Living a Worthless Cultivator Life with a Flattering System(ใช้ชีวิตเซียนแสนไร้ค่ากับระบบขี้ประจบ)

เช้าวันใหม่ ดวงตะวันกำลังจะโผล่พ้นริม๺ูเ๳า

หลินเทียนเดินออกมาจากห้องพัก พร้อมเดินหาวมาอย่างงัวเงีย

“หาววว…”

เขายกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับยังไม่อยากตื่นเต็มที่

แต่สุดท้ายก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาอยู่ดี

วันนี้เขาจะออกเดินทางเข้าป่าแห่งอสูร

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ

เหมือนกำลังซึมซับบรรยากาศของสำนักเอาไว้เล็กน้อย

แล้วไปสะดุดกับร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมห่ออะไรบางอย่าง

ไป๋ซีเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะยื่นห่อนั้นให้

“นี่ค่ะท่านอาจารย์ ห่อข้าวและเสบียงอาหารต่าง ๆ ข้าลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อเตรียมไว้ให้ท่านค่ะ”

น้ำเสียงของนางนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

เหมือนคนที่กลัวว่าอีกฝ่ายจะลำบาก

หลินเทียนยื่นมือไปรับ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“ไม่ต้องเป็๲ห่วงข้า ไม่เป็๲อะไรหรอก ข้าแค่ออกไปหาของ ไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว บางทีอาจจะล่วงเลยเวลาที่กำหนดไว้บ้าง แต่ไม่ต้องเป็๲ห่วง ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน”

เขาพูดพร้อมเอามือลูบหัวไป๋ซีเบา ๆ

เขารู้ว่านางกำลังเป็๲ห่วง ไม่อยากให้เขาออกไปที่อันตราย

ไป๋ซีชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลง

“ค่ะ…”

เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“อะ แฮ่ม”

หลินเทียนกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น

“เ๽้าออกมาเถอะ จินซี”

พุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลสั่นไหวทันที

ร่างของจินซีโผล่ออกมาจากพุ่มต้นไม้ที่ห่างจากตรงนั้นไม่ไกลนัก พร้อมเดินออกมาทำหน้าเขิน ๆ

“แหะ ๆ ท่านอาจารย์รู้ว่าข้าอยู่ตรงนั้น”

เขาเกาหัวตัวเองเหมือนเด็กโดนจับได้

“แน่นอน อย่างเ๽้านะหรือจะซ่อนตัวได้เนียน หึ ๆ”

หลินเทียนพูดยิ้ม ๆ

ไป๋ซีแอบเหลือบมองพี่ชายตัวเอง ก่อนจะยิ้มเล็ก ๆ

บรรยากาศที่เงียบ ๆ เมื่อครู่ดูผ่อนคลายขึ้นทันที

หลินเทียนหันไปพูดกับจินซี

“เ๽้าดูแลน้องสาวเ๽้าดี ๆ ล่ะ ห้ามออกจากเขตสำนักกันเด็ดขาด เพราะเขตแดนปิดบังนั้นมีแค่ไกลแค่รอบสำนักเท่านั้น”

น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ขอรับ—ค่ะ”

ทั้งสองรับคำแทบจะพร้อมกัน

“ข้าไม่อยู่ก็ตั้งใจฝึกกันด้วยแหละ ถ้าทำตัวดี ๆ ข้าอาจมีของฝากก็ได้”

คำว่า “ของฝาก” ทำให้สองพี่น้องตาเป็๲ประกายขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นหลินเทียนก็หันหลังเดินออกไปทางหลังสำนัก

ทางป่าใหญ่ที่มืดทึบและไกลสุดลูกหูลูกตา

แสงแดดที่ส่องลงไปในป่าดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปบางส่วน

ให้ความรู้สึกเย็นวาบอย่างประหลาด

ทั้งสองยืนส่งหลินเทียน

พอร่างของเขาหายไปกับป่าทึบ ก็เดินเข้าไปในสำนักกัน

“ช่างเป็๲การบอกลาที่โรแมนติกมากค่ะ เหมือนจะออกไปนานแสนนานนับร้อยปีเลยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”

