บทที่ 4 ิญญาสุนัข
แม้ภาพในวิดีโอจะไม่ชัดเจน แต่เสียงของพ่อคุณหนูเอาแต่ใจกลับดังชัดเจน
“ลูกพ่อ พ่อแต่งงานกับเสี่ยวหวังแล้วนะ ต่อไปนี้ต้องเรียกเธอว่า ‘แม่’ แล้วนะ”
ตามมาด้วยเสียงของคุณแม่เลี้ยงที่เป็เพื่อนซี้ “หลิงหลิง ฉันกับพ่อเธอรักกันจริง ๆ ที่ผ่านมาไม่ได้บอก เพราะกลัวเธอรับไม่ได้ ต่อไปนี้นอกจากพ่อแล้ว ฉันก็จะรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกอีกคนนะ หลิงหลิง… เธออวยพรให้เราได้ไหม?”
คุณหนูเอาแต่ใจถึงกับหัวฟัดหัวเหวี่ยง “บ้าไปแล้ว ฉันเห็นแกเป็เพื่อน แต่แกกลับอยากมาเป็แม่เลี้ยงฉันเนี่ยนะ”
บนหน้าจอโทรศัพท์ เหล่าผู้ชมที่ชอบเื่วุ่น ๆ ในครอบครัว ต่างพากันส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่
ผู้ใช้งาน : โอ้ยยยย นี่ฉันกะจะมาเผือกเื่จางเฉิงเย่ สรุปนี่เป็ไปตามที่ดูดวงชัด ๆ ตอนแรกนึกว่าจะได้เห็นฉากเปิดโปงหมอดูจอมปลอม ที่ไหนได้ กลายเป็ละครน้ำเน่าซะงั้น
ผู้ใช้งาน : คุณหนูฟังผมนะ เพื่อเงินในกระเป๋า อดทนไว้ อดทนไว้!
ผู้ใช้งาน : ใช่ ๆ ใช่! เงินเดือนทั้งปีของฉันยังไม่ถึงแปดหมื่นเลย ถ้ามีพ่อรวย ๆ ให้เงินเดือนมากขนาดนั้น ต่อให้มีแม่เลี้ยงอีกสิบคนก็ไม่มีปัญหาหรอก!
ภาพบนโทรศัพท์มืดลง แต่เสียงด่าทอต่าง ๆ ยังคงเล็ดลอดออกมา ไม่นานเสียงทะเลาะก็กลายเป็เสียงโครมครามเหมือนกำลังทุบทำลายข้าวของอยู่
คงจะเกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรงแน่ ๆ
ไม่นานนัก สายก็ถูกตัดไป
ผู้ใช้งาน : แล้วแบบนี้ สรุปว่าเงินค่าขนมเธอโดนตัดหรือเปล่านะ
ผู้ใช้งาน : ฉันเดาว่าโดนตัดแน่ ๆ คุณหนูเอาแต่ใจไม่มีเงินจ่ายค่าดูดวงเลยหนีไปแล้ว!
ผู้ใช้งาน : น่าสงสารหมอดูจัง คำนวนตอนต้นเื่ได้แต่ตอนจบไม่ได้
หลายคนเห็นใจหมอดู เลยส่งของขวัญผ่านการไลฟ์ให้เธอ
แต่ซางเฟยหว่านกลับไม่กังวล ยังคงถามอย่างใจเย็นว่า “ยังมีใครอยากดูดวงอีกไหม วันนี้ยังดูได้อีกสองคน”
ถึงอย่างนั้น ค่าครูสองพันหยวนสำหรับคนทั่วไปก็ไม่ใช่น้อย ๆ ถ้าแม่นจริงก็ว่าไปอย่าง
แต่คุณหนูเอาแต่ใจตัดสายไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าที่เธอดูดวงไปนั้นจะเป็จริงหรือไม่
ดังนั้น แม้ทุกคนในหน้าจอจึงคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ก็ไม่มีใครดูดวงกับเธอจริง ๆ เลยสักคน
ผ่านไปอีกกว่า 20 นาที บนหน้าจอก็ปรากฏภาพปลาวาฬขนาดั์ขึ้นมา พร้อมกับเสียงร้องก้องกังวาน
‘คุณหนูเอาแต่ใจ’ ส่งวาฬโบยบิน x1
ของขวัญบนแอปพลิเคชันไลฟ์สด ‘วาฬ’ มีมากมายหลายแบบ อมยิ้มราคา 0.5 หยวน ส่วนวาฬโบยบินมีราคา 2,000 หยวนพอดี
เมื่อเห็นคุณหนูเอาแต่ใจปรากฏตัวอีกครั้ง บรรยากาศในห้องไลฟ์ก็พลันร้อนระอุขึ้นมาทันที
ผู้ใช้งาน : คุณหนูเอาแต่ใจ รีบบอกมาเร็ว เงินเธอเสียเปล่าหรือเปล่า ฉันรอดูจนแทบตายแล้ว!
