะ คุณ ริเอะ " ผมถามด้วยความสงสัยพร้อมกับหยิบเข็มขัดมาคาดไว้ที่เอว
" มันคือที่เก็บสัตว์อสูรพันธสัญญา ซึ่งเก็บได้มากสุดสามตัว" ผู้วิเศษ ริเอะ บอกเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเข็มขัดเก็บสัตว์อสูร และเธอก็ทดลองใช้ อันของเธอให้ผมดู
" ออกมา ปุกปุย " เมื่อเธอทดลองใช้เข็มขัดให้ผมดู เธอก็เรียกสัตว์อสูรของเธอออกมา มันคือ กระต่ายที่ผมคิดจะกินในตอนแรกนั่นเอง
อุกิ๊ว
กระต่ายน้อยทักทาย ผู้วิเศษ ริเอะ มันมีความสามารถในการฟัง และการดมกลิ่นได้ดี ผู้วิเศษ ริเอะ เลยให้มันดมกลิ่นของผมอีกครั้ง เผื่อว่าสักวันผมจะหายไปหาตัวไม่เจอจะได้ใช้กระต่ายนี่ออกตามหาผม
" เหม่ รักผมจริงเลยนะ ผู้วิเศษ ริเอะ " ผมพูดเหน็บแหนมผู้วิเศษ ริเอะ
" เจ้าเด็กแสบ นี่เป็นการยืนยันว่า ฉันจะตามไปดูแลเธอ ตลอดฤดูกาลศึกษายังไงล่ะ " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว พร้อมกับลูบขนของเจ้าปุกปุยกระต่ายน้อย
" ผมขอออกไปข้างนอกก่อนนะ จะเอา ดูร์ซา ไปทดลองขี่นะ "
" นี่มันก็ มืดแล้วนะเธอจะไป ที่ไหนกัน "
" ผมจะไปฝึกที่ถ้ำ ตรงเชิงเขา โปปุ นะ" ผู้วิเศษ ริเอะ มองดูผมด้วยความเป็นห่วงจึงกางแผนที่ออกมา และให้ผมกากบาทไว้ที่เชิงเขาโปปุ
" เจ้าเด็กแสบ ไปดีมาดีนะ ถ้าเธอไม่กลับมาภายในสองวัน ฉันจะออกล่าเธอ พร้อมเหล่าอัศวินนะ " ผู้วิเศษ ริเอะ แซวผม ซึ่งผมคิดว่าเธอพูดเล่น
" ไปก่อนละครับ คุณริเอะ ไว้ค่อยเจอกัน "
ผมเรียกดูร์ซา ออกมา และกำลังขี่ดูร์ซาอยู่ ก่อนที่ผมจะทำการออกบิน ผู้วิเศษ ริเอะ ก็พูดขึ้นว่า ถึงแม้ว่า ทางโรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย จะไม่ต้องเข้าเรียนก็ตาม แต่ต้องมาสอบในวันและเวลาที่กำหนดนะ อย่าลืมซะละ
ผมพยักหน้าให้เธอ ก่อนที่จะออกบินไป
แรงลมพัดแรงในยามราตรี ผมเห็นพระจันทน์ดวงใหญ่ส่องแสงสุกสกาวบนท้องวฟ้า ถ้ามีสาวงามยอมขึ้นขี่ดูร์ซามาชมจันทน์กับผมก็ดีนะสิ ผมเร่งความเร็วของดูร์ซา มากขึ้น และมากขึ้น จนดูร์ซา แผ่พุ่งลมตดของมันออกมาอย่างแรง เร่งพลังในการบิน
พวกเราสองเหาะเหินในอากาศ อยู่เหนือเมฆขึ้นไปอีก ในขณะที่ผมเสพความสุขจากการเร่งความเร็ว ซึ่งมันฟินมาก ดูร์ซา ก็ได้บินมาหยุดอยู่ที่ เนินผา โปปุ ซึ่งมีถ้ำใหญ่อยู่
ผมเริ่มลดระดับความเร็วลง พร้อมเสียงกระพือปีกของดูร์ซา ในที่สุดผมก็มาถึงยังหน้าถ้ำ บน เชิงเขาโปปุได้
" เอาล่ะดูร์ซา กลับเข้ามาอยู่ในเข็มขัดได้แล้ว " ผมดู ดูร์ซา กลายเป็นละอองแสงสีทองกลับเข้ามาในเข็มขัดก่อนเดินไปที่หน้าถ้ำที่มีแสงรำไร
" ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้ช่วยที " อยู่ๆก็มีเสียงสาวน้อยตะโกนร้องให้ผมช่วย ผมรีบวิ่งไปทางต้นเสียงทันที
เป็นสาวน้อยวัย 16 -17 ปี หน้าตาสะสวย ผมสีเหลืองทองเป็นประกาย เธอถูก มิโนทอร์ 4ตัวรุมเล่นงานอยู่
" ช่วยด้วยช่วยข้าด้วย " เสียงร้องขอความช่วยเหลือเริ่มถี่รัว
ผมเดินเข้าไปหามิโนทอร์ทั้ง 4 ทีละก้าว ทีละก้าว และปลดปล่อยออร่าของจอมปราชญ์ ออกมา ทำให้พวกมันหวาดกลัว และวิ่งหนีไป ผมเอาชนะพวกมันได้ง่ายเกินคาดกว่าที่คิด
" ท่าน ท่าน เป็นจอมปราชญ์ เหรอค่ะ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยชื่อ อากาเนะ ค่ะ ขอบคุณที่ช่วย " อากาเนะขอบคุณผม ด้วยสีหน้าดูน่าสงสาร ยังไงผมก็เป็นคนขี้สงสารสาวสวยอยู่แล้ว
..........เจ้า ควรระวังสาวน้อยคนนี้ไว้ด้วยนะ ข้ารู้สึกว่ามันแปลกๆ......... อยู่ๆ เทพธิดาอินฟีเรียก็ส่งเสียงเตือนผมขึ้นมาในโลกแห่งจิต
" ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกท่านเทพ ผมนะเก่งพอตัวอยู่แล้ว " ผมพูดอย่างมั่นใจแล้วผมก็ถาม อากาเนะว่า มาทำอะไร ในป่าแห่งนี้ มันค่ำมืดแล้ว
" ข้าน้อยมาเก็บสมุนไพรนะสิ พ่อของข้าป่วยอยู่ ถ้ายังไงข้าน้อยขอนำทางท่านไปที่หมู่บ้านเพื่อเลี้ยงขอบคุณสักนิด "
" ได้สิ สาวน้อย ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง " ผมตอบอย่างมั่นใจ
................อยู่ๆจะเชื่อสาวน้อยที่เพิ่งพบกันครั้งแรกเจ้าไม่คิดว่ามันบ้าเกินไปหรอกรึ...................เทพธิดาอินฟีเรียพูดด้วยความเป็นห่วง
115K
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