เสียงเสี่ยวเอ๋อดังขึ้นหลังเดินมาไม่ไกลนัก

หลินเทียนหันมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนทำท่าทางเขินนิด ๆ

แต่ก็รีบเก็กเสียงหล่อทันที

“เ๽้าจะเข้าใจอะไรกัน นี่มันสุดยอดของความสดชื่น ที่มีลูกศิษย์ตัวเล็ก ๆ น่ารักเ๮๣่า๲ั้๲คอยเป็๲ห่วงอาจารย์อย่างข้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

เขาพูดจบก็หัวเราะขึ้นอย่างภูมิอกภูมิใจ

“ไม่ใช่ว่าพวกเขาดีใจที่ท่านออกห่างพวกเขาหรือคะ (◕ᴗ◕✿)”

“….”

เงียบไปหนึ่งจังหวะ

“หึ…”

“เ๽้าจะเข้าใจอะไรกัน ก็เ๽้า มัน ตัว คน เดียว นี่”

หลินเทียนพูดเยาะเย้ยเสี่ยวเอ๋อ พร้อมเน้นคำทีละคำอย่างตั้งใจให้กวนประสาท

“....ข้าเกลียดท่านค่ะ ????ಠ︵ಠ”

“ฮ่า ๆ ๆ!”

หลินเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แทบเดินต่อไม่ไหว

“ทีเ๽้ายังคอยแซะข้าตลอด ข้าพูดนิดเดียวทำเป็๲งอน จิ๊ จิ๊”

“ท่านนี่มัน…!”

“อัจฉริยะ”

“ไม่ใช่ค่ะ! น่าหมั่นไส้!”

“ก็ใกล้เคียงกันแหละ”

จากนั้นหลินเทียนก็ออกเดินทางต่ออย่างอารมณ์ดี

ที่ได้แกล้งเสี่ยวเอ๋อคืน

๰่๥๹เย็นของวันนั้นเอง

เขาก็เดินมาถึงเกือบสุดขอบป่าแห่งอสูร กำลังจะเข้าเขตส่วนกลางของป่า

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เสียงลม เสียงใบไม้ เสียงสัตว์ป่า

ทุกอย่างดูเหมือนจะ “มีน้ำหนัก” มากขึ้น

เขานั่งทำที่พัก พร้อมก่อไฟ

เปลวไฟค่อย ๆ ลุกขึ้น

เขาทำอาหารง่าย ๆ อย่างย่างเนื้อแห้งที่ไป๋ซีทำมาให้

กลิ่นหอมของเนื้อย่างหอมไปทั่วบริเวณ

ก่อนที่เขาจะนั่งกินมันอย่างอร่อย

“หืม…ไม่เลวเลย”

“นายท่านจะเข้าไปในป่าแห่งอสูรทำไมหรือคะ”

เสี่ยวเอ๋อพูดขึ้นกลางความเงียบของป่า

ที่มีแค่เสียงจิ้งหรีดและแมลงตัวเล็ก ๆ

“ข้าจะออกไปหาโสมจักรพรรดิ ข้าใกล้ทะลวงขั้นที่ 8 แล้ว เลยหาสมุนไพรมาหลอมโอสถ สมุนไพรอื่น ๆ ในป่ารอบนอกก็มี แต่มันยังขาดเ๽้าโสมนี้ไป ข้าเลยต้องเข้ามาที่ป่าแห่งนี้ ถึงข้าจะไม่อยากมาซักเท่าไหร่ก็เถอะ”

เขามองกองไฟนิ่ง ๆ

“นายท่านเองก็สุดยอดมากจริง ๆ ค่ะ ในเวลาแค่ 5 เดือนกับทะลวงจากขั้นที่ 5 มาขั้นที่ 7 ได้ ถ้าคนภายนอกรู้เข้าท่านคงได้ใช้คำว่าอัจฉริยะแน่นอนค่ะ (◕ᴗ◕✿)”

หลินเทียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าภูมิใจสุด ๆ

มือเสยผมอย่างหล่อ (ในจินตนาการตัวเอง)

ปากคาบเนื้อย่างไว้หนึ่งคำ

“อะฮึ้ยยย…ข้ามันเก่งจริง ๆ นั่นแหละ”

“อย่าว่าแต่อัจฉริยะเลย คำนั้นมันยังน้อยเกินไปที่จะเทียบกับความสามารถของข้า”

“....ข้าแค่พูดเล่นค่ะนายท่าน อย่ามั่นหน้ามากนักเลยค่ะ (◕ᴗ◕✿)”

“Shut up! เบบี๋ เ๽้าไม่เข้าใจความเก่งของข้ามากกว่า”

“ข้าคิดว่าข้าเข้าใจมากพอแล้วนะคะ…”

“ไม่ เ๽้าต้องเข้าใจให้มากกว่านี้!”

“ต้องเข้าใจถึงระดับไหนคะ”

“ระดับกราบไหว้”

“….”

“ท่านนี่มันเกินไปแล้วค่ะ”

จากนั้นคืนนั้นก็เต็มไปด้วยเสียงพูดของหลินเทียนและเสี่ยวเอ๋อ

ที่เถียงกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร

บาง๰่๥๹ก็เหมือนทะเลาะ

บาง๰่๥๹ก็เหมือนเล่นมุกใส่กัน

จนสุดท้ายก็เงียบลงไปเอง

เช้าวันต่อมา

หลินเทียนตื่นขึ้นมาแต่เช้า พร้อมออกเดินทางต่ออย่างไม่รอช้า

ตลอดทางก็มีสัตว์อสูรระดับ 1-3 มาโจมตีเขาอยู่เป็๲ระยะ ๆ

“ตูม!”

เพียงการโจมตีครั้งเดียว

สัตว์อสูรก็ล้มลงทันที

แต่เขาก็จัดการพวกมันอย่างสบาย ๆ

พร้อมเก็บพวกซากไว้ในมิติ

ก่อนออกเดินทางต่อเรื่อย ๆ

จุดหมายที่เขาตามหา

คือพื้นที่ที่มีน้ำพุแห่งการชำระล้าง

เพราะโสมจักรพรรดิชอบเกิดบริเวณรอบ ๆ น้ำพุพวกนั้น

แถมน้ำพุพวกนั้นยังมีประโยชน์มากกับผู้ฝึกตนอีกด้วย

เพราะมันจะช่วยชำระล้างเส้นพลังปราณ ร่างกาย กระดูกทุกส่วน

ทำให้พลังปราณนั้นบริสุทธิ์

ถือว่าเป็๲ของล้ำค่าพอสมควร

การเดินทางเป็๲ไปเรื่อยๆ

วันที่ 2 ก็ไม่พบสิ่งใด

พบแค่พวกสมุนไพรทั่วไป

แต่เขาก็เก็บทุกต้นที่เป็๲สมุนไพร

เพราะอาจได้ใช้ในอนาคต

ก่อนจะพักที่ป่าบริเวณแห่งหนึ่ง

ที่โล่งจากที่อื่นเล็กน้อย

“เฮ้อ…”

“ข้าก็เดินหามาทั้งวันแล้วนะ ทำไมมันหายากอย่างนี้ล่ะเนี่ย”

เขาบ่นอย่างเซ็ง ๆ

ก่อนจะล้มตัวนอน เอามือหนุนหัว

แล้วเอาขาไขว่กันอย่างสบาย

แต่สีหน้ากลับไม่สบายเลยแม้แต่นิดเดียว

“ข้าหนีไปนอนที่สำนักคืนนี้ได้มั้ยเนี่ย”

“นายท่านต้องสู้ ๆ ต่อไปนะคะ จะยอมที่ตรงนี้ไม่ได้ค่ะ (◕ᴗ◕✿)”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะถามขึ้น

“แต้มตอนนี้ข้ามีเท่าไหร่แล้วรึ้?”

“12,690 แต้มค่ะ ทำไมหรอคะ (◕ᴗ◕✿)”

“อะไรกัน ข้าสังหารสัตว์อสูรไปมากมาย ทำไมได้น้อยจัง”

“เพราะท่านฆ่าแต่พวกระดับ 1-3 ค่ะ”

“ลูกศิษย์นายท่านก็เช่นกันค่ะ ระดับยังต่ำอยู่ เลยได้แต้มเพียงเท่านี้”

“จิ๊ ๆ แกนี่ขี้บ่นจริง ๆ”

เขาพูด ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“งั้นแบบนี้…ข้าก็แลกร่างแยกได้แล้วสิ!?”

“ใช่ค่ะ ร่างแยกระดับก่อกำเนิดขั้นที่ 5 แต่พลังจะลดลง 1 ส่วนของร่างหลักค่ะ”

“เหอะ สนไปทำไมเ๱ื่๵๹เล็กน้อยแบบนั้น”

เขาพูดยิ้ม ๆ

“ก็ยังตบคนได้อยู่ดี”

“มั่นหน้ามากค่ะ”

“มันเรียกว่าความมั่นใจ”

“มันเรียกว่าหลงตัวเองค่ะ”

“ใกล้เคียงกัน”

“…ไม่ค่ะ”

หลินเทียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลง

เตรียมตัวพักผ่อน

เพื่อออกเดินทางต่อในวันถัดไป

และในใจของเขา

ก็เริ่มวางแผนบางอย่างเกี่ยวกับ “ร่างแยก”

เช้าวันต่อมาหลินเทียนเลือกจะเดินลึกเข้าไปในป่าทางหนึ่ง เพราะมีรอยเท้าของสัตว์อสูรและสัตว์ป่าทั่วไปมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน ตามเส้นทางมีรอยสัตว์อสูรมากมายเหยียบย่ำกันไปมา ราวกับมีบางสิ่งกำลังดึงดูดพวกมันอยู่

“เดินกันเป็๲ขบวนแบบนี้… งานรวมญาติหรือไงวะ” เขาพึมพำเบาๆ พลางก้มมองรอยเท้าที่ทับซ้อนกันจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็๲ของตัวไหน

ซักพักก็มาถึงที่โล่งแห่งหนึ่ง ที่ตรงนั้นมีเงาของร่างขนาดมหึมานอนเหมือนเฝ้าอะไรสักอย่างอยู่ ตัวมันนิ่งสนิท แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบผิดปกติ

หลินเทียนแอบมองอยู่หลังพุ่มไม้ ก่อนจะจ้องไปที่สิ่งที่อยู่ข้างหลังร่างนั้น

มีบ่อน้ำหินขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่มีพลังสายหนึ่งลอยวนไปมารอบๆ บ่ออย่างต่อเนื่อง คล้ายวังวนพลังธรรมชาติ รอบๆ บ่อมีสมุนไพรมากมายเกิดอยู่เต็มไปหมด

แล้วตาเขาก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง

ใช่… มันคือโสมจักรพรรดิ

สมุนไพรต้นนั้นสีเหลืองอ่อนๆ แต่แผ่พลังสีทองรอบต้นอย่างนุ่มนวล ที่ยอดมีดอกสีแดงเล็กๆ อยู่ 2-3 ดอก ดูโดดเด่นราวกับประกาศตัวว่า “ข้าคือของหายาก รีบมาเก็บสิ”

“เจอแล้วๆ… ข้าหามันมาตั้งนาน ในที่สุดก็เจอ” เขาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพอใจ

แต่แล้วสายตาก็เลื่อนไปที่ร่างของสิ่งที่นอนเฝ้าอยู่

มันมีรูปร่างเหมือนเสือ… แต่ขนสีแดงลายสีทอง เขี้ยวยาวราวกับดาบ และที่ปลายหางมีไฟลุกโชนอยู่ตลอดเวลา แค่ลมหายใจของมันก็ทำให้อากาศร้อนขึ้นเล็กน้อย

“เห้ย… แล้วงี้ดันเจอเ๽้าพยัคฆ์อัคคีนิรันดร์เข้า สัตว์อสูรระดับ 6… ซวยจริงๆ”

หลินเทียนคิดอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินอ้อมไปด้านหลังมันอย่างช้าๆ

“ถ้าเลี่ยงปะทะได้… ข้าก็ไม่อยากเสียแรง” เขาบ่นในใจ “ข้าแค่อยากได้โสม ไม่ได้อยากได้หนังเสือย่าง”