ผู้ใช้งาน : ส่งของขวัญให้แล้ว หมายความว่าไม่เสียเปล่าไง ดูท่าทางหมอดูคนนี้คงจะรู้แกวอยู่แล้ว
ผู้ใช้งาน : คุณหนู อย่าเสียใจไปเลย อย่าไปขัดใจคุณพ่อเลย เสียพ่อที่รักไปแล้ว แต่เรายังมีเงินอยู่นะ!
ผู้ใช้งาน : บนโลกนี้มีหมอดูแม่นขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ ฉันไม่ค่อยจะเชื่อเลย หรือว่าจะเป็การเตี๊ยมกัน
หลังจากส่งของขวัญเสร็จ คุณหนูเอาแต่ใจก็ออกจากห้องไลฟ์สดไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอยังต้องไปตบตีกับ ‘แม่เลี้ยง’ จึงไม่มีอารมณ์มานั่งเผือกเื่ชาวบ้านอีกแล้ว
บางทีการทำนายดวงครั้งแรกอาจเป็การ ‘โยนกระเบื้องล่อหยก*[1]’ ในไม่ช้าก็มีผู้ใช้งานชื่อ ‘นกน้อยโผบิน’ โทรเข้ามาเพื่อดูดวง
คราวนี้ปรากฏเป็ร่างหญิงสาวแสนสวย แต่ใต้ตากำคล้ำราวกับคนอดนอน หลายคนใจร้อนรีบถามเธอว่า อยากดูดวงเื่อะไร แต่สายตาของซางเฟยหว่านกลับมองทะลุผ่านร่างหญิงสาว ไปหยุดอยู่ที่มุมห้องด้านหลัง ซึ่งมีเงาดำมืดที่คนอื่นมองไม่เห็น
“สองพันหยวนต่อหนึ่งคำถาม ไม่แม่นไม่คิดเงิน ถามมาสิ นกน้อยโผบิน” ซางเฟยหว่านเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ
นกน้อยโผบินพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดว่า “่นี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ หลับตาลงทีไรก็รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองตลอด เมื่อกี้ กว่าจะหลับได้ก็ยากลำบาก พอจะเคลิ้มหลับก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาดึงผ้าห่ม ฉันเลยใตื่นขึ้นมา คุณซางคะ ฉันโดนผีหลอกหรือเปล่า”
ซางเฟยหว่านพยักหน้า “ประมาณนั้น มันนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลังเธอน่ะ”
ทันทีที่เธอพูดจบ ไลฟ์สดก็เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
ผู้ใช้งาน : บ้าไปแล้ว กลางดึกแบบนี้ไม่น่ากลัวไปหน่อยเหรอ!
ผู้ใช้งาน : น้องสาวอย่ากลัวไป บอกพี่มาว่าอยู่ที่ไหน พี่จะรีบไปปกป้องหนูเอง!
