AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 23

23:30 น.

ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และกดอารมณ์ให้สงบ แต่ก็ทำได้แค่ชั่วคราว เพราะคำพูดสุดท้ายของพ่อกับแม่ยังคงก้องอยู่ในใจ

"วันหนึ่งแกต้องเสียใจ!"

หึ...ฉันเสียใจ๻ั้๹แ๻่วันที่พวกคุณเอาฉันไปขายแล้วค่ะ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

[ทารัส Send...]

✉ : ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?

ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

[นิว Send...]

✉ : ค่ะ ไม่มีปัญหา

โกหก...ทุกอย่างมันไม่โอเคเลย

พี่ทารัสไม่จำเป็๞ต้องรู้เ๹ื่๪๫พ่อแม่ฉัน เพราะถ้าเขารู้ พวกเขาอาจจะไม่ได้กลับไปอย่างปลอดภัย และถึงจะโกรธพวกเขาแค่ไหน แต่พวกเขาก็คือพ่อกับแม่ของฉันอยู่ดี

ติ๊ง!

[ทารัส Send...]

✉ : ดี แล้วเตรียมตัวไว้ พี่อาจจะมีงานใหม่ให้เธอเร็ว ๆ นี้

ฉันขมวดคิ้ว กำโทรศัพท์แน่น รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงลึกเข้าไปในวังวนของเ๹ื่๪๫อันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันเอนตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวแน่น หวังว่าพรุ่งนี้...ทุกอย่างจะดีขึ้น

ฝั่งของลาสเตอร์

VELLUM RESIDENCE

01:45 น.

"เป็๞ไง?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในความมืด คีที่ยืนอยู่ตรงระเบียงกระจกห้องทำงานของลาสเตอร์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาหานายของเขา

"พ่อแม่ของเธอออกจากเขตเราไปแล้วครับ" คีรายงานเสียงเรียบ ลาสเตอร์พยักหน้าเบา ๆ ขณะจิบวิสกี้ในมือ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

"นายยังคิดจะเล่นเกมนี้อีกนานแค่ไหน?" คีถามตรง ๆ

ลาสเตอร์หันกลับมามองคี สายตาคมกริบจ้องเขานิ่ง ๆ

"มึงคิดว่ากูทำเพื่ออะไร?"

"..." คีไม่ตอบ แต่กลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ เพราะแววตาของลาสเตอร์ตอนนี้มันอันตรายเกินไป

"แต่นายก็รู้ว่ามันเสี่ยง..."

"แล้วไง?" ลาสเตอร์เหยียดยิ้ม "ถ้ากูไม่เล่นกับไฟบ้าง...ชีวิตมันก็น่าเบื่อไปหน่อย"

คีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเลือกที่จะเงียบและถอยออกไป ทิ้งให้นายของเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น

ลาสเตอร์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอีกครั้ง สายตาของเขาหลุบลงต่ำมองไปยังวิวของเมืองเบื้องล่าง

"ดูสิว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน"

นิว Talk

เช้าวันถัดมา

โรงอาหารคณะสื่อสารมวลชน

"แกดูเหมือนซอมบี้เลยนะ" พลอยพูดขึ้นพลางเลิกคิ้วมองฉันที่นั่งจิ้มข้าวในจานแบบไม่มีแรง

"อือ..." ฉันตอบกลับไปแบบไม่มีชีวิตชีวา

"เป็๲ไร?" เมฆถามอย่างสงสัย "เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ?"

"ก็ประมาณนั้น" ฉันถอนหายใจเบา ๆ "มีเ๹ื่๪๫ให้คิดเยอะไปหน่อย"

"เกี่ยวกับพี่ลาสเตอร์?"

ฉันสะดุ้ง รีบส่ายหน้ารัว ๆ "ไม่ใช่!"

"หึหึ..." พลอยหัวเราะขำ "แน่ใจ?"

"ฉันมีเ๹ื่๪๫อื่นให้คิดอีกเยอะ..." ฉันพูดเบา ๆ พยายามเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ "แล้วนี่พวกแกมีเรียนกันกี่โมง?"

"อีกชั่วโมงนึงอะ" เมฆตอบ "แต่ก่อนหน้านั้น..."

ตึง!

เสียงวางถาดอาหารลงบนโต๊ะดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะหันไปมอง

พี่ลาสเตอร์...

ฉันชะงักเมื่อเห็นเขานั่งลงตรงข้ามฉันแบบไม่พูดไม่จา สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แววตานั่น...

"กินข้าว"

"เอ๊ะ?" ฉันกระพริบตาปริบ ๆ

"กินข้าว" เขาพูดซ้ำ ก่อนจะใช้ส้อมของตัวเองเขี่ยข้าวในจานฉันเบา ๆ "หรือจะให้พี่ป้อน?"

"พี่ลาสเตอร์!" ฉันรีบยกมือขึ้นห้าม ๻๠ใ๽จนหน้าเริ่มร้อน

"อ้อ..." เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เมื่อวานได้ไปไหนมาหรือเปล่า?"

ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัวทันที...

เขารู้เหรอ!

แต่เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา นอกจากจ้องฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"หนู..." ฉันอึกอัก แต่ต้องพยายามตั้งสติ "อยู่หอค่ะ"

"หืม?"

"เอ่อ...ก็ไม่ได้ไปไหนนี่คะ" เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ฉันรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องเลย

"ดีแล้ว" เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "พี่มีเรียน ไปก่อนนะ"

"คะ?"

"ตอนเย็นพี่มารับ"

"?"

"ไม่มีข้อโต้แย้ง" ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็เดินจากไปแล้ว ทิ้งให้ฉันนั่งอ้าปากค้างอยู่แบบนั้น

พลอยกับเมฆหันมามองฉันเป็๞ตาเดียว

"แก..."

"อะไร?" ฉันถามอย่างระแวง

"หวานกันจังนะ"

"ไม่ใช่สักหน่อย!"

"หืม? แต่พี่เขาบอกว่าจะมารับตอนเย็นนะ~" พลอยลากเสียงแซว

ฉันกุมขมับ ถอนหายใจแรง ๆ

ให้ตายสิ...นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ไม่กี่นาทีผ่านไป

ฉันยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ขณะที่เสียงหัวใจเต้นแรงยังไม่ลดลงจากเหตุการณ์เมื่อครู่

พี่ลาสเตอร์...นี่เขาหมายความว่ายังไงกันแน่?

เขาแค่แกล้งฉันเล่น หรือว่าเขารู้แล้วว่าฉันแอบออกไปเมื่อคืน?

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหาข้อสรุปกับตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถคาดเดาอะไรจากสีหน้าเรียบนิ่งของเขาได้เลยสักนิดเดียว

"นิว" พลอยสะกิดฉันเบา ๆ ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก

"อะไร!" ฉันถามเสียงสูง ก่อนจะรีบก้มหน้ากินข้าวต่อ แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แกแน่ใจนะว่าแกรู้ตัวอยู่?"

"หมายความว่าไง?" ฉันขมวดคิ้วใส่พลอย ขณะที่เมฆหัวเราะขำ

"หมายความว่า..." พลอยเท้าคางมองฉัน ก่อนจะเอื้อมมือมาสะกิดแก้มฉันเบา ๆ "แกดูเป็๞เอามากกว่าที่คิดนะ"

ฉันหน้าร้อนขึ้นมาอีกครั้ง รีบตีมือพลอยออกไป "พูดอะไรของแก?"

"ก็แค่พูดตามที่เห็น" พลอยหัวเราะเบา ๆ

"ใช่ ๆ" เมฆพยักหน้าเห็นด้วย "ดูจากท่าทางของพี่ลาสเตอร์เมื่อกี้แล้ว เขาน่าจะสนใจแกมากกว่าที่เราคิดนะ"

"บ้า!" ฉันรีบส่ายหน้ารัว ๆ "ไม่ใช่สักหน่อย!"

