ตอนที่ 9: ไข่ไก่
เช้าวันรุ่งขึ้นของการแยกออกมาใช้ชีวิตลำพังฟางฮั่นลุกขึ้นจากการหลับใหลอย่างสดชื่นท้องฟ้าแจ่มใสราวกับรู้เห็นเป็ใจกับนางด้วยเช่นกัน
นางพบว่ามีเสื้อผ้าที่หนากว่าเดิมวางอยู่ที่ด้านนอกนางจึงหยิบผ้าป่านมาห่อตัวของฟางิหวยเอาไว้อย่างอบอุ่นจากนั้นลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปด้านนอกพลันสายตาเหลือบเห็นฟางฉือที่ลุกขึ้นนั่งและขยี้ตาอย่างงัวเงีย“พี่ใหญ่จะไปไหนหรือ ? ”
ฟางฮั่นเผยรอยยิ้มจางพร้อมกับชี้ไปที่ด้านนอก“พี่ใหญ่จะไปให้อาหารไก่สักหน่อยแล้วก็ทำอาหารเช้าให้พวกเ้า เป็ไข่สักสองฟองดีหรือไม่สำหรับเ้าและฟางิหวย แต่ตอนนี้เ้านอนก่อนเถิด”
ฟางฮั่นรู้สึกรักเด็กทั้งสองคนนี้ที่กำพร้าพ่อแม่แต่กลับรู้เื่รู้ราวเป็อย่างดีนาง้าจะเลี้ยงดูพวกเขาให้ดี เพราะเด็กทั้งสองคนนี้ผอมแห้งและผิวสีเหลืองซีดคล้ายกับขาดสารอาหาร
ทันทีที่ฟางฉือได้ยินว่าพี่สาวจะออกไปให้อาหารไก่นางรีบลุกขึ้นพร้อมกับแต่งตัวทันที “ข้าจะไปด้วย”
“นอนต่อเถิดเดี๋ยวข้าก็กลับมา” ฟางฮั่นกล่าวอย่างปลอบโยนในยุคก่อนนางมักจะได้ยินคนเฒ่าคนแก่พูดว่าหากเด็กน้อยไม่ยอมหลับนอนให้เพียงพอ เมื่อโตขึ้นพวกเขาจะไร้พลังงานในการใช้ชีวิตฟางฮั่นไม่้าให้เด็กทั้งสองเติบโตมาแบบขาดสารอาหารและพัฒนาการย่ำแย่
ฟางฉือที่ได้ยินพี่สาวกล่าวเช่นนั้นนางรีบกลับไปที่เตียงและห่มผ้าหลับตาอย่างเชื่อฟัง
ฟางฮั่นพยักหน้าอย่างพึงพอใจและเปิดประตูเดินออกไปด้านนอก
เมื่อวานนี้ครอบครัวนั้นมอบไก่ให้นางเป็ตัวผู้2 ตัว ตัวเมีย 1 ตัว อีกทั้งอาหกยังช่วยทำเล้าไก่แบบเร่งด่วนให้นางใช้งานไปก่อนพวกมันอยู่ด้านข้างกับกระท่อมซึ่งถูกยกสูงขึ้นเล็กน้อยมันห่างออกมาจากห้องนอนไม่มากนัก
ฟางฮั่นหยิบเมล็ดข้าวพร้อมกับโปรยให้ไก่ในเล้าทันใดนางพบว่ามีเล้าไก่นั้นมีคนนั่งอยู่ข้างใน ก้นของนางโผล่ออกมาด้านนอกและกำลังเอื้อมมือเข้าไปเพื่อจับไก่
เสียงหัวเราะเยือกเย็นของฟางฮั่นดังขึ้นมา“ท่านย่างั้นหรือ ? ”
ฟางเถียนซึ่งถูกจับได้โดยฟางฮั่นจึงลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีตื่นตระหนกนางแทบจะล้มก้นจ้ำเบ้าเนื่องจากใเสียงร้องทัก
ฟางเถียนยืนขึ้นอย่างมั่นคงอยู่ภายในเล้าไก่ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความหงุดหงิดในมือข้างหนึ่งถือไข่เอาไว้พร้อมกับกล่าวอย่างดุร้าย “นังบ้า เ้าจะเสียงดังเพื่ออะไร! ”
ฟางฮั่นเอียงศีรษะเล็กน้อยพร้อมกับมองไปที่ฟางเถียนอย่างไร้เดียงสาแม้ใบหน้าของนางคือเด็กน้อยแต่ทว่าคำพูดที่เปล่งออกมานั้นเชือดเฉือนอย่างยิ่ง“ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่ข้ารู้สึกใเล็กน้อยที่เห็นท่านย่าเข้ามาช่วยดูแลเล้าไก่ของครอบครัวของลูกชายคนรองด้วยตนเองั้แ่เช้าตรู่ข้าััได้ว่านี่คือความรักอย่างแท้จริง”
ในคำว่าครอบครัวของลูกชายคนรองนั้นนางจงใจที่จะพูดเหน็บแนมอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ฟางเถียนรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้นเมื่ออดีตที่ผ่านมาฟางฮั่นทั้งขี้ขลาดและไม่เคยต่อปากต่อคำกับนางแม้แต่น้อยแล้วสิ่งนี้คืออะไรกัน เช่นนี้นางจึงตวาดออกมาอย่างขุ่นเคือง “แล้วมันจะทำไม ? ข้าอยากจะรู้ว่าไก่มันจะสามารถวางไข่ได้หรือไม่ถ้าหากว่าต้องมาอยู่ในที่ใหม่เฮอะ นังตัวดีไม่รู้งั้นเหรอว่าข้าเป็คนดูแลพวกมันมาตลอด ? ! ”
ฟางฮั่นถอนหายใจยาวพร้อมกับอุทาน“โอ้” สายตาของนางหยุดลงที่ไข่ในมือของฟางเถียนทันที
ใบหน้าของฟางเถียนแข็งทื่อเล็กน้อยก่อนที่จะยัดไข่ใส่มือของฟางฮั่นด้วยความเ็าