คนระหํ่ากระหนํ่ามังกร

                                                             บ้านของบิลลี่ เวลา 17:00

บิลลี่เดินลงมาจากห้องแล้วสังเกตเห็นไมเคิลนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา



บิลลี่: เป็๞ไรหรือปล่าว?

ไมเคิล:  ! ? โทษที…ที่ฉันทําให้นาย๻๷ใ๯

บิลลี่: เฮ้ย…ไม่เป็๞ไร….คิดอะไรอยู่ล่ะ?

ไมเคิล: เหตุการณ์ในตอนนั้น….มันยังตามมาหลอกหลอนฉันอยู่…..แม้กระทั้งในความฝัน….ฉันลืมมันไม่ได้จริงๆ

บิลลี่: อืม ฉันเข้าใจความรู้สึกนายดี ลองหาอะไรอย่างอื่นทํา….เดี๋ยวนายก็ลืมมันไปเอง

ไมเคิล: . . .

บิลลี่: มาเถอะ! ทานมื้อเย็นกัน…เพื่อจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น

ไมเคิล: อืม ขอบใจ


 

                                          ท่าอากาศยานนานาชาติ ฮ่องกง เวลา 19:00

หว่องและเพนนีได้ลงมาจากเครื่องบินแล้วกําลังเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอก

เพนนี: ?

หว่อง: ?


พวกเขาได้สังเกตเห็นสมาชิกของอีกาขาวหลายสิบคนมายืนรอต้อนรับ



ลูกน้องของเพนนีทั้งหมด: ยินดีต้อนรับกลับครับ! หัวหน้า!

เพนนี: อืม! ดีใจที่ได้เจอพวกนายอีกครั้ง



ทั้งหมดได้เดินกันออกจากสนามบินแล้วขึ้นรถเก๋งที่ด้านนอก หว่อง และ เพนนี ได้เข้าไปนั่งในรถทางเบาะหลังก่อนที่คนขับซึ่งเป็๲ลูกน้องของเพนนีจะขับออกจากสนามบินไปโดยที่มีลูกน้องคนอื่นๆขับรถเก๋งตามคุ้มกันมาทางด้านหน้าและหลัง



ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ไปอยู่ที่นั้นมาเป็๲ไงบ้างครับ?

เพนนี: ทางฝั่งนั้นยินดีร่วมมือกับพวกเรา…..แม้จะมีอุปสรรคมาบ้าง…แต่ก็สําเร็จไปได้ด้วยดี 

ลูกน้องของเพนนี(หน้ารถ):  ดีจังเลยนะครับ

เพนนี: ก็ ถือว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาล่ะนะ

หว่อง: จะพักกันที่ไหนดีล่ะพี่? เราสองคนเองก็โดนไล่ออกจากบ้านมาแล้ว คงจะกลับไปที่นั้นไม่ได้หรอก

เพนนี:  จริงด้วยสิ……ถ้างั้นก็….

ลูกน้องของเพนนี(หน้ารถ): ยังพอมีโรงแรมอยู่แถวๆตัวเมืองสามารถไปอยู่พักได้ชั่วคราว
ที่นั้นอยู่ภายใต้การคุ้มครองของพวกเรา…ไว้ใจความปลอดภัยได้เลยครับ

เพนนี: งั้นตรงไปที่นั้นเลย

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ได้ครับ

หว่อง: *เฮ้อ* นึกว่าพวกมันจะยึดกิจการพวกเราไปหมดแล้วนะเนี้ย

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ยังพอมีบ้างที่ๆยังหลงเหลือปลอดภัยจากการคุกคามของพวกมันอยู่
พวกมันสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเราเป็๲อย่างมาก….รวมไปถึงแก๊งอื่นๆที่เป็๲พันธมิตรกับเราด้วย

หว่อง: แม้แต่แก๊งอื่นยังโดนลูกหลงไปด้วย….เวรเอ๊ย…

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ตอนนี้ท่านฟ่งกําลังเตรียมนัดประชุมกับแก๊งพันธมิตรอื่นๆเพื่อหาทางจัดการกับพวกหว๋งเจียน

หว่อง: ดูถ้าคงให้พวกเราอยู่เฝ้าคุ้มกันแน่เลย

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): คงตามนั้นแหละครับ

เพนนี: กําหนดการล่ะ?