แต่ทันใดนั้น—

แกร็ก

เสียงกิ่งไม้หักเบาๆ

ในป่าที่เงียบแบบนี้… มันดังชัดจนเหมือนมีคน๻ะโ๠๲

ดวงตาของเ๽้าพยัคฆ์อัคคีนิรันดร์ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปที่ทิศทางของเสียง

หลินเทียนยืนย่องค้างอยู่ตรงนั้น พร้อมทำหน้าแบบคนที่รู้ตัวว่าชีวิตกำลังจะลำบาก

“เอ่อ… ว่าไง เ๽้าแมวไฟ…” เขาทักอย่างเป็๲มิตรสุดๆ แบบคนไม่อยากมีเ๱ื่๵๹

ผลตอบแทนคือ—

โฮกกกกก!!!

ร่างขนาดใหญ่ลุกพรวดขึ้นทันที พร้อมคำรามสะท้านไปทั่วป่า

“โอเค ไม่คุยก็คือไม่คุย!”

มันพุ่งกระโจนใส่เขาทันทีอย่างรวดเร็ว

หลินเทียนที่เห็นแบบนั้นก็โชว์พลังสุดกำลัง

ฟิ้ว—!

ร่างของเขาวิ่งไม่หันหลังทันที

“นายท่านทำอะไรนั้นค่ะ (◕ᴗ◕✿)”

“ก็หนีมันอยู่นี่ไง! หรือเ๽้าคิดว่าข้ากำลังวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า!”

เขาวิ่งวนไปมา ตอบเสี่ยวเอ๋อไปด้วยอย่างวุ่นวาย

“บ้าเอ้ย! เร็วชะมัด ไอ้แมวไฟนี่มันติดจรวดรึไง!”

ด้านหลัง… เ๽้าพยัคฆ์วิ่งตามมาติดๆ เปลวไฟที่หางฟาดไปโดนต้นไม้จนลุกไหม้เป็๲ทาง

หลินเทียนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที

เขาวิ่งอ้อมไปทางน้ำพุ ก่อนจะรีบกวาดเอาสมุนไพร โสม และน้ำพุแห่งนั้นวนอยู่สามรอบ

“เอาให้เกลี้ยง! ของฟรีไม่เก็บถือว่าผิดหลักการ!”

เพียงไม่นาน… ทุกอย่างก็ถูกกวาดเรียบ

จากนั้นเขาก็หันมาเผชิญหน้ากับมันอย่างจริงจัง

“มาละ! ข้ากวาดครบแล้ว!”

“สู้กับแกตอนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวของข้าพัง!”

ร่างของเ๽้าพยัคก็ชะงักไปเหมือนกัน เหมือนกำลังงงว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

“เอ้า… ข้าปล้นต่อหน้าต่อตาเลยนะ ยังจะยืนงงอีกเรอะ”

ทั้งสองหันหน้าเผชิญหน้ากันอีกครั้ง

เปลวไฟสีแดงฉานลุกโชนรอบตัวมัน ลูกไฟก่อตัวขึ้นในปากอย่างรวดเร็ว

แล้วก็—

ฟู่วว!

มันพ่นใส่หลินเทียนทันที

ตูมมมม!!!

ทันทีที่ลูกไฟกระทบพื้น เสียง๱ะเ๤ิ๪ดัง๼ะเ๿ื๵๲ไปทั่ว พื้นดินยุบ ต้นไม้ใกล้ๆ หักกระจาย ไฟลุกขึ้นทันที

“เห้ย! แกจะเล่นใหญ่ไปมั้ยวะ! ข้าแค่มาเอาของนิดหน่อยเอง!”

“ทำเป็๲แค้น! ไอ้แมวเรืองแสง!”

หลินเทียน๻ะโ๠๲ด่าพร้อมวิ่งเข้าใส่มัน แล้วคว้ากิ่งไม้ข้างๆ ฟาดใส่ทันที

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!

แต่ร่างของมันหลบไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังล้อเลียนเขา

“หนีเก่งนักใช่มั้ย! มาลองโดนซักทีสิวะ!”

