แหวนมิติ

หลางหลินยังคงตกตะลึง จิตใจเขาในตอนนี้สั่นไหว เงินจำนวนนี้ถึงแม้เขาจะยังไม่ได้นับแต่อีกไม่นานเท่านั้นมันก็จะเข้าบัญชี และเวลานั้นจำนวนมันก็จะมากกว่านี้ แล้วจะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้ยังไงกัน
"ใจเย็นไว้.." หลางหลินปิดเว็บอีบุ๊คดวงดาวและเข้าไปเวย์ปั๋ว ตอนนี้มันมีคอมเมนต์แล้วมันเป็นคอมเมนต์ของคนที่ซื้ออีบุ๊ค ทุกคนต่างบอกกันเป็นเสียงเดียวว่า... มันเป็นนิยายที่สนุกมาก และพวกเขารอที่จะอ่านเล่มสองต่อไปไม่ไหวแล้ว บางคนถึงกับอ่านทั้งคืนแบบไม่หลับไม่นอน หรือแม้แต่พักกินน้ำก็ไม่
หลางหลินรู้สึกเป็นห่วงพวกเขาจริงๆ ไม่นึกเลยว่าคนที่อ่านจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ นี่มันจะทำให้ผลงานของเขาในอนาคตขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ถึงแม้ว่าผลงานวันข้างหน้าจะห่วย แต่เมื่อเขามีชื่อเสียงก็ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่มีคนสนใจ
และหลางหลินก็จะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง เพราะผลงานในอนาคต ยังไงยังไงมันก็ดีอยู่แล้วมันไม่มีทางเลยที่จะห่วยได้ เพราะมันเป็นหนังสือขายดีจากอีกมิติ!!
"ฉันต้องขอบคุณพวกเขาสักหน่อยแล้วที่ช่วยซัพพอร์ท จนทำให้นิยายของฉันเป็นอันดับหนึ่งในนิยายอีบุ๊คขายดี เพียงแค่เวลาหนึ่งคืน"
ว่าแล้วหลางหลินก็โพสต์ข้อความไป ก่อนหน้านี้เขาเปิดเว็บอีบุ๊คดวงดาว ก็เห็นการจัดอันดับหนังสือขายดีประจำสัปดาห์ดาได้ตั้งแต่หน้าแรกเลย
มันค่อนข้างที่จะสะดุดตา และการจัดอันดับแบบนี้มันก็จะยิ่งเพิ่มยอดขายขึ้นอีก
นิยายที่อยู่อันดับหนึ่งแน่นอนว่ามันต้องได้รับความสนใจทุกคนที่เข้าเว็บอีบุ๊คดวงดาว ทุกคนจะไม่ลังเลเลยที่จะซื้อมัน พวกเขาจะไม่เสียดายตังค์แม้แต่น้อย เพราะนี่คือนิยายที่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งภายในหนึ่งคืน!
มันการันตีได้อย่างดีว่านิยายเรื่องนี้สนุก ไม่อย่างนั้นล่ะก็มันไม่มีทางที่จะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งได้!
เส้นทางของนักเขียนเต็มไปเลยขวากหนาม แต่สำหรับหลางหลินมันเหมือนกับว่าเขาเดินอยู่ในแดนขนมหวานที่แสนอร่อย เขาไม่มีทางรู้เลยว่ากว่าจะฝ่าฝันมาถึงอันดับหนึ่งจริงๆ ต้องใช้ความพยามสักเท่าไรอดหลับอดนอนเขียนมันสักเท่าไร กว่าจะได้หนึ่งตอน...และกว่าจะปิดเล่ม มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานและยากลำบากที่หลางหลินจะไม่มีวันเข้าใจเลย
หลังจากที่หลางหลินโพสต์ เขาก็ไม่รอดูปฏิกิริยาของทุกคน เนื่องจากเขารู้ว่าคอมเมนต์ที่พิมพ์ลงไปจะต้องบ้าคลั่งอย่างแน่นอน
"การขายอีบุ๊คได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นหนังสือที่ฉันทำก็ต้องดีด้วย มันจะต้องบรรจุในกล่องกันกระแทกอย่างดี" หลางหลินมองวันที่บนจอ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายวันกว่าหนังสือทำมือจะเสร็จ เขาเลือกที่จะเข้าไปช๊อปปิ้งออนไลน์ ตอนนี้เขาต้องการสั่งกล่องพัสดุจำนวนมาก พร้อมกับซองกันกระแทกด้านใน
กล่องพัสดุที่ขายออนไลน์มักจะถูกกว่าซื้อที่ไปรษณีย์ และเมื่อสั่งซื้อเป็นจำนวนมาก ราคาของมันก็ยิ่งถูกลงแล้วทำไมจะต้องเดินไปซื้อที่ไปรษณีย์ให้ยุ่งยากด้วย? ดีไม่ดีพวกเขาอาจจะมีกล่องพัสดุให้ไม่พอด้วยซ้ำ หลางหลินจึงเลือกที่จะสั่งออนไลน์
เขากดสั่งมันไปจำนวน 1000 กล่อง เนื่องจากเขาจำเป็นต้องใช้ภายในอาทิตย์นี้ หากเขาสั่งมากกว่านี้มันก็จะไม่ทันเวลาที่จะใช้
ยิ่งจำนวนมากเท่าไร เวลาในการจัดส่งก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากนั้นเขาก็สั่งเครื่องปริ้นเตอร์ เครื่องปริ้นเตอร์เขาสั่งมาพิมพ์ชื่อที่อยู่ของลูกค้า มีจำนวนที่ต้องส่ง 500 เล่ม นั่นหมายถึง 500 กล่อง
เขาคงไม่โง่พอที่จะมานั่งเขียนชื่อทั้ง 500 กล่องเองหรอก พิมพ์ๆ ไปแล้วแปะเทปกาวซะก็สิ้นเรื่อง
ก๊อก ก๊อก-!
ขณะที่เขานั่งง่วนอยู่กับหน้าจอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลางหลินหันไปมอง เป็นจางเปาเองที่มาเคาะ แน่ล่ะหากไม่เป็นเขาแล้วจะเป็นใคร?
"มีอะไร?" หลางหลินถาม
"เอ่อ...คือว่าตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ได้เวลาอาหาร...และวัตถุดิบในตู้ก็หมดแล้วด้วย..." จางเปาพูดพร้อมกับเอามือมาลูบท้องไปมา
"อะไรกัน นึกว่ามีเรื่องอะไรที่แท้มันก็หิว และมาตรงเวลาซะด้วย" หลางหลินมองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง และจางเปาก็มาพอดี อย่างกับเด็กน้อยที่กินข้าวตรงเวลา ถ้าหากจางเปาไม่มาบอก หลางหลินไม่มีทางรู้เลยว่าได้เวลาอาหารแล้ว เหมือนกับว่าเขาจดจ่ออยู่กับหน้าจอเกินไปจนลืมสิ่งรอบข้าง
"ฉันไม่รู้ว่าการตัดสินใจเอามันมาเช็คยอดเงินจะเป็นเรื่องถูกมั้ย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิดแกมันตัวตะกละจริงๆ" หลางหลินคิดในใจ ถึงตอนนี้เขาจะมีเงินจำนวนมาก แต่เมื่อนึกถึงคนที่ดีแต่กินกับนอน มันก็ทำให้เขาพูดไม่ออกเลยจริงๆ
คิดว่าเขาเป็นผู้อุปถัมภ์เด็กหรือไง?
แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น หลางหลินก็ยื่นเงินให้จางเปาไป จางเปารับเงินมาพร้อมตาที่โตขึ้นกว่าเดิม นั่นเพราะเงินที่เขารับมา มันเป็นจำนวนเงินถึง 1000 หยวน!
มันสามารถซื้ออาหารได้อย่างมากมาย แต่ก็นั่นแหละ เมื่ออาหารอยู่ในมือจางเปา ถึงแม้มันจะมากแต่ก็ต้องหายไปในกระเพาะเขาอย่างรวดเร็ว
"ขอบคุณครับบอส" จางเปาโค้งศีรษะก่อนจะวิ่งกระโดดโลดเต้นออกไป เหมือนกับเด็กน้อยไร้เดียงสา
"เฮ้อ..สงสัยฉันคงคิดผิด ที่เอาเจ้าบ้านี่มาช่วยงาน..... ใช่มั้ยกระต่ายน้อย"
มิ้ว--! กระต่ายน้อยเดินเข้ามา พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย มันยังไม่ลืมเลยภาพที่จางเปาสวาปามอาหารอย่างบ้าคลั่ง ถ้าหากคนแบบนี้อยู่กับกระต่ายน้อยทุกวัน กระต่ายน้อยคงผอมลงแน่ เพราะมันกินอาหารจนหมด
กระต่ายน้อยส่ายหัวอย่างหมดหนทาง มันเดินเข้านอนบนตักหลางหลินก่อนจะหลับไป
"แกนี่มัน...น่ารักชะมัด"หลางหลินลูบขนนุ่มลื่น ก่อนจะถอนสายตาไปยังแล็ปท็อปอีกครั้ง..
ไม่นานนักจางเปาก็กลับมา พร้อมกับถือของเต็มไม้เต็มมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ แต่ถึงอย่างนั้นกลับยิ้มเปล่งประกาย!
--เอ้ก อี้ เอ้ก เอก!!
เสียงไก่? หลางหลินขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่านอกจากกระต่ายน้อยแล้ว ตัวเองก็ไม่ได้เลี้ยงไก่ แล้วเสียงมันมาจากที่ไหน หรือว่าจะเป็น..
