ในห้องครัวตระกูลหาน
ชายอายุราวสามสิบปีในชุดสีเทามองชายวัยกลางคนอายุราว ๆ สี่สิบปีด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ
แม้จะเห็นได้ว่าชายวัยกลางคนผู้นี้มีหน้าตาดาษดื่นทั่ว ทว่าแววตาเขากลับคมปลาบ ภายใต้หนวดเครานั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มพร้อมกับฝันสีเหลืองจาง "เ้าหนุ่มจาง เ้าวางใจ หากเกิดอันใดขึ้นข้าจะจัดการเอง"
บุรุษแซ่จางเอ่ยด้วยใบหน้าขมขื่น "ผู้ดูแลกู่วั่น ถึงแม้หานเทียนเฉิงจะทำความผิด แต่ก็เป็ถึงลูกชายของท่านผู้นำตระกูล เป็ลูกหลานสายตรง มีสถานะสูงส่ง หากข้าไม่ส่งข้าวให้เขาแล้วผู้นำตระกูลรู้เข้า ถึงแม้จะมีท่าน ผู้น้อยก็คงไม่ได้มีผลลัพธ์ที่ดีเช่นกัน"
สีหน้ากู่วั่นพลันมืดครึ้มลง "เ้าหนุ่มจาง เ้าดูแคลนข้าหรือ?ข้าเป็ผู้ดูแลห้องครัว ข้าย่อมไม่กลัวหานเทียนเฉิง ผู้าุโในตระกูลล้วน้าให้คนผู้นี้ตาย รู้เื่เหล่านี้แล้วพวกเขาก็ไม่มีทางว่ากล่าวอันใด ข้าขอบอกเ้าตามตรง ข้ากล้าทำเช่นนี้ ย่อมมีผู้คอยหนุนหลัง!"
"ทุกอย่างต้องพึ่งท่านแล้ว"
ชายแซ่จางผู้นั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดจึงแย้มยิ้มอย่างประจบประแจง
กู่วั่นถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
"เพียงแค่บ่าวรับใช้เล็ก ๆ ริกล้าจะเทียบข้ากับบิดาข้า ช่างรนหาที่ตายที่จริง ๆ!"
จู่ ๆ เสียงเยียบเย็นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังกู่วั่น
กู่วั่นนิ่งงัน ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวไปนั้นเอง พลังที่กล้าแกร่งพลันพุ่งเข้าใส่กู่วั่น เตะเขาลอยออกไป หล่นโครมลงใส่หม้อจานที่วางอยู่ที่พื้น
กู่วั่นหน้าเผือดสีกระอักเืออกมาในทันที
ลูกเตะที่เจือไปด้วยความโกรธนี้ของหานเฟิงย่อมไม่ใช่ลูกเตะธรรมดา
หากกู่ปาถูกลูกเตะนี้เข้า เพียงลูกเตะนี้ก็เพียงพอที่จะฆ่ากู่ปาได้แล้ว
กู่วั่นในฐานะผู้ดูแลผู้หนึ่ง อันที่จริงระดับพลังไม่สูงนัก เพียงแต่เขาเป็ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญระดับกลางที่เปิดเส้นลมปราณที่สองแล้ว เดิมทีเขาไม่ควรได้ทำตำแหน่งผู้ดูแลนี้
ทว่าตามความเข้าใจของหานเฟิง เมื่อสี่ปีก่อนกู่วั่นถูกผู้าุโสี่ช่วยเอาไว้ ด้วยเห็นแก่หน้าของผู้าุโสี่ เขาจึงได้รับตำแหน่งเป็ผู้ดูแล
กู่วั่นเป็เพียงคนธรรมดาทั่วไปผู้หนึ่ง มีระดับขั้นในการฝึกยุทธ์ต่ำ แม้กระทั่งระดับเก้ายังไม่อาจเทียบได้ ว่ากันว่าเมื่อเขาถูกช่วยมาเมื่อสิบปีก่อน นับว่าเป็เพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามัญระดับต้นเท่านั้น กล่าวอย่างหยาบ ๆ ก็เทียบได้กับระดับพลังของกู่ปาในตอนนี้
กู่วั่นสามารถฝึกยุทธ์ได้ถึงขั้นสามัญระดับกลางซึ่งเปิดเส้นลมปราณที่สองแล้วนั้น ล้วนเป็เพราะเขาได้เป็ผู้ดูแล
กู่วั่นพลันตกตะลึงโมโหขึ้นมาชั่วขณะ "เ้ากล้าลอบโจมตีข้าได้อย่างไร!"
ด้วยอารมณ์โกรธที่เดือดพล่าน กู่วั่นจึงไม่ได้ใส่ใจกำลังภายในของหานเฟิงที่ะเิออกมาเมื่อครู่ ในความคิดของกู่วั่น หากหานเฟิงไม่ลอบโจมตีย่อมเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะได้รับาเ็ง่ายดายเพียงนั้น
"เ้า้าเองนะ!"
กู่วั่นะโขึ้น พุ่งเข้าใส่หานเฟิง กรงเล็บเขาราวกับเป็กรงเล็บของเหยี่ยว
นี่เป็ทักษะวิชากรงเล็บเหยี่ยวพื้นฐานขั้นสูง
หานเฟิงแสยะยิ้มโดยพลัน จู่ ๆ เขาก็ออกท่ากรงเล็บสยบนิ่ง คว้าข้อมือของกู่วั่นลงมาภายใต้สายตาเหลือเชื่อของกู่วั่น ทันทีที่หานเฟิงบิดข้อมือ กู่วั่นพลันเหงื่อกาฬไหลชุ่มไปทั่วทั้งกาย ฟุบลงกับพื้นกรีดร้องเสียงดัง
"เ้าคนสมควรตาย! หากเ้าไม่ลอบโจมตีข้า ข้าจะแพ้เ้าได้อย่างไร!"
กู่วั่นไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกหานเฟิงจับได้ในรวดเดียว เขาทั้งหงุดหงิดทั้งอับอายจนร้องคำรามลั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
หานเฟิงกล่าวเย้ยหยัน "ลูกชายท่านลอบโจมตีข้า นี่เป็รางวัลตอบแทน ยิ่งกว่านั้นท่านอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้ว ข้ายังเยาว์วัย ข้าไม่ได้ฝึกฝนมามากมายอันใด นับว่าท่านได้เปรียบข้าแล้ว"
"เท่านี้ก็แพ้แล้ว ทำได้เพียงบอกว่าท่านไร้ประโยชน์เกินไป ถึงได้มีลูกชายสวะ ๆ อย่างไรเล่า!"
กู่วั่นรักบุตรชายผู้นี้ของตนเป็อย่างมาก เมื่อหานเฟิงกล่าวเช่นนี้ กู่วั่นก็โมโหจนกระอักเืออกมา
"รังแกผู้อื่นย่อมถูกผู้อื่นรังแกกลับ หากจะโทษท่านก็โทษตนเองเถอะ" หานเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
หานเฟิงกระจ่างแจ้งแก่ใจดีว่าเหตุใดตนจึงเอาชนะได้ ประการแรกเป็เพราะกำลังภายในที่เพิ่มขึ้นจากการฝึกฝนเคล็ดวิชาไฟวิเศษเก้าเปลวไฟนั้นมีพลังมากกว่ากำลังภายในทั่ว ๆ ไป กำลังภายในของเขาจึงทะลวงเส้นลมปราณที่หนึ่งถึงขั้นปลายได้
ประการที่สองนี่เป็การลอบโจมตีจริง ๆ ประเดี๋ยวก็ใกล้จะแข่งขันแล้ว หานเฟิงย่อมไม่เปิดฉากต่อสู้อย่างยุติธรรมกับกู่วั่นเป็แน่ นั่นรังแต่จะทำให้เปลืองกำลังกายและกำลังภายในเปล่า ๆ
จู่ ๆ ทันใดนั้น หานเฟิงก็หันไปมองชายแซ่จาง "ยังจะยืนนิ่งอยู่ที่นี่อีก ควรทำสิ่งใดยังต้องให้ข้าบอกอีกหรือ? "
"ขอรับ ข้ารู้แล้ว"
ชายแซ่จางผุดลุกขึ้นในทันที หยิบสำรับอาหารขึ้นมาเดินตรงไปทางที่พักของหานเทียนเฉิง กระทั่งชายแซ่จางหายลับไปแล้ว หานเฟิงจึงย่อตัวลงข่มขู่กู่วั่น "ตอนนี้ข้ากับบิดาข้าไม่ใช่คนที่จะทนต่ออะไรต่อไม่อะไรอย่างก่อนหน้านี้อีกแล้ว ทำหน้าที่ของเ้าให้ดี มิเช่นนั้นครั้งหน้า ย่อมไม่ใช่เพียงเื่ง่ายดายอย่างกระอักเืออกมาเพียงหนึ่งคำอีกแล้ว"
จากนั้นหานเฟิงจึงหมุนกายจากไป
