บทที่ 22 ถ้าจะกลับมา ก็คงกลับมานานแล้ว
“ฉันจะไปซื้อให้เธอ เื่นี้ฉันจะเก็บเป็ความลับ แต่ต่อไปเธอต้องรักษาระยะห่างกับจิ่งเป่ยเฉินนะ ใครจะไปรู้ว่าเขาอาจจะจำได้ว่าเธอเป็คนหลับนอนกับเขา…” หลินจือเสี่ยวตบไหล่เพื่อนสนิทพลางส่ายหน้า ทำท่าทางที่ดูเหมือนจะหวังให้โชคดี
อันโหรวรีบอธิษฐานขอพรจาก์อย่างจริงใจทันที
ภายในห้องหรูหราส่วนตัว
แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านสีพื้นเข้ามา ชายหนุ่มบนเตียงจึงลืมตาตื่นขึ้นอย่างทุลักทุเล
อาการข้างเคียงที่เหลือจากการดื่มเหล้า ทำให้จิ่งเป่ยเฉินปวดหัวอย่างรุนแรง ในความสับสน เขาเหมือนจะเห็นอันโหรวกลับมา
จิ่งเป่ยเฉินรีบเอื้อมมือไปลูบที่ข้างเตียงทันที ว่างเปล่า…แม้แต่ความอบอุ่นเล็กน้อยก็ไม่มี หรือว่านี่เป็แค่ความฝัน?
แต่ถ้าเป็ความฝัน ภาพเร่าร้อนวาบหวิวเมื่อคืนนี้ ความปั่นป่วนในใจ รวมถึงรอยยับย่นบนผ้าปูที่นอน ก็ดูเหมือนจะสมจริงเกินไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็ระยะผ่านบานประตูเข้ามา
ยังมีเสียงะโสุดชีวิตของชีเสิ่งเทียนอีกด้วย
“จิ่งเป่ยเฉิน!!!” เสียงดังพอ ๆ กับิ่ลี่เลยทีเดียว
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นเตรียมหยิบเสื้อผ้า
ด้านนอกห้อง ชีเสิ่งเทียนอดทนไม่ไหว เขาเอาหูแนบประตูฟังดูเหมือนไม่มีเสียงอะไร จึงสูดลมหายใจลึก ๆ เตรียมจะทุบประตูเต็มแรง แต่ประตูกลับเปิดออกอย่างกะทันหัน
“ทำไมเสื้อผ้านายถึงเป็แบบนี้ล่ะ? ทำไมถึงเปียกหมด?” ชีเสิ่งเทียนตาเบิกโพลง เสียงยิ่งสูงขึ้นไปอีกแปดระดับ
“เมื่อคืนฉันเห็นอันโหรวแล้ว”
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดกับเสียงดังที่รบกวน แต่พอนึกถึงเมื่อคืนแล้ว สายตาของเขาก็อ่อนโยนลง
ประโยคสั้น ๆ นั้นทำเอาชีเสิ่งเทียนใจสั่น เขามองดูเพื่อนตัวเองเดินเข้าห้อง และรีบตามเข้าไปทันที
“อันโหรว? เป็ไปไม่ได้! เมื่อวานชัดเจนว่าเป็ อันอวี้หาน สาวขี้เหร่จากแผนกวางแผน เป็เธอที่พยุงนายขึ้นมา!” ชีเสิ่งเทียนกำลังจะพูดต่อไปเรื่อย ๆ แต่พอสบตาเ็าของจิ่งเป่ยเฉิน เขาก็ใจหายวาบ
นี่มันคงไม่ใช่เพราะเมาหนักเกินไปหรอกนะ...
“นายหิวจนกินอะไรก็ได้แล้วเหรอ? เมื่อวานนายจูงมืออันอวี้หานเดินไป พวกเราทุกคนเห็นกับตา!”
“ไม่ใช่อันอวี้หาน แต่เป็อันโหรว ฉันเห็นเธอแล้ว”
“นายเมาแล้วฝันไล่ปะมั้ง?” พูดถึงตรงนี้ ชีเสิ่งเทียนก็ชะงัก ทั้งตัวแข็งทื่อ เขาได้กลิ่นที่เย้ายวนใจจาง ๆ ในอากาศ
เขาผ่านโลกมามาก จะไม่รู้ความหมายของสิ่งนี้ได้อย่างไร...
“พี่ชาย นายไม่ได้นอนกับอันอวี้หานบนเตียงเดียวกันใช่ไหม? ซวยแล้ว เธอมีคนรักแล้วนะ แถมยังเป็แม่ลูกสองด้วย!” เขาตีอกชกตัว รู้สึกว่าต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงทุ้มต่ำเหมือนเคย “เมื่อคืนคืออันโหรว นอกจากเธอ ฉันจะไม่แตะผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น”
“ฉันจะโทรไปลองเช็กดู” ชีเสิ่งเทียนถอนหายใจ และหยิบโทรศัพท์ออกมา ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
โทรศัพท์เพิ่งจะต่อสายได้ไม่นาน มือใหญ่ก็ยื่นมาแย่งโทรศัพท์ไปทันที
จิ่งเป่ยเฉินเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร เหมือนกำลังรอบางอย่างอยู่
“จิ่งเป่ยเฉิน! นายแย่งโทรศัพท์ฉันไปทำไม!” เสียงโวยวายของชีเสิ่งเทียนดังเข้าหูของอันโหรวทุกคำ
สายเรียกเข้าจากคนแปลกหน้า ที่แท้ก็มาจากโทรศัพท์ของชีเสิ่งเทียน แต่ตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินเป็คนรับสาย!
ดังนั้น เธอจึงกระแอมไอสองสามที ทำเสียงแหบแห้งเหมือนเดิม “คุณ จิ่งมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“เมื่อวาน เป็คุณใช่ไหม”
เป็คุณใช่ไหม
เสียงพร่ามัวส่งผ่านคลื่นโทรศัพท์มา ทำให้ใบหูของเธอร้อนผ่าวไปหมด
หัวใจของอันโหรวเต้นตึกตักขึ้นมาทันที “คุณพาฉันไปที่ชั้นสิบห้า พอฉันจัดการเื่ของคุณเสร็จ ฉันก็กลับแล้ว เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ มีเื่อะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไร เดี๋ยวเจอกันที่บริษัท มาหาผมที่ออฟฟิศเลย”
“คุณจิ่ง วันนี้ฉันลาหยุดค่ะ จะอยู่เป็เพื่อนลูกสองคน...แล้วก็สามีด้วย”
จิ่งเป่ยเฉินรู้ถึงเจตนาที่แท้จริงของเธอ เขาเว้น่ไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้บังคับอะไร “อืม”
หลังจากวางสาย ชีเสิ่งเทียนก็แย่งโทรศัพท์มือถือกลับไปทันที
“อันอวี้หานไม่ใช่อันโหรว นายกำลังลังเลอะไรกันแน่ ผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว ถ้าเธอจะกลับมา ก็คงกลับมานานแล้ว”
“เื่ของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง” จิ่งเป่ยเฉินรับชุดสูทที่พนักงานเพิ่งนำมาให้ โดยไม่สนใจชีเสิ่งเทียน แล้วถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนทันที
สายตาของชีเสิ่งเทียนถูกดึงดูดไปที่รอยแดงเข้มจางไม่เท่ากันบนหลังของเขาอย่างรวดเร็ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็รอยเล็บมือของผู้หญิง...
อืม ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้จะดุเดือดมากทีเดียว
“ฉันมาเช้าขนาดนี้ก็เพื่อจะบอกนาย ฉันเพิ่งตรวจสอบเมื่อเช้านี้ว่า อันโหรวเคยทำงานที่สำนักงานใหญ่ของบริษัททีอีในอังกฤษ”
มือของจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังผูกเนคไทชะงักไป ดวงตาของเขามืดลงในทันที อีกครั้งกับบริษัททีอี...
“บางทีอันอวี้หานอาจจะรู้จักเธอ ถ้านายนอนกับอันอวี้หานจริง ๆ เื่นี้จะยุ่งยาก”
“ตั๋วเครื่องบินไปอังกฤษเที่ยวแรกสุด”
ชีเสิ่งเทียนพูดไปตั้งมากมาย แต่กลับได้รับเพียงเงาหลังของเขาที่เดินจากไป
เฮ้อ จิ่งเป่ยเฉินช่างมุ่งมั่นที่จะเดินเข้าไปในทางตันจริง ๆ เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เขาถึงกับหลงใหลมัวเมาขนาดนี้
อีกด้านหนึ่ง หลินจือเสี่ยวเห็นอันโหรวกินยาเข้าไป ในใจก็เบาลงชั่วคราวเหมือนก้อนหนึ่งที่อยู่บนอกถูกยกออกไป
“จือเสี่ยว วันนี้ฉันจะพาเด็กทั้งสองออกไปเที่ยวเล่น ขออนุญาตลาหยุดแล้ว”
“ก็ได้ ไปผ่อนคลายสักหน่อย ระวังตัวด้วย แล้วอย่าแต่งตัวเป็คุณป้าทุกวันเลย กลับมาเป็ตัวของตัวเองเถอะ”
“อืม!”