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): เวลาบ่ายโมงครึ่ง….ที่อาคารสมาคมของพวกเราวันพรุ่งนี้ครับ

เพนนี:  เข้าใจล่ะ ไปบอกคนอื่นๆให้รู้ด้วย

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ได้ครับ



                                                      สํานักงานตํารวจฮ่องกง เวลา 19:49

ภายในห้องทํางานของทิน เฉินกําลังแปะรูปภาพ ไมเคิล,หลุน และบิลลี่ ลงบนแผนผังที่ติดอยู่กับฝาผนังโดยมีทินนั่งดูอยู่ที่โตีะทํางานของเขา


เฉิน: จากที่เราได้สืบมา ทั้ง 3 คนนี้เคยเป็๲นักศึกษาของมหาลัยวิทยาลัย Universe of Hong kong มาก่อน
ก่อนที่จะลาจากสถานศึกษาแล้วหันตัวมาทํางานค้าขายอาวุธให้กับพวกแก๊งอื่นๆในเขตชุมชนท้องถิ่นภายในฮ่องกงนี้ล่ะครับ

ทิน: ยังมีอนาคตอีกตั้งไกล…แต่ดันเอาชีวิตมาลงเอยกับเ๱ื่๵๹พวกนี้ ฉันล่ะสงสารพ่อแม่พวกเองจริงๆเลยว่ะ

เฉิน: ดูแล้วคงมีนายใหญ่ค่อยสั่งบ่งเ๱ื่๵๹นี้…..แต่เราก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรของคนพวกนั้น

ทิน: งั้นสืบหากันต่อไป พบเบาะแสอะไรมาใหม่แจ้งผมให้ทราบทันที

เฉิน: yes sir!

ทิน: อาหว่อง…..ฉันจะต้องรู้….สิ่งที่แกปกปิดซ่อนเอาไว้อยู่ให้ได้…!



                             โรงแรมแห่งหนึ่งในตัวเมืองฮ่องกงภายใต้การดูแลของกลุ่มอีกาขาว เวลา  21:00


เพนนี:  *เฮ้อ*  งานเข้ามาจนไม่มีเวลาพักเลย….


เพนนีล้มตัวลงบนเตียงนอนโดยที่หว่องนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาก่อนที่เพนนีจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินมาหาเขาทางด้านหลัง


หว่อง: . . .

เพนนี: ? เป็๲ไรหรือปล่าว?

หว่อง: !  ปล่าวครับ…...ผมแค่คิดถึงพี่ทิน…

เพนนี: . . .

หว่อง: ไม่คิดเลยว่า….จะต้องมาลงเอยกันแบบนี้

เพนนี: อะไรที่เกิดขึ้นมาแล้ว…..ก็ลืมมันไปเถอะนะ เก็บเอาไปคิดไว้….มีแต่จะเศร้าใจเปล่าๆ

หว่อง: . . .

เพนนี: *กอด*

หว่อง: ?



เพนนีกอดปลอบใจหว่องจากทางด้านหลัง



เพนนี: แม้อาทินจะตัดขาดจากเธอแล้ว…..แต่เธอก็ยังมีพี่อยู่

หว่อง: . . . . 

