นุนุอาศัยการวินาศกรรมที่เกิดขึ้นโดยกลุ่มนักอนาธิปไตยลอบเข้าไปในบริษัทแพทย์ทางเลือก ไม่ง่ายเลย แต่จังหวะก็ดีเกินกว่าที่เธอจะปล่อยมันไป เธอต้องเสี่ยงเพราะมันเป็โอกาสเดียว เธอได้ข่าวการวินาศกรรมมาสักระยะแล้ว เสียงพูดคุยก้องกังวานอยู่ในโลกใต้ดิน เธอเฝ้ารออย่างเงียบๆภายใต้การดูแลของหมอเถื่อน
ความหวังเดียวของนุนุคือการเข้าไปให้ถึงตัวของสมโภช ทวีทรัพย์ เมื่อเธอได้แขนขาคืนมาอีกครั้งเธอจะไปที่ไหนก็ได้ จะไม่มีอะไรที่เข้าใจไม่ได้อย่างทรัพย์สินทางปัญญาและค่าเช่าที่ไม่มีวันหมดอายุมาเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีก
ขณะที่อาคารที่ทำการธนาคารแห่งประเทศสยามถล่มลงไปพร้อมกับอาคารรอบๆแถวนั้น รวมถึงตึกสำนักงานของบริษัท กรุงเทพเทคโนการแพทย์ มหาชนที่ถล่มราบเป็หน้ากลอง ในขณะที่พวงไฟพุ่งขึ้นจากพื้นดินข้างใต้ ไฟฟ้าถูกตัด น้ำประปาทะลักออกมาจากท่อส่ง รถยนต์จำนวนมากร่วงหล่น ผู้คนในเสื้อเชิ้ตกับสูทร่วงหล่น ไม่มีใครเห็นหรอกว่าแม่บ้านพนักงานทำความสะอาด คนส่งเอกสาร หรือช่างประปาที่กำลังทำงานอยู่ในห้องน้ำของชั้นที่ 55 ก็ร่วงหล่นลงมาด้วย ประตูกระจกหนาหน้าอาคารบริษัทแพทย์ทางเลือกถูกเปิดออกให้พนักงานและเ้าหน้าที่วิ่งหนีออกมาหาที่ปลอดภัย
แม้มันจะห่างจากจุดที่เกิดวินาศกรรมออกมา ไม่มีใครหรอกที่อยากจะอยู่ในอาคารหลังจากการสั่นไหวราวกับกรุงเทพมหานครจะถล่มราบลงไปกองกับพื้นในพริบตา
เมื่อเธอเห็นจังหวะโอกาส นุนุะเิพลังจากขากระต่ายสองข้างของเธอ—อุปกรณ์รุ่นเก่าสำหรับนักกีฬาพิการของบริษัทพรอซธีซีซสปอร์ต สิทธิบัตรได้รับการคุ้มครองโดยประเทศสมาชิกที่ร่วมลงนามข้อตกลงทางการค้า การดัดแปลงแก้ไขอุปกรณ์โดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิดทางอาญา—ให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็ไปได้ เธอใช้แขนอีกข้าง—ซึ่งก็ละเมิดกฏหมายการควบคุมโอเพ่นซอร์สและการดัดแปลงเพื่อวัตถุประสงค์ทางการทหาร รวมถึงการละเมิดสิทธิบัตรอีกหลายฉบับที่ทำให้ใครก็ตามที่ถือครองมีหน้าที่ต้องเสียค่าเช่าตลอดไป แม้ว่ามันจะตกรุ่นไปนานแสนนานแล้ว—คว้ากำแพงในมุมอับจากสายตาตรวจตรา ทั้งจากตึกอาคารสำนักงานบริษัทแพทย์ทางเลือก และสายตาของกรุงเทพฯคู่ใหม่
นุนุหลบลอดเข้ามาถึงใจกลางด้วยความเร็วมหาศาล แบตเตอรี่เหลือไม่มาก เธอรู้จากเสียงแจ้งเตือนสถานะ อุปกรณ์ดัดแปลงเทียบเท่าอุปกรณ์ชนิดสำหรับกองทัพกินพลังงานดุดัน เธอมีแบตเตอรี่สำรองมากับตัวอีกสองก้อน ไม่มากพอที่จะช่วยให้เธอทำอะไรใหญ่โตแบบสู้กับตำรวจสักร้อยคนได้ แต่ถ้าใช้อย่างระมัดระวังก็มากพอที่จะทำให้เธอบรรลุเป้าหมายได้
ระหว่างทางเธอทำลายเซนเซอร์ตรวจจับของอาคารไปได้จำนวนมากด้วยทุกสิ่งที่เธอคว้าได้ เธอต้องเร็วและใช้ประโยชน์จากพลังงานที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ที่สุด เธอทิ้งร่องรอยอุปกรณ์ที่เธอสวมเป็แขนขาเทียมไว้ไม่ได้ มันจะตามตัวถึงหมอได้ทันทีที่มันถูกสแกน อุปกรณ์ถูกปิดกั้นและไม่ส่งสัญญาณข้อนั้นเธอมั่นใจ หมอเถื่อนดูแลให้เป็อย่างดี
“ถ้าเธอได้เจอหมอนั่นจริงๆ ทวงสัญญาของฉัน เขาจะช่วยเธอ แล้วก็ฝากถามด้วย …” หมอเถื่อนพูดกับเธอ “แล้วฉันหวังว่าเธอจะได้ในสิ่งที่เธอ้า” เขาทิ้งท้ายเมื่อรู้ว่านุนุจะไปแน่ๆแล้ว
ก่อนจากกันนุนุโผเข้ากอดอดีตนายแพทย์เกรียงไกร “หมอเหมือนพ่ออีกคนของฉัน”
“ขอบใจ” หมอเถื่อนกล่าว “ไปได้แล้วเวลาไม่คอยท่า”
นุนุไต่ลึกเข้าไปใจกลางอาคารแพทย์ทางเลือก ผ่านห้องหับต่างๆที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีไซบอร์กและแอนดรอยด์ล้ำสมัยจนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร จนเธอเข้าถึงห้องควบคุมและตัดระบบควบคุมการตรวจตราทั้งหมดของอาคาร ตอนนี้เธอปลอยภัยระดับหนึ่งแล้ว
เขาอยู่ที่ไหน นุนุคิด นายสมโภชนั่นอยู่ที่ไหนกันแน่ เธอวิ่งวนหา ตรวจสอบทุกความเป็ไปได้
“ถ้าเขายังอยู่เขาก็จะอยู่ที่นั่นนั่นแหละ” หมอเถื่อนยืนยันข่าวที่นุนุได้มา
เธอสงสัยข่าวสาร แต่เธอก็มั่นใจในตัวของหมอเถื่อน
“อ้างชื่อฉัน แล้วบอกเขาไปว่าฉันทำทุกอย่างเพื่อนายแล้ว ตอนนี้ก็ตานายบ้าง” นุนุคิดถึงคำพูดของหมอเถื่อนอีกรอบ เธอถึงกับท่องออกมา
“หมอเกรียงไกรส่งฉันมา เขาบอกว่าฉันทำทุกอย่างเพื่อนายแล้ว ตอนนี้ก็ตานายบ้าง”
เธอท่องมันออกมาอีกครั้ง เสียงดังกว่าเดิม
“หมอเกรียงไกรส่งฉันมา เขาบอกว่าฉันทำทุกอย่างเพื่อนายแล้ว ตอนนี้ก็ตานายบ้าง”
เธอหมดหนทางและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปแล้ว
“เธอรู้จักกับเกรียงไกร” เสียงดังออกมาจากลำโพงด้านหลังนุนุ
เธอใรีบหันไปหาที่มาของเสียง เธอมั่นใจว่าระบบควบคุมอาคารทั้งหมดถูกเธอยึดไว้เรียบร้อยแล้ว มันไม่ควรใช้ได้ ระบบสำรอง หรือแยกต่างหาก
“คุณคือสมโภช” นุนุร้องะโถาม
“ตอบฉันมาก่อน”