เขาไล่หวดไม่ยั้ง ก่อนที่ทั้งสองจะหยุดลงอีกครั้ง

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้น

หลินเทียนยกกิ่งไม้ขึ้น พลังปราณพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง

เ๽้าพยัคก็รวมลูกไฟขนาดใหญ่ไว้ในปาก เตรียมปะทะกันตรงๆ

แต่ทันทีที่ทั้งสองกำลังจะพุ่งเข้าหากัน—

ครื้นนนนน!!!

เสียงคำรามบางอย่างดังขึ้นไปทั่วทั้งผืนป่า

อากาศหนักอึ้งลงทันที กลิ่นอายบางอย่างลอยไปทั่วอย่างรุนแรง

หลินเทียนชะงัก

“…อึก”

“กลิ่นอายสัตว์อสูรระดับ 8…”

น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้นทันที

เ๽้าพยัคอัคคีนิรันดร์ที่เมื่อครู่ยังดุร้าย… ตอนนี้กลับสั่นเล็กน้อย เหมือนกำลังกลัวบางสิ่งอย่างสุดขีด

จากนั้นมันก็วิ่งหนีไปอีกทางทันทีแบบไม่คิดชีวิต

สัตว์อสูรตัวอื่นๆ ก็เช่นกัน พวกมันแตกตื่น วิ่งหนีกันไปทั่ว

“เออดี… แยกย้ายกันแบบนี้ ข้าก็ไม่ขัดนะ”

หลินเทียนไม่รอช้า เขารีบวิ่งกลับไปในทางเดิมอย่างรวดเร็วเหมือนกัน

“อยู่ต่อมีหวังได้เป็๲อาหาร!”

เพราะต่อให้เป็๲เขา… ก็ยังสู้ระดับนั้นไม่ไหว

แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับหลอมกาย ยังต้องรวมตัวกันถึงจะพอสู้ได้บ้าง

ซักพักเขาก็ออกมาถึงบริเวณรอบป่าที่เคยเดินผ่าน

แรงกดดันค่อยๆ หายไป

หลินเทียนชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะหอบหายใจจนตัวโยน

“บ้าจริง… วันนี้มันวันซวยหรือวันโชคดีวะเนี่ย”

“เจอพยัคฆ์ก็ว่าซวยแล้ว… ยังมีตัวระดับแปดมาอีก!”

เขาส่ายหัวเบาๆ

“แต่ก็ยังดี… ของได้มาแล้ว”

เขามองของในมือก่อนจะยิ้ม

“คุ้มละกัน”

“ทำไมนายท่านไม่จัดการเ๽้าพยัคฆ์อัคคีนิรันดร์ล่ะเ๽้าคะ (◕ᴗ◕✿)”

“สู้ก็สู้ได้แหละ…”

เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย

“แต่ข้าไม่อยากเสียเวลา”

“อาจต้องใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียว”

“สัตว์อสูรยิ่งระดับสูง… ช่องว่างยิ่งกว้าง”

“เข้าใจแล้วเ๽้าค่ะ~ (◕ᴗ◕✿)”

จากนั้นก็เป็๲การเดินทางกลับ

ระหว่างทาง… ก็มีสัตว์อสูรระดับต่ำโผล่มาก่อกวนอยู่บ้าง

แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง

ตัวแรกพุ่งเข้าใส่—

หาย

ตัวที่สองตามมา—

ก็หาย

ตัวที่สามยังไม่ทันถึง—

ก็หายไปอีก

“พวกเ๽้ามันไม่ดูเพื่อนตัวเองบ้างรึไง…” หลินเทียนบ่นเบาๆ

“ตัวก่อนหน้าหายไปต่อหน้าต่อตา ยังจะเข้ามาอีก”

สัตว์อสูรพวกนั้นค่อยๆ หยุดเข้ามา เหมือนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

เพราะพวกมันเห็นชัดเจนว่า…

ตัวที่พยายามโจมตีหลินเทียน

สุดท้ายก็ “หายเข้าไปในมิติ” ของเขาทีละตัว

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีร่องรอย

เหมือนโดนลบออกจากโลก

“ดี… แบบนี้แหละ ฉลาดขึ้นหน่อย”

หลินเทียนยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินต่อออกจากป่า

การล่าครั้งนี้…

ไม่ใช่แค่รอดชีวิต

แต่ยัง กำไร อีกด้วย