ผู้ใช้งาน : นี่มันไลฟ์สดอะไรกันแน่เนี่ย จากเื่ชาวบ้านเม้าท์ดารา สู่ละครน้ำเน่า แล้วยังเื่ผี ๆ อีก
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของซางเฟยหว่าน นกน้อยโผบินก็หันขวับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว แต่เธอกลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงกว่าเดิม
“คุณซางพูดจริงเหรอ อย่ามาหลอกกันนะ”
ซางเฟยหว่านจึงบอกเธอว่า “ไม่ต้องกลัว มันเป็แค่ดวงิญญาของสุนัข ไม่มีพลังทำร้ายใครหรอก อีกอย่าง มันจงใจอยู่ที่นี่เพื่อเธอ มันไม่มีทางทำร้ายเธอหรอก”
นกน้อยโผบินได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง “สุนัขเหรอ… คุณซางพอจะมองเห็นมั้ยว่ามันเป็สุนัขแบบไหน”
แม้ร่างกายของเธอจะเป็เพียงร่างมนุษย์ธรรมดา แต่ดวงิญญาของเธอได้ผ่านการบำเพ็ญเพียรมานานหลายร้อยปี จึงสามารถมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นได้
แม้ดวงิญญานั้นจะอ่อนแอลงมากแล้ว แต่ซางเฟยหว่านก็ยังมองเห็นรูปร่างดั้งเดิมของมันได้
“เป็สุนัขบ้าน ตัวสูงเทียมเอว สีดำสนิท มีแค่เท้าทั้งสี่เท่านั้นที่เป็สีขาว”
เมื่อได้ยินดังนั้น ความกลัวของนกน้อยโผบินก็หายไป เหลือเพียงความเศร้าโศก เธอหันไปทางด้านหลังและร้องเรียก “หวังว่าง นั่นแกเหรอ แกอยู่ข้าง ๆ ฉันตลอดเลยเหรอ แกไม่ไปไหนเพราะฉันใช่ไหม ขอโทษนะ เป็ความผิดของฉันเอง”
ในขณะที่คนอื่นมองไม่เห็น กลุ่มเงาดำนั้นก็ส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปซุกอยู่ข้าง ๆ เท้าของเ้าของอย่างใกล้ชิด เหมือนกับตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
แน่นอนว่านกน้อยโผบินมองไม่เห็น เธอหันกลับมาหาซางเฟยหว่านและพูดว่า “เ้าหวังว่างเป็สุนัขที่ฉันเลี้ยงมาสิบปีแล้วค่ะ ฉันรักมันมาก คุณซางพอจะทำให้ฉันเจอมันอีกครั้งได้ไหม”
ซางเฟยหว่านกล่าวว่า “ได้สิ หาน้ำสะอาดมาสักแก้ว หยดเืจากปลายนิ้วของเธอลงไป จากนั้นก็นำเืนั้นไปทาบนกระจก แล้วเธอก็จะมองเห็นมันเอง”
นกน้อยโผบิน รีบทำตามในทันที
ในห้องนอนของเธอมีกระจกแต่งตัวสูงครึ่งตัวอยู่บานหนึ่ง เธอจึงใช้น้ำที่ผสมเืตรงปลายนิ้วของเธอทาลงบนกระจกตามที่ซางเฟยหว่านบอก
ไม่นานนักก็ปรากฏเงาของสุนัขสีดำตัวหนึ่งขึ้นในกระจก
ิญญาของสุนัขสีดำตัวนั้นดูอ่อนแอมาก แต่มันก็ยังคงพยายามกระดิกหางอันฟูฟ่องของมัน
บังเอิญที่กระจกหันหน้าไปทางกล้องโทรศัพท์พอดี ผู้คนในห้องไลฟ์สด จึงมองเห็นภาพอันน่าขนลุกนั่นด้วย แม้ว่าจะไม่มีอะไรอยู่หน้ากระจกเลย แต่กลับสะท้อนเงาของสุนัขสีดำออกมาได้
“หวังว่าง!” นกน้อยโผบินน้ำตาคลอเบ้า เธออยากจะกอดสุนัขตัวโปรดของเธอ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนใกันยกใหญ่
ผู้ใช้งาน : นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย? นั่นมัน… ิญญาของสุนัขเหรอ?
ผู้ใช้งาน : กรี๊ดดดดดดดด ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ได้เห็นผีในห้องไลฟ์สด!
ผู้ใช้งาน : เหอะ พวกเธอจะใกันทำไม ก็แค่การหาคนมาแสดงร่วมกันเพื่อหลอกลวงตบตาคนดูเท่านั้น”
ผู้ใช้งาน : ใช่ ๆ ทำร้ายพี่เฉิงเย่ของพวกเรา พอได้รับความนิยมก็มาหลอกลวงกันแบบนี้ แค่อยากดังล่ะสิ
ผู้ใช้งาน : ไม่ว่ายังไงฉันก็เชื่อค่ะ อาจารย์! ถ้าฉันทำแบบนั้นบ้าง ฉันจะเจอิญญาดวงอื่น ๆ บ้างไหม”
[1] โยนกระเบื้องล่อหยก หมายถึง หลอกล่อด้วยของมีค่าน้อย เพื่อที่ได้ของมีค่ากว่ากลับมา