“ใช่หมอส่งฉันมา”
“ทำไม”
“คุณต้องช่วยฉัน เพราะคุณติดหนี้คุณหมออยู่”
“งั้นก็เข้ามา” เสียงบอก “เข้ามาตามทาง”
ลึกเข้าไปใต้กรุงเทพฯ สิ่งที่เหลืออยู่ของสมโภช ทวีทรัพย์ถูกบันทึกไว้ในสมองเทียมขนาดใหญ่ สมองกลทรงพลังกินพื้นที่ถึงห้าสิบตารางเมตร นุนุยืนอยู่ต่อหน้าเครื่องจักรขนาดั์ที่กำลังจ้องมองเธอผ่านเลนส์จำนวนมากรอบตัวของเธอ มันสแกนและสอดส่องเธอไปจนถึงอวัยวะภายใน
แล้วนั่นอะไรมันถาม ของเก่าจากวันวานฤา อา ใช่ เป็ฉันเองที่บอกว่าของเก่าเก็บหรือแม้แต่ขยะมีค่าอยู่เสมอ เกรียงไกรซ่อมเธอจนออกมาดูดีใช้ได้เลยนี่ สมบูรณ์ แข็งแรง เป็นักสู้ เธอยัง้าอะไรอีก อะไรที่เกรียงไกรใช้สัญญาให้เธอมาทวงเอากับฉัน
ไหนว่าอีกทีสิว่าเธอ้าอะไร อ้อ เธอ้าหนีไปจากที่นี่ กรุงเทพฯ เกรียงไกรไม่ได้บอกเธอหรือว่ามันเป็ไปไม่ได้ บอกแล้ว อ้อ บอกแล้ว แต่เธอก็ยัง้าหนีไป น่าสงสารนะ เธอทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ผลกรรมกลับมาสู่ตัวเธอ กลับมาทิ่มแทงเธอ เกรียงไกรซ่อนเธอไว้ และเธอไม่อยากให้คุณหมอผู้มีพระคุณต้องรับผลนั้นไปด้วย อา เด็กดีๆ
เพื่อการนั้นเธอ้าอวัยวะแบบอื่น อวัยวะแบบที่เธอสามารถหลอกตาเซนเซอร์ตรวจจับไปได้ และด้วยความช่วยเหลืออีกเล็กน้อยจากฉัน นั่นก็จะไม่ได้ทำให้เธอรอดตัวไปนานเช่นกัน และไม่นานเธอก็จะกลับเขาสู่วังวนเดิมๆอีก แต่คราวนี้เกรียงไกรหรือใครช่วยเธอไม่ได้แล้วนะ
นุนุส่ายหน้า เธอเหนื่อยกับการต่อสู้แล้ว เธอแค่้าชีวิตของเธอคืน
อะไร ร่างเนื้อ โลภมากจริง เธอหนีไม่ได้ มันไม่มีทางให้เธอหนีอีกแล้ว เธอคิดหรือว่าความโลภจะไม่ได้กลิ่นของเธอ พวกมันจะคอยติดตามตัวเธอและรีดไถเอาจากเธอ เอาจากแขนขาข้างใหม่ที่เธอได้ไป เมื่อพวกมันรู้ เธอไม่ภูมิใจสิ่งที่ตัวเองมีอยู่หรือ มันผิดอะไร ของที่ทิ้งไปแล้ว หมดอายุไขไปแล้ว ดูสิฉันนำมันขึ้นมาใหม่ ปลูกชีวิตให้มันใหม่ แล้วแบ่งปันมันออกไป เธอเองก็ควรทำเช่นกัน เธอต้องควรภูมิใจสิ ความโลภของนายทุนพวกนั้นขวางเธอไม่ได้หรอก
เธอต้องลุกขึ้นในแสงสว่าง และสู้
พอกับการต่อสู้แล้วได้มั้ย นุนุวิงวอน
ดังนั้น เธออยากได้ร่างกายใหม่สินะ ร่างกายที่เป็เนื้อหนังจริงๆ ใช่ฉันมีมัน แต่ฉันจะไม่ให้เธอ รู้มั้ยฉันบริจาคทุกอย่างแม้แต่ส่วนเสี้ยวสุดท้ายของตัวเอง ฉันได้รับอะไรตอบแทนจากผลบุญบ้างล่ะ ไม่เลย ฉันไม่รับมันเอง ฉันมีแต่แจกจ่ายออกไปไม่หยุดพัก มหาทาน เราสละแม้แต่สิ่งที่มีค่าที่สุดไป แม้แต่เศษส่วนเสี้ยวที่สำคัญที่สุด เศษส่วนเสี้ยวที่เมื่อเลือกเก็บไว้ก็คงไม่มีใครด่าว่าอะไร แม้แต่เทวดา หรือเทพเ้า