ขณะเดียวกัน อันหยางจูงมืออันหน่วนเดินออกมาจากห้อง ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ปกติดูเท่ก็ปรากฏความดีใจอย่างหาได้ยาก
“แม่ครับ แม่จะพาผมกับน้องสาวไปเที่ยวข้างนอกใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ดีใจไหม แต่เมื่อคืนนี้ลูกนอนไม่พอ แม่จะรอลูกนอนให้อิ่มก่อน แล้วเราค่อยออกไปข้างนอกกัน”
อันหน่วนะโโลดเต้นขึ้นมาทันที “ไม่เอา หนูอยากออกไปเที่ยวเดี๋ยวนี้เลย หนูจะใส่ชุดเ้าหญิงพอง ๆ ที่หนูชอบที่สุด พี่ชาย พี่เอาแว่นตากันแดดเท่ ๆ มาใส่ด้วยนะ”
“วันนี้พี่ชายไม่ใส่หรอก”
แต่อันโหรวกลับหยิบแว่นกันแดดออกมาั้แ่เช้า “ใส่เถอะ”
แว่นกันแดดสามารถบังตาได้ ถึงอย่างไรก็ไม่ได้อยู่ในอังกฤษ ต้องระวังให้มาก
อันหยางรับแว่นกันแดดมาด้วยความสงสัย สีหน้าเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ
“อากาศร้อน ข้างนอกแดดแรง แม่ก็ใส่แว่นกันแดดเหมือนกัน”
“แม่จ๋า แม่จะกลายเป็สาวสวยที่สุดในโลกแล้ว!” อันหน่วนะโไปมาพร้อมกับหัวเราะ ตาโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว
นี่เป็ครั้งแรกที่อันโหรวไม่ได้แต่งหน้าหลังจากกลับมาถึงประเทศ วันนี้เธอแต่งหน้าแบบธรรมชาติแล้วออกจากบ้านไป จูงมือลูกทั้งสองคนคนละข้าง
เธอกับลูกชายใส่แว่นกันแดด ส่วนหน่วนหน่วนใส่หมวกดอกไม้เล็ก ๆ
พอทั้งสามคนออกจากประตูก็กลายเป็จุดสนใจของผู้คนมากมาย ราวกับทิวทัศน์ที่สวยงามตระการตา
“สวยมาก น่ารักมาก ถ่ายรูป ๆ!”
ผู้คนจำนวนมากอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป ท่าทางนั้นเหมือนกับเจอดาราดัง ๆ
อันโหรวรีบเรียกแท็กซี่ และพาเด็ก ๆ ทั้งสองคนขึ้นรถไป
แต่เธอไม่คิดว่า รูปที่ถูกถ่ายไปนั้นได้ถูกอัปโหลดลงในโซเชียลมีเดียแล้ว พร้อมกับแคปชั่นว่า ‘เด็กน่ารักและสาวสวยปรากฏตัว!’ ยิ่งไปกว่านั้น ยอดแชร์ยังสูงจนน่าใ!
ณ สวนสนุก
“เรามานั่งชิงช้า์ด้วยกันนะ ดีไหม?” อันโหรวถาม
อันหยางพยักหน้า “ขอแค่ได้อยู่กับแม่ ทำอะไรก็ดีหมด”
ทันใดนั้น หัวใจของอันโหรวก็อบอุ่นขึ้นมา
“แม่ หนูหิวน้ำ อยากดื่มน้ำ” อันหน่วนดึงชายเสื้อของเธอ
“ได้จ้ะ ไปด้วยกัน” อันโหรวลูบผมของลูกสาวเบา ๆ พร้อมกับปลอบโยน
แต่ทันทีที่เธอหันหลัง กลับถูกใครบางคนคว้าแขนไว้
อันหยางตั้งท่าระวังตัวทันที
“สวัสดีครับคนสวย ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหม”
เสียงผู้ชายดังมาก คล้ายกับิ่ลี่เล็กน้อย
อันโหรวมองอย่างละเอียด แล้วก็พบว่าเป็เขาจริง ๆ!
โชคชะตาช่างเล่นตลก!
“ปล่อยมือนะ” เธอขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเย็น
นิสัยชอบเอามือไปแตะตรงนั้นตรงนี้ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
ิ่ลี่ดีใจที่ได้เจอคนที่ชอบ จะปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร เขาจึงจับแขนเธอแน่นขึ้น “คนสวย เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า”
ฮึ ๆ เธอไม่เคยเจอเขามาก่อนเลย วิธีจีบสาวแบบนี้ช่างเชยและโง่เง่าสิ้นดี
“ปล่อยแม่ของผมเดี๋ยวนี้” เสียงเด็กผู้ชายดังขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเ็า
“โอ้โห มีเด็กอีกสองคนด้วย แถมยังเรียกคุณว่าแม่ คุณให้กำเนิดพวกเขาจริง ๆ เหรอ”
อันโหรวเตะิ่ลี่ แล้วสะบัดตัวหลุดออกมา “ถ้าไม่ใช่ฉันที่ให้กำเนิดพวกเขา แล้วจะเป็คุณหรือยังไง”
77K