นอกห้องครัว จู่ ๆ เงาร่างของผู้เฒ่าอวี่ก็พลันปรากฏกายขึ้น ใบหน้าเบ่งบานด้วยความปลื้มปีติยินดี "เขาสมกับที่เป็บุตรชายของคุณหนูจริง ๆ แม้กระทั่งนิสัยใจคอล้วนแล้วแต่เหมือนกับท่าน ยามข้ามองคุณชายน้อยเฟิง ข้าก็นึกถึงท่าน"
จากนั้นแววตาของผู้เฒ่าอวี่พลันปรากฏร่องรอยความสงสัย "เพียงแต่ระดับความเร็วในการก้าวหน้าแปลกยิ่งนัก นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีระดับความสามารถในการฝึกยุทธ์ระดับล่างจะทำได้"
"ระยะเวลาสั้น ๆ เพียงแค่หนึ่งเดือน นับจากฝึกกำลังภายในจนถึงเปิดเส้นลมปราณที่หนึ่งกระทั่งไปถึงขั้นปลาย แม้กระทั่งผู้ที่มีระดับความสามารถในการฝึกยุทธ์ระดับกลาง ก็ยังไม่อาจเป็ไปได้ บางทีอาจมีเพียงผู้ที่มีระดับความสามารถในการฝึกยุทธ์ขั้นสูงจึงจะเป็ไปได้"
"ช่างเถิด ในฐานะบุตรชายของคุณหนู เขายิ่งแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยิ่งง่ายต่อคุณหนูเท่านั้น"
ในห้องครัว บนใบหน้าของกู่วั่นปรากฏความไม่พอใจ "ให้ข้าต้องกล้ำกลืนความอัปยศอดสูเช่นนี้ ฝันอยู่หรือไร?เ้าเด็กโอหัง รอถูกผู้าุโสี่เค้นถามเสียเถอะ"
ไม่ช้า กู่วั่นก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นได้สำเร็จ เขาตรงดิ่งไปรายงานผู้วาสุโสสี่ในทันที
ภายในโถงหลักของตระกูลหาน
หานอวี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้าุโทั้งหกท่าน
ผู้าุโใหญ่กระแอมในลำคอพลางเอ่ย "ผู้าุโสี่ เหตุใดท่านจึงเรียกคนมากมายมาที่นี่ มีเื่อันใด? "
ผู้าุโสี่เล่าเื่ของหานเฟิงกับกู่วั่นให้ฟัง แน่นอนว่าเขาย่อมเล่าเื่โกหก ความจริงคือกู่วั่นเป็ผู้ที่สั่งยกเลิกอาหารเช้าของหานเทียนเฉิงกับหานเฟิง นี่ก็เพื่อทำให้หานเฟิงไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจเข้าร่วมการแข่งขัน
ผลที่ได้คือผู้าุโสี่เพียงแค่เล่าเื่ที่หานเฟิงเป็ฝ่ายยั่วยุออกมา
ผู้าุโทั้งหลายล้วนแต่ขมวดคิ้ว
ผู้าุโสี่เอ่ยด้วยความโมโห "ถึงแม้กู่วั่นจะเป็บ่าวรับใช้ แต่พวกเราก็ไม่อาจดูถูกเหยียดหยามเขาเพียงนี้ หากเื่นี้เล่าลือออกไป เช่นนั้นผู้อื่นจะคิดอย่างไร? "
"เ้าเด็กคนนี้พึ่งเริ่มฝึกฝนกำลังภายในก็วางโตถึงเพียงนี้แล้ว!"
ขณะที่ผู้าุโเ่าั้กำลังใคร่ครวญ หานอวี้กลับยิ้มหยันออกมา
ผู้าุโสี่ไม่พอใจขึ้นมาในทันที "ท่านผู้นำตระกูล นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร? "
สีหน้าหานอวี้เยียบเย็น "ข้าหมายความว่าอย่างไร?ข้าก็อยากจะถามดูเช่นกัน ผู้าุโสี่นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร?หรือคิดว่าตระกูลหานเป็ของท่านไปแล้ว? "
สิ้นคำ หานอวี้ก็บอกความจริงของเื่ราวออกมา ทำให้ผู้าุโทุกคนล้วนประหลาดใจ
ผู้าุโสี่ก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน "จักเป็ไปได้อย่างไร!"
161