เธอสงสัยสินะ ใช่ ด้วยความช่วยเหลือของเกรียงไกร นั่นแหละคือหนี้เดียวที่ฉันยังติดเขาอยู่ และเขาเองก็ไม่ยอมรับการชดใช้ เขาทำจนสุดความสามารถ นุนุ เธอคิดจริงๆหรือว่าร่างกายที่เป็เนื้อหนังจะทำให้เธอรอดพ้นจากกองทุกข์ได้ ดูสิตอนนี้ฉันก็ทำได้แค่จองจำตัวเองไว้แบบนี้ เป็ฐานข้อมูลที่ไม่มีแม้แต่จิติญญา เพื่อหน้าที่เดียว มหาทาน และในสัมปรายิกภพที่ตัวฉันกำลังเดินทางไปฉันก็จะได้ยินผู้คนกล่าวขานถึง พระมหาทาน ยังทำหน้าที่ของเขาต่อไปอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย
เธอเคยได้ยินเื่มหาทานมั้ย เธอต้องเคยได้ยินสิ เื่ราวของพระมหาทาน ดูเขาทำสิ เขาสละได้แม้แต่บุตรธิดา ใช่ ภรรยาด้วย เพื่อความดีงามของโลก เขาทำได้ เขาทำได้
ดังนั้นฉันทำเพื่อเธอไม่ได้ นุนุ ถ้าทานที่ฉันให้จะผลักเธอลงไปจมในกองทุกข์ที่ใหญ่กว่า ฉันจำเป็ต้องสงวนการชดใช้ของฉันแต่เกรียงไกรสืบไป
เมื่อเธอบริจากทาน เธอจะได้เรียนรู้ว่าอัตตาของตัวเธอไม่สำคัญอีกต่อไป เธอพร้อมจะสู้มั้ยล่ะนุนุ เธอจะเปลี่ยนแปลงโลกได้นะหากเธอสู้ ถ้าเธอเลือกจะสู้ ฉันจะทำเพื่อเธอทุกอย่าง เพื่อชดใช้หนี้ที่ไม่มีวันหมดให้แก่เกรียงไกร
ใช่ เธอต้องลงมือกระทำนุนุ เธอต้องพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควรต่อผลบุญที่กระทำมั้ย หากเธอไม่ลงมือ ไม่สู้ เธอก็จะไม่ได้รับในสิ่งที่เธอ้า เธอหนีไม่ได้ มหาทานคืองานอันยิ่งใหญ่ งานที่มนุษย์ผู้หนึ่งใช้พิสูจน์ตนเองว่าคู่ควรแก่การเกิดมาหรือไม่ เธอไม่รู้หรือแม้แต่เทวดายังทำสิ่งนี้ไม่ได้เลยนะ
ดูสิสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น และฉันกระทำลงไป เกรียงไกรส่งเธอมาแล้ว มันเป็เหมือนกรรมที่ผูกพวกเราไว้ด้วยกัน
นุนุเออออพยักหน้าตามเหมือนเธอเข้าใจสิ่งที่สมโภช ทวีทรัพย์—หรืออีกนัยหนึ่ง สิ่งที่สมโภช ทวีทรัพย์เหลือทิ้งไว้—กล่าว เธอทอดถอนหายใจ มือก็พลางถอดเปลี่ยนแบตเตอรี่ หันหลังและออกจากอาคารแพทย์ทางเลือกมาอย่างเงียบๆ
นุนุคิด
‘ดูเหมือนคุณหมอจะไม่ได้คำตอบที่เขาอยากได้ไปอีกนานแสนนาน ถ้ามันยังมีเหลืออยู่นะ’ เธอไม่คิดเลยว่าปัญญาประดิษฐ์พวกนี้จะฉลาดไปกว่าเดิมมากนัก มรดกของสมโภช ทวีทรัพย์สะสมความผิดเพี้ยนมากขึ้นๆทุกวัน
232
