ซีซวนวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือที่โดนไฟไหม้ไปเกือบทั้งห้องโดยไม่ลังเลเพื่อค้นหาสิ่งของของคุณหนูรอง
หลินถิงถิงมองตามหลังของซีซวนด้วยความกระวนกระวายใจ รอจนกระทั่งเห็นเงาร่างของซีซวนออกมาพร้อมกับสิ่งของที่อยู่ในมือของนาง
“คุณหนูบ่าวหาเจอแค่นี้เ้าค่ะ สิ่งอื่น…ไม่มีเหลือเลยเ้าค่ะ…ส่วนหนังสือฝึกยุทธไม่เจอเลยเ้าค่ะ” ซีซวนนำสิ่งของทั้งหมดที่นำออกมาได้ส่งมอบให้หลินถิงถิง โดยแทบจะไม่เหลือชิ้นดี สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงหนังสือปรับพื้นฐานสำหรับเตรียมตัวปลุกพลังธาตุและไข่มุกเม็ดเล็กๆ ในเมื่อของพวกนี้ไม่ได้เสียหายแต่ทำไมถึงไม่เจอตำราฝึกยุทธกับดาบวารีที่ท่านอาจารย์มอบให้ของสองสิ่งนี้เป็ของที่ข้ายังไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้และไม่สามารถประเมินค่าได้ โดยเฉพาะดาบวารีถ้าพลังบำเพ็ญไม่ถึงพลังสีเหลืองขั้นหนึ่งก็ไม่สามารถใช้ได้ เพื่อเก็บรักษาดาบวารีไว้ข้าต้องขอร้องอ้อนวอนท่านพ่ออยู่นานท่านถึงยอมมอบหีบเทพเซียนที่ตกทอดจากบรรพบุรุษมานับร้อยปีเพื่อเก็บรักษาไว้แต่…มันกับหายไป…หายไปทั้งหีนเทพเซียนและดาบวารี. "กึงๆ" ตึกตัก เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
“เกิดเื่อันใดขึ้น!!!”เสียงน่าเกรงขามของชายวัยกลางคน ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายนั้นเอง
“ท่านพ่อ….ไม่รู้ผู้ใดมันกล้ามาเผาห้องหนังสือของลูก…ไฟที่คนผู้นั้นใช้ก็ไม่ใช่ไฟธรรมดามันต้องพลังธาตุไฟโดยกำเนินที่มีขั้นพลังบำเพ็ญสูงกว่าขั้นสีเหลืองเป็แน่ถึงจะสามารถสร้างเปลาที่ทรงพลังขนาดนี้ขึ้นมาได้….ท่านพ่อต้องสืบให้ลูกนะเ้าคะ ทั้งดาบวารีและหีบเทพเซียนหายไปทั้งหมดท่านพ่อต้องช่วยลูกหามันกลับมานะเ้าคะ”ผู้ใดกันแน่ที่ทำเื่พวกนี้ ถ้าเป็ผู้ที่มีพลังขนาดนี้ข้าผู้นี้ไม่เคยล่วงเกินแน่นอน…
“สืบ!!…สืบเื่ราววันนี้มาให้ข้าโดยกระจ่าง…ว่าผู้ใดมันกล้ามาทำเื่ต่ำช้าเช่นนี้ในจวนของข้าผู้นี้”สิ้นคำสั่งจากท่านเสนาบดี องครักษ์เงาของจวนหลินก็แยกย้ายปฏิบัติตามทันที
“ขอรับนายท่าน”ในมุมที่ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นได้ หญิงรับใช้นางหนึ่งได้แสยะยิ้มที่มุมปากออกมาถ้าหลินถิงถิงมองกับมาและถ้าได้เห็นแววตาของหญิงสาวเธอก็อาจจะเข้าใจได้ทันทีว่าได้ไปล่วงเกินผู้ใดไว้ หึ!!..อย่าเพิ่งทนไม่ไหวก่อนละหลินถิงถิง เพราะข้ายังเล่นกับเ้าไม่สาแก่ใจข้าเลย ส่วนท่านพ่อที่รักของข้ารอให้ข้าแข็งแก่งขี้นกว่านี้ก่อนถึงจะเป็คาวของท่าน
ปล.สารจากผู้เขียน
เพิ่งเริ่มก็ร้องไห้ไปฟ้องท่านพ่อแล้วหรอถิงถิง ชิงชิงยังเล่นไม่พอเลยนร้าาา
ฝากเป็กำลังให้ด้วยนร๊าาคร๊าาา