มิ้ว! หลางหลินวางกระต่ายน้อยลง ก่อนจะลุกขึ้นออกไปดูที่เสียงถูกส่งออกมา
ซึ่งภาพต่อมาก็ทำให้หลางหลินเบิกตากว้าง ตอนนี้จางเปาอยู่หลังบ้าน พร้อมกับไก่ในมือสองตัว ส่วนวัตถุดิบอื่นๆ เขาวางมันไว้ในครัวแล้ว
"เปา...นายซื้อไก่มาทำไม?" หลางหลินถาม
จางเปายิ้มตอบ "ซื้อมาทำอาหารยังไงล่ะครับบอส" ว่าแล้วก็จับคอไก่ทั้งสองตัวยกชูขึ้นมา ไก่ทั้งสองตัวต่างส่งเสียงร้องและปีกของมันก็สะบัดจนขนปลิวว่อนไปทั่วลานบ้าน
"ซื้อมาทำอาหาร?"
"ใช่ครับ ดูสิไก่สองตัวนี้อ้วนอุดมสมบูรณ์ อีกทั้งมันยังเป็นไก่จักรพรรดิ!"
หลางหลินรู้สึกบ้าไปแล้ว! ไก่จักรพรรดิบ้าอะไร นี่มันก็แค่ไก่ธรรมดาเท่านั้น เเละเมื่อเขาคิดดูราคาของมันต้องสูงแน่เพราะอีกฝ่ายบอกว่าเป็นไก่จักรพรรดิ เขาจึงถาม "แล้วราคา?"
"ตัวละหนึ่งร้อยหยวนครับบอส"
"เชี่ย! ไก่บ้านแกเหรอตัวละร้อยหยวน แม้แต่ตัวละยี่สิบหยวนฉันยังไม่ซื้อเลย เปา! นี่แกโง่หรือบ้ากันแน่ถึงได้ซื้อของพรรณนี้มา" ตอนนี้หลางหลินโกรธแล้วจริงๆนะ เจ้าบ่านี่เห็นเขาเป็นบ่อเงินบ่อทองหรือไง ถึงได้ซื้อไก่โง่ๆ นี้ ตั้งตัวละ100หยวน ถึงตอนนี้หลางหลินจะรวยมากก็เถอะ แต่เขาก็ทำใจไม่ได้จริงๆ
จางเปาก้มศีรษะต่ำ เขาไม่รู้มาก่อนนี่ว่าไก่นี้เป็นเพียงไก่ธรรมดา เพราะเจ้าของร้านดันบอกว่าไก่นี้เป็นไก่จักรพรรดิ เขาจึงเชื่ออย่างนั้นจริงๆนะ
หลางหลินเห็นจางเปาทำสีหน้าหงอย เขาก็โบกมืออย่างช่วยไม่ได้ ต่อจากนี้จะต้องจัดส่งของให้ลูกค้าอีก เขาไม่อยากให้มีปัญหาผิดใจกันแค่เรื่องไก่ไม่กี่หยวน
"เอาล่ะไหนๆ ก็ซื้อมาแล้วฉันจะไม่พูดเยอะ แต่ทีหลังนายควรดูมันให้ดีๆ ก่อนจะซื้อ"
"ครับบอส! จางเปาจะจำไว้" จางเปายิ้มเห็นฟันหยีๆ หลางหลินกรอกตา ไม่รู้ว่าเจ้าสมองทึบนี่จะเข้าใจสิ่งที่เขาพูดมั้ย ตอนนี้ถึงเขามีเงินแต่ก็ไม่อาจเอามาใช้ได้ เพราะต้องรอให้ครบเดือนก่อนถึงเว็บไซต์จะโอนมา เงินที่ใช้ตอนนี้ได้มามาจากการขายหนังสือทำมือ หากใช้จ่ายแบบนี้ทุกวัน เขาก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ถึงเดือนมั้ย
แต่ก็นั่นแหละเขาไม่ต้องรอให้ถึงเดือน เพียงแค่ส่งหนังสือชุดนี้แล้วรับออเดอร์ใหม่ แค่นี้ก็มีเงินเข้ามาไม่ขาดสายแล้ว
กร๊อบ--! เสียงเหมือนอะไรบางอย่างถูกหัก หลางหลินหันกลับไปมองก็พบว่า คอของไก่สองตัวถูกหักพร้อมกันในคราวเดียว
แขนของจางเปาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ไม่แปลกเลยที่จะหักคอไก่ทั้งสองได้อย่างง่ายๆ แต่หากเปลี่ยนให้เป็นหลางหลินที่อ่อนแอหักแล้วล่ะก็ คาดว่าจะต้องใช้สองมือถึงจะหักคอไก่ได้สักตัว
ฉับ--!
เสียงมีดถูกฟันลงไปที่คอไก่ เลือดไหลรินจากรอยแผลลงไปยังถังที่ถูกเตรียมไว้ใส่เลือด
เลือด?
เลือดงั้นเหรอ!
ใช่แล้วแบบนี้นี่เอง!
อยู่ๆ หลางหลินก็นึกถึงเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำที่อยู่ในแหวนมิติ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะใช้มันยังไง!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่18 ไก่จักรพรรดิ!

นิยายแนะนำ

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่18 ไก่จักรพรรดิ!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้