เพนนี: อย่าเศร้าไปเลยนะ

หว่อง: . . . . .ครับ



                               



                                                     โรงนํ้าชาแห่งหนึ่งในเขตชุมชน เวลา 21:38

ลุงฟ่งกําลังนั่งคุยกับหัวหน้าแก๊งคนนึงที่เป็๲พันธมิตรกับกลุ่มอีกาขาว


หัวหน้าแก๊ง: นอกจากกลุ่มของคุณที่ถูกพวกหว๋งเจียนเล่นงานแล้ว…ก็มีแก๊งอื่นที่เป็๲พันธมิตรกับเราก็โดนลูกหลงไปด้วย

ลุงฟ่ง: ครื้นปล่อยเอาไว้อีกนาน พวกเรามีหวังถูกโค่นล้มแน่

หัวหน้าแก๊ง: ใช่…เราต้องรีบหาทางจัดการกับพวกมันให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะแย้ไปมากกว่านี้

ลุงฟ่ง: อืม ได้ แจ้งคนอื่นๆให้รู้ เราจะนัดประชุมกันในวันพรุ่งนี้ 

หัวหน้าแก๊ง: ได้เลย! พวกเรายินดีช่วยกันอยู่แล้ว 

ลุงฟ่ง: อืม! ขอบใจนายมาก




เช้าวันต่อมา



                                                         บ้านของบิลลี่ เวลา 11:00


ไมเคิล: ฉันต้องไปเตรียมต้อนรับแขกที่มาที่สมาคมเรา….ขอตัวก่อนล่ะ

บิลลี่: โอเค…เดี๋ยวฉันตามไป


ไมเคิลแต่งตัวใส่ชุดสูทของกลุ่มอีกาขาวแล้วเดินออกไปบ้านบิลลี่แล้วเดินทางไปที่อาคารสมาคม
ขณะนั้นเองจู่ๆก็มีรถเก๋งสีเทามาจอดที่หน้าบ้านเขาก่อนที่จะมีลูกน้องของเพนนีคนนึงลงมาจากรถแล้วเดินไปที่หน้าบ้านเขา

  
*เสียงกดกริ่งบ้าน*


ลูกน้องของเพนนีมากดกริ่งที่หน้าบ้านเขาโดยที่มีอีก 3 คนที่เหลือรออยู่บนรถเก๋ง
ก่อนที่บิลลี่จะเดินออกมาจากบ้านแล้วตรงไปหาพวกนั้น

บิลลี่: ? มีอะไรกัน?

ลูกน้องของเพนนี: มีเ๱ื่๵๹ด่วนเกิดขึ้น พวกเราเลยรีบมารับนาย

บิลลี่: เกิดอะไรขึ้น…?

ลูกน้องของเพนนี: รีบขึ้นรถ! แล้วค่อยว่ากันอีกที

บิลลี่:  อ…อืม! ได้


บิลลี่เดินออกจากบ้านแล้วขึ้นรถทางด้านหลังโดยที่มีลูกน้องเพนนีนั่งอยู่ข้างๆเขา 2 คนก่อนที่คนขับจะขับรถออกไป


บิลลี่: เกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้น?

ทุกคนบนรถ: . . .

บิลลี่: เอ่อ…นี้-


*ลูกน้องของเพนนี 2 คนที่นั่งข้างๆจ่อปืนมาที่เขา*


บิลลี่: !?


ลูกน้องเพนนี 2 คนที่นั่งข้างๆใช้ปืนพก [Colt government .45] เล็งมาที่เขา


ลูกน้องของเพนนี(ทางซ้าย): มึงหุบปากไปเลย! ไอ้นกสองหัว!

บิลลี่: . . .


ลูกน้องเพนนีที่นั่งหน้ารถหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรติดต่อหาเพนนี


ลูกน้องของเพนนี(นั่งข้างหน้า): หัวหน้าครับ……เราได้ตัวมันมาแล้ว จะให้ทําไงต่อครับ?

บิลลี่: . . .

ลูกน้องของเพนนี(นั่งข้างหน้า): ครับ…..ได้ครับ …


*วางสายโทรศัพท์*


ลูกน้องของเพนนี(นั่งข้างหน้า): เอามันไปฆ่าทิ้งแล้วฝังไว้ที่นอกตัวเมือง

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): ได้

บิลลี่: !!  *เข้าไปจับปืนพกที่เล็งมาทั้งสองด้าน*

ลูกน้องของเพนนี(ทางซ้าย): !!?

ลูกน้องของเพนนี(ทางขวา): !!?



ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!



บิลลี่จับปืนพกที่หันเล็งมาหาเข้าแล้วจับไกปืนทั้งสองกระบอกเล็งและยิงใส่ลูกน้องของเพนนี 2 คนที่อยู่ข้างเขาจนตาย


ลูกน้องของเพนนี(นั่งข้างหน้า): !!?

ลูกน้องของเพนนี(คนขับ): !!?



ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

อ๊าาก! อ๊าาก!!


บิลลี่ใช้ปืนพกที่แย่งมาถือเป็๲สองกระบอกแล้วยิงใส่ลูกน้องเพนนีที่นั่งด้านหน้าและคนขับตายคาพวงมาลัย
ก่อนที่รถจะเสียหลักไปทางซ้ายพุ่งตรงไปที่เกาะกลางถนน


โค้ม!


รถพุ่งเข้าชนเกาะกลางถนนอย่าจัง บิลลี่ได้รับ๤า๪เ๽็๤เล็กน้อยก่อนจะทิ้งปืนสองกระบอกนั้นแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ
ชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นและผู้คนที่ขับรถสัญจรไปมาต่างตึกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทันทีที่บิลลี่ออกมาจากรถเขารีบวิ่งฝ่ารถที่สัญจรไปมาแล้ววิ่งหลบไปที่ลับตาคนก่อนจะโทรศัพท์หา เทียน


เทียน: ฮัลโหล?

บิลลี่: *เฮ้อ* นี้ฉันเอง

เทียน: บิลลี่? นั้นนายเองใช่ไหม เกิดอะไรขึ้น?

บิลลี่:  *เฮ้อ* ตอนนี้พวกมันรู้ตัวแล้วว่าผมเป็๲คนของหว๋งเจียน

เทียน: ! เวรล่ะ…

บิลลี่: เ๱ื่๵๹นั้นช่างมัน ตอนนี้พวกมันกับแก๊งที่เป็๲พันธมิตรกําลังจะนัดประชุมกันบ่ายโมงครึ่งวันนี้ ที่อาคารสมาคมพวกมัน

เทียน: โอเค! เดี๋ยวฉันจะเตรียมคนให้พร้อม….แล้วไปที่นั้นทันที

บิลลี่: เร็วเข้าล่ะ!


*วางสายโทรศัพท์*                                            
 

                                                   อาคารสมาคมลับอีกาขาว เวลา 13:10

หัวหน้าแก๊งพันธมิตรจากทั่วทุกเขตได้เดินทางมาที่สมาคมแห่งนี้และกําลังเดินตรงเข้าไปด้านในภายในอาคาร
โดยที่มีคนของอีกาขาวยืนคุ้มกันอย่างหน่าแน่นทั้งด้านในและด้านนอกตัวอาคาร


หว่อง: เชิญด้านในเลยครับ


หว่องได้ยืนมารอต้อนรับโดยมี ไมเคิล และ หลุนยืนอยู่ข้างๆเขา


ไมเคิล: หายหัวไปอยู่ไหนเนี้ย?

หว่อง: มีอะไร?

ไมเคิล: บิลลี่ น่ะสิ….นี้ใกล้จะเริ่มงานแล้วแต่หมอนั้นยังไม่โผล่มาเลย

หว่อง: แปลกจริงๆ…หมอนั้นไม่เคยมาสายนี่…

หลุน: นั้นนะสิ ลองโทรหาดูหรือยัง?

ไมเคิล: โทรแล้ว…แต่ไม่รับสายเลย

หลุน: . . .



