รักร้ายพ่ายนักรบ

        งานศพของทีปต์ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติคุณอภิมุขและคุณนายวัลลภาเดินทางมางานศพลูกชายอย่างเศร้าสร้อย  แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่างานที่ลูกชายทำอยู่นั้นเสี่ยงต่อชีวิตขนาดไหนแต่ในเมื่อลูกได้ติดสินใจแล้วทั้งสองก็สุดจะห้าม

        ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาที่ทยอยเข้ามาในงาน อันนามักจะเห็นคนคนหนึ่งที่คอยช่วยงานอยู่เสมอจนทำให้งานศพของทีปต์แทบไม่มีอะไรที่ขาดตกบกพร่องไปเลยแม้แต่น้อย เธอยังอดสงสัยไม่ได้ด้วยซ้ำว่า๻ั้๹แ๻่ที่เขาไปบอกเธอเ๱ื่๵๹พี่ชายตัวเขาจะได้พักบ้างหรือเปล่า แขนที่ทำท่าว่าจะเจ็บนั้นดูเหมือนจะยังไม่ดีขึ้นเสียด้วยซ้ำแถมสีหน้าที่ดูซีดเซียวนั้นอีกมันบ่งบอกเธอได้เป็๲อย่างดีว่าเ๽้าตัวไม่ได้คิดจะใส่ใจตัวเองเลยแม้แต่น้อย…แต่ช่างปะไรเธอไม่สนใจหรอกจะเป็๲จะตายก็เ๱ื่๵๹ของเขา  เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็เลิกสนใจแล้วเดินไปช่วยมารดาเตรียมของโดยไม่ทันได้รู้ตัวว่าคนที่เธอแอบว่าเขาอยู่ในใจนั้นคอยมองเธออยู่ตลอดเหมือนกัน

        “อ๊ะ!!”  ด้วยความที่ไม่ทันระวังทำให้ธามชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง

        “ธาม…เป็๲อะไรหรือเปล่าลูก อาว่าไปพักหน่อยดีกว่าไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย” คุณอภิมุขบิดาของทีปต์เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นสภาพเพื่อนลูกชาย  เขารู้จักธามมานาน๻ั้๹แ๻่ที่ทีปต์เข้าหน่วยฝึกใหม่ๆแล้วยังพอรู้จากปากของทีปต์อีกว่าชายชาติทหารคนนี้คิดอย่างไรกับลูกสาวของตน ซึ่งถ้าหากทั้งสองจะรักกันตัวเขากับภรรยาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรดีเสียด้วยซ้ำที่เป็๲ธามหากเป็๲คนอื่นเขาคงจะไม่ไว้ใจที่จะให้ดูแลลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน

        “ไม่เป็๲ไรครับ…ผมยังไหว”  แม้ปากจะตอบไปเช่นนั้นแต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน  สงสัยร่างกายมันคงเริ่มจะประท้วงเสียแล้ว ธามไม่ได้ไปทำแผลที่โรงพยายาลเพียงแต่ทำแผลเองลวกๆเท่านั้นหลายครั้งที่เขาก้มๆเงยๆแล้วรู้สึกเหมือนจะวูบไปแต่ชายหนุ่มก็แข็งใจเอาไว้  ขอเถอะ…ขอทำหน้าที่เพื่อนครั้งสุดท้าย…

        “ไปนอนพักสักหน่อยเถอะทางนี้ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว คนก็อยู่กันตั้งเยอะแยะเป็๲อะไรขึ้นมาจะแย่ไปอีกคน” อภิมุขรู้ดีว่าธามตัวคนเดียวไม่มีใครที่ไหน  แถมยังเป็๲เพื่อนกับทีปต์มานานไม่แปลกหากเขาจะเป็๲ห่วงเสมือนธามคือลูกชายอีกคน

        “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปพักสักครู่นะครับ”  แปปเดียวเท่านั้นขอแค่รู้สึกดีขึ้น…

        “นอนห้องทีปต์ก็ได้จะได้ไม่มีใครรบกวน  แถวนี้คนเดินไปเดินมา”  อภิมุขยังนึกห่วง

        “ครับ…ขอตัวนะครับ”  ธามลากสังขารตัวเองไปทางห้อนอนของทีปต์  ขอพักเอาแรงหน่อยก็แล้วกัน…

        “ข้าว…มาหาพ่อหน่อยสิลูก”  คุณอภิมุขเรียกลูกสาวที่ทำเป็๲ไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่เขาก็สังเกตุอยู่นานว่าเ๽้าตัวชำเลืองมองธามอยู่บ่อยครั้ง

        “คะพ่อ…มีอะไรเหรอคะ” 

        “ไปดูพี่เขาหน่อย  พ่อว่าอาการไม่ค่อยดีนะ”

        “ช่างเขาสิคะ…สงสัยกรรมจะตามทันละมั้ง”

        “ทำไมพูดอย่างนั้นละลูก  ข้าวเป็๲หมอไม่ใช่หรือหมอเลือกที่จะรักษาใครไม่รักษาใครก็ได้งั้นหรือลูก” คุณอภิมุขรู้ดีว่าลูกสาวคงจะโกรธธามแต่มันไม่ใช่ความผิดของชายหนุ่มเขาจึงไม่เห็นด้วยกับการแสดงออกของลูกสาว

        “พ่อคะ…พ่อก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าที่พี่ทีปต์ต้องตายเป็๲เพราะใคร”อันนาพูดกับพ่อน้ำตาคลอ

        “มันเป็๲อุบัติเหตุนะลูก  แล้วอีกอย่างคนที่ยิงก็ไม่ใช่ธามแต่เป็๲คนร้ายต่างหาก”  อภิมุขพยายามอธิบายเหตุผลให้อันนาฟัง

        “ค่ะ” รู้ไม่ใช่เธอไม่รู้แต่ไม่ใช่เพราะคนร้ายจะยิงเขาหรอกหรือพี่ชายเธอถึงต้องเป็๲คนรับเคราะห์

        “ไปดูพี่เขาหน่อยเถอะ…คิดซะว่าพ่อขอร้อง” อภิมุขขอร้องลูกสาวเพราะตอนนนี้ก็มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถดูแลธามได้

        “ก็ได้ค่ะ” อันนารับคำอย่างไม่เต็มใจนัก หญิงสาวเดินหน้างอบอกบุญไม่รับไปยังห้องของพี่ชาย