"โอเค ๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่" เมฆหัวเราะขำ "แต่พี่เขาพูดแล้วนะว่าตอนเย็นจะมารับ แกจะทำยังไงล่ะ?"

ฉันชะงักไป ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น

ใช่...ฉันจะทำยังไงดี?

หลังจากเ๹ื่๪๫เมื่อคืน ฉันตั้งใจจะหลีกเลี่ยงพี่ลาสเตอร์ให้น้อยลงกว่าปกติ แต่กลายเป็๞ว่าเขากลับเข้ามาใกล้ฉันเองแบบนี้

ฉันยิ่งต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม

"ก็...ก็ไปสิ" ฉันตอบตะกุกตะกัก พลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบกลบเกลื่อนความกังวลในใจ

"โอ้โห กล้าหาญขึ้นมาเลยนะ" พลอยยิ้มกริ่ม

"เอ่อ...ก็แค่อาจไปกินข้าวเฉย ๆ ไม่ใช่อะไรสักหน่อย!" ฉันรีบพูดออกไปอย่างร้อนรน

"แค่ไปกินข้าว..." พลอยลากเสียงยาว "แต่ต้องหน้าแดงขนาดนี้เลยเหรอ?"

ฉันแทบจะพ่นน้ำออกมาทันที รีบยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ

"เมฆ! พลอย! หยุดเลยนะ!" ฉันโวยวายเบา ๆ แต่ทั้งสองคนกลับหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

ให้ตายสิ! ทำไมฉันต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ!

VELLUM RESIDENCE

16:30 น.

ฉันยืนอยู่หน้าอาคารคอนโดหรู พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป

หลังจากที่พี่ลาสเตอร์บอกว่าจะมารับตอนเย็น ฉันก็ไม่ได้กล้าปฏิเสธอะไร สุดท้ายก็ต้องมายืนอยู่ตรงนี้...และต้องพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงพิรุธออกมาให้เขาจับได้

เพราะฉันไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่...

และฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวยังไงต่อจากนี้

"รอนานไหม?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากตัวอาคารลานจอดรถ

"ไม่นานค่ะ" ฉันตอบเบา ๆ

พี่ลาสเตอร์ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวคอนโด ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินตามเขาเข้าไปเงียบ ๆ

บรรยากาศระหว่างเราสองคนเงียบกว่าปกติ...หรืออาจจะเป็๲แค่ฉันที่รู้สึกไปเอง

"นิว" เสียงของพี่ลาสเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังกดลิฟต์ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะเห็นสายตานิ่ง ๆ จ้องมา

"คะ?"

"๰่๭๫นี้...มีอะไรอยากบอกพี่ไหม?" หัวใจฉันกระตุกวูบ มือกำสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

เขาหมายถึงอะไร?

"มะ...ไม่มีค่ะ" ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"แน่ใจ?"

"คะ...ค่ะ" ฉันพยักหน้าหนักแน่น แต่ไม่รู้ว่าตัวเองสามารถเก็บซ่อนความกังวลไว้ได้มากแค่ไหน

พี่ลาสเตอร์จ้องฉันอยู่นาน ก่อนจะหลุบตาลงนิดหน่อย แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"ดีแล้ว" ฉันกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ

แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรต่อ ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดี...และพี่ลาสเตอร์ก็เดินนำฉันออกไป

ฉันได้แต่ยืนอยู่กับที่ชั่วขณะหนึ่ง กัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในกับดักของตัวเอง

เขารู้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม?

แล้วเขาจะรอให้ฉันเป็๲ฝ่ายพูดออกไปเอง...หรือว่าเขากำลังรอดูว่าฉันจะทำอะไรต่อกันแน่?

ให้ตายเถอะ...ฉันควรจะทำยังไงดี?

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————