หัวหน้าแก๊งทั้ง 5 คนเดินขึ้นบันไดไปชั้น 2 ของอาคารแล้วเดินตรงไปที่ห้องประชุมโดยที่มีลุงฟ่งรอพวกเขาอยู่



หัวหน้าแก๊ง#1: โอ้! คุณฟ่ง ไม่เจอกันตั้งนานเป็๲ไงบ้าง

ลุงฟ่ง:  ก็เรื่อยๆ เชิญด้านในกันก่อนสิ





20 นาทีต่อมา



ลุงฟ่งและหัวหน้าแก๊งทั้ง 5 คนกําลังนั่งคุยวางแผนรับมือกับพวกหว๋งเจียนกันอยู่ในห้องประชุม



ลุงฟ่ง: พวกมันในตอนนี้กําลังรุกลํ้าเข้ามาในเขตของพวกอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ทั้งกิจการของพวกเราและของพวกคุณก็ถูกยึดหรือไม่ก็ถูกทําลายทิ้ง…..แม้แต่คนของผมก็พวกคุณก็ถูกพวกมันฆ่าตายไปด้วย…..

หัวหน้าแก๊ง#1: แล้วทําไมเราไม่สะกดรอยตามพวกมันไปที่แหล่งกบดานแล้วก็จัดการพวกมันไปเลยล่ะ?

หัวหน้าแก๊ง#2: พูดมามันก็ได้อยู่หรอก…แต่ถ้าทําจริงๆไม่แน่พวกมันอาจจะล่อพวกเราไปติดกับดักที่มันวางเอาไว้ก็ได้

หัวหน้าแก๊ง#1: *เฮ้อ* นั้นสิ…

หัวหน้าแก๊ง#3: ถ้างั้นก็ต้องหาวิธีอื่นที่จะเข้าถึงพวกมัน

หัวหน้าแก๊ง#4: แล้วเราจะใช้วิธีไหนล่ะ?

หัวหน้าแก๊ง#5: นั้นสิ! ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน



ณ ด้านนอกอาคาร



ขณะนั้นเองมีรถเก๋ง 4 คันของพวกหว๋งเจียนจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม


ลูกน้องเทียน: ตามที่หมอนั้นบอกมา คงเป็๲ที่นี้แหละครับ

เทียน: ฮึ! โอเค!   *ขึ้นลําปืนพก*   ลงมือได้!



เทียนเปิดประตูลงมาจากรถพร้อมกับปืนพกคู่ [Glock 17,Glock 17]
พร้อมกับลูกน้องอีกหลายสิบคนถือทั้งปืนกลมือ ปืนพก [Mac-11,Mini Uzi,M1911,Beretta 92F,Glock 17] 
ลงจากรถตามเขาไป
แล้วมุ่งหน้าไปที่อาคารสมาคมของกลุ่มอีกาขาว


*ถอดสลัก๱ะเ๤ิ๪ออก*


เทียนโยน๱ะเ๤ิ๪มือทะลุกระจกหน้าต่างไปที่ชั้น 2 ในห้องประชุม


ทุกคนในห้อง: !!?


ตู้ม!!


แรง๱ะเ๤ิ๪ทําให้หัวหน้าแก๊งที่นั่งติดอยู่กับหน้าต่างตายไป 3 คน


ลุงฟ่ง: รีบออกจากห้อง!


ลุงฟ่งและคนอื่นๆรีบออกไปจากห้องประชุม


ไมเคิลและหลุนที่ได้ยินเสียง๱ะเ๤ิ๪รีบวิ่งเข้ามาในอาคารแล้วเดินขึ้นไปชั้น 2 ที่ห้องประชุมทันที
ก่อนที่เพนนีและหว่องที่เฝ้าอยู่บนดาดฟ้าก็ได้รีบลงมาหาพวกเขาเช่นกัน 

 

เพนนี: พวกมันหรอ!?

ลุงฟ่ง: ดูถ้าคงใช่ พวกมันรู้ที่อยู๋พวกเราแล้ว

หว่อง: ถ้างั้นก็ต้องรีบหนีออกไปจากที่นี้

ไมเคิล: นายพาพวกเขาไปที่ปลอดภัย ส่วนฉันจะพาลุงฟ่งหนีไปอีกทางนึง

หว่อง: โอเค!

หลุน: ฉันจะไปกับนายด้วย!

ไมเคิล: ได้!

เพนนี: พวกเธอระวังตัวด้วย!

ไมเคิล: ครับ!


ไมเคิลและหลุนรีบพาลุงฟ่งหนีไปทางอื่นก่อนที่เพนนีและหว่องจะพาหัวหน้าแก๊งอีก 3 คนหนีไปอีกทางนึง



ปัง!ๆ ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!ๆ


อ๊าก! อ๊าก! อ๊ากก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊ากก!


พวกลูกน้องของเทียนกระหนํ่ายิงคนของอีกาขาวที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกตายไปหลายคน
ก่อนที่จะตรงเข้ามาด้านในแล้วบังเอิญเจอกับ ไมเคิลและหลุน พอดีก่อนจะเกิดการปะทะกัน



พวกลูกน้องเทียน: !!

ไมเคิลและหลุน: !!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!


ไมเคิลและหลุนใช้ปืนพก [USP.45,Browing hi power] ของตัวเองยิงใส่ลูกน้องของเทียน 4 คนที่มาทางด้านหน้าพวกเขา


ลุงฟ่ง: !?


ขณะนั้นเขาได้ยินเสียงวิ่งฝีเท้ามาจากทางด้านหลังก่อนที่จะควักปืนพก [Norinco type 54] ของตัวเองออกมาป้องกันตัว


ลุงฟ่ง: ข้างหลัง!

ไมเคิล: !?

หลุน: !?


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก! 


ทั้งสามกระหนํ่ายิงใส่พวกลูกน้องของเทียนที่วิ่งมาจากทางด้านหลังจนล้มตายลงบนพื้น


ลุงฟ่ง: เข้าไปหลบในห้องก่อน!

ไมเคิล: ครับ!


ไมเคิลเปิดประตูห้องก่อนที่หลุนและลุงฟ่งจะเข้าไปซ่อนด้านในแล้วปิดประตูห้อง

ทางด้านของหว่องและเพนนีกําลังหลบที่กําบังแล้วยิงปะทะกับพวกลูกน้องของเทียนอีกกลุ่มที่มาดักรอพวกอยู่


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ปังๆ! ปังๆ! ปังๆ! ปัง!


หัวหน้าแก๊ง#2: อ๊าากก!

หว่องและเพนนี: !!

หัวหน้าแก๊ง#1: น้องเล็ก!


 หว่องใช้ปืนพก [Beretta 92FS inox] ของเขายิงกดพวกนั้นแล้วรีบพาหัวหน้าแก๊งที่ถูกยิง๤า๪เ๽็๤เข้าหลบที่กําบัง


หว่อง: แข็งใจไว้นะครับ!

หัวหน้าแก๊ง#2: . . .

หว่อง: !


ทว่าชายคนนั้นได้สิ้นใจตายไปซะแล้ว


หัวหน้าแก๊ง#1: ไอ้เวรเอ๊ย!! กูจะฆ่าพวกมึง!

หว่อง: !?

เพนนี: อย่าออกไป!!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! 

อ๊ากก! ปังๆ! ปัง! อ๊ากก ปังๆ!

อ๊าากก! อ๊าากก!


หัวหน้าแก๊งทั้งสองคนโผล่ออกจากที่กําบังแล้วใช้ปืนพก [Norinco type 54] ของพวกเขากระหนํ่ายิงใส่พวกนั้นไม่ยั้ง
ก่อนจะถูกพวกลูกน้องของเทียนใช้ปืนกลมือ [Mini UZI] กระหนํ่ายิงใส่จนทั้งสองตายคาที่

เพนนี: !!

หว่อง: !! แม่งเอ๊ย…  *ยกศพหัวหน้าแก๊งที่ตายแล้ว*

เพนนี: ? ทําอะไรน่ะ!? 


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ปังๆ! ปังๆ! อ๊าาก! อ๊าาก! อ๊าาก!


หว่องใช้ร่างศพของหัวแก๊งเอามาเป็๲โลกําบังแล้วยิงใส่พวกลูกน้องของเทียนที่เหลืออยู่จนตาย
๠๱ะ๼ุ๲ที่พวกนั้นยิงมาเข้าไปโดนตัวศพทําให้เ๣ื๵๪กระเด้นออกมาใบหน้าและชุดสูทของหว่องจึงเต็มไปด้วยเ๣ื๵๪


เพนนี: . . .

หว่อง: ในเมื่อเขาตายไปแล้ว….ก็ต้องใช้เขาให้เป็๲ประโยชน์


หว่องยิ้มให้กับพี่สาวเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนเ๣ื๵๪


ภายในห้องที่ลุงฟ่ง ไมเคิลและหลุนหลบอยู่
 

หลุน: เราหนีออกทางนี้ได้!


หลุนพยายามเปิดหน้าต่างห้องเพื่อที่จะได้หนีออกไปข้างนอก


*เปิดหน้าต่าง*


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


หลุน: อ๊ากก!!

ลุงฟ่ง: !?

ไมเคิล: หลุน!!



หลุนได้ถูกเทียนที่ยืนอยู่ด้านนอกใช้ปืนพกยิงมาที่เขาจนล้ม๤า๪เ๽็๤สาหัสลงไปกับพื้น


หลุน: อ!….โอ๊ย!

ไมเคิล: แกทําใจดีๆไว้!! 

หลุน: *หายใจโรยริน*



*เสียงฝึเท้าใครบ้างคนเดินเข้ามาในห้อง*


ไมเคิล: !?

ลุงฟ่ง: !?



บิลลี่ได้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปืนพกที่อยู่ในมือเขา



ไมเคิล: บิลลี่! นี้แกหายไปไหนมา!? มาช่วยกันหน่อยเร็วเข้า!! หลุนมันถูกยิง!



ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


หลุน: อะ!! 

ไมเคิล: !!?



บิลลี่ใช้ปืนพก [Beretta 92F] กระหนํ่ายิงใส่หลุนจนสิ้นใจตายไป


ไมเคิล: หลุน!? หลุนน!!


ปัง!


ไมเคิล: อ๊ากก!


บิลลี่ใช้ปืนพกยิงเข้ากลางหน้าอกซ้ายของไมเคิล


บิลลี่: หว๋งเจียน ส่งฉันให้มาจัดการกับพวกแก

ไมเคิล: !!? ก….แก! ไอ้ทรยศ!!


*สับนกปืนพก*


ลุงฟ่ง: มึง!  *พุ่งเข้าใส่*

บิลลี่: !!


ลุงฟ่งเข้าไปพุ่งชนบิลลี่จนล้มลงไปบนพื้นแล้วจับตัวเข้าไว้

 
ไมเคิล ลุงฟ่ง!?

ลุงฟ่ง: ไม่ต้องห่วงฉัน!  หนีไป!!



ไมเคิลวิ่งไปเปิดประตูแล้วรีบออกมาจากห้อง



*เสียงขึ้นลําปืนกลมือ*    *เสียงขึ้นลําปืนพก*


ไมเคิล: !!


แต่ทว่า เทียนและพวกลูกน้องของเขาที่เหลือกันอยู่ 7 คนได้มาดักรอเขาอยู่ที่หน้าห้องแล้วก่อนที่จะลั่นไกใส่เขา



ปัง! ปังๆ! ปัง! ปังๆ! ปัง! ปัง! ปัง!
 


ร่างของเขาถูก๠๱ะ๼ุ๲จากทั้งสองทิศทางกระหนํ่ายิงมาที่ตัวเขาก่อนจะล้มนอนจมกองเ๣ื๵๪ลงกับพื้น


ลุงฟ่ง: !! ไมเคิล!?

บิลลี่: *ถีบ*

ลุงฟ่ง: อ๊าก!


บิลลี่ใช้เท้าถีบลุงฟ่งออกไปไกลๆจากตัวเขาก่อนที่ตัวของลุงฟ่งจะไปชนเข้ากับโต๊ะที่อยู่รอบๆจนล้มทรุดกับพื้น


ลุงฟ่ง: แก!! เป็๲คนของหว๋งเจียนมาโดยตลอดเลยหรอ!?

บิลลี่: ถ้ารู้ความจริงเร็วกว่านี้….เ๱ื่๵๹แบบนี้คงไม่เกิดขึ้นกับพวกมึงหรอก!


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


บิลลี่: คิดว่ากูชอบที่อยู่กับพวกมึงหรอ!? 


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


บิลลี่ใช้ปืนพกกระหนํ่ายิงใส่ลุงฟ่งจนตายก่อนจะยิงซํ้าอีกทีเข้าที่ใบหน้าไปหลายนัด


เทียน: เฮ้ย! พอได้แล้ว!

บิลลี่: . . .


เทียนคุ้มสติบิลลี่ไว้ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกจากห้องโดยมีพวกลูกน้องของเทียน
ยืนค่อยรออยู่ด้านนอกท่ามกลางร่างของไมเคิลที่นอนนิ่งจอมกองเ๣ื๵๪อยู่


หว่อง: !!

เพนนี: !!

บิลลี่: !

เทียน: !

ขณะนั้นหว่องและเพนนีได้มาเห็นพวกเขาพอดีก่อนจะเกิดการปะทะกัน


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


บิลลี่: ไปเร็ว!


บิลลี่และพวกลูกน้องยิงกดเอาไว้แล้วรีบวิ่งออกจากตัวอาคารแล้วไปขึ้นรถเก๋งที่จอดอยู่อีกฝั่งก่อนจะหลบหนีไป


หว่อง: !! ไมเคิล!!


หว่องได้รีบตรงเข้าไปหาไมเคิลที่นอนกองอยู่กับพี่


ไมเคิล: น…นาย…

หว่อง: แข็งใจไว้! แกอย่าตายนะ!

ไมเคิล: *หัวใจรุนแรง* 

หว่อง: . . .

ไมเคิล: แม่………ผม..ขอโทษ…




ไมเคิลสิ้นใจตายไปในสภาพที่ตาไม่หลับก่อนที่หว่องจะวางเขาลงกับพื้น



เพนนี: ท่านฟ่ง!! 

หว่อง: !?


หว่องได้รีบเข้ามาในห้อง


หว่อง: !!


หว่องและเพนนีได้ตกตะลึงกับสภาพศพของลุงฟ่งและหลุนที่อยู่ในห้อง



                                            ตึกสํานักงาน Naohka สาขาฮ่องกง เวลา 14:26

บิลลี่: ไอ้ฟ่งและก็พวกหัวหน้าแก๊งพันธมิตรของพวกมัน…ตายกันหมดแล้ว

หลาง: ฮึ! ดีมาก


หลางกําลังคุยโทรศัพท์กับบิลลี่ขณะที่มองวิวทิวทัศน์สภาพตัวเมืองจากกระจกในห้องทํางานของผู้จัดการตึกบนชั้น 40 


บิลลี่: แต่ก็ยังมีบ้างคนที่หนีรอดไป….จะให้ผมจัดการพวกมันไหม?

หลาง: เ๱ื่๵๹นั้นช่างมันก่อน เอาเป็๲ว่า…เรามาฉลองความสําเร็จกันหน่อยเป็๲ไง

บิลลี่: ได้สิ! ถ้าท่าน๻้๵๹๠า๱



*วางสายโทรศัพท์*


ผู้จัดการ: ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม?

หลาง: ฮึๆ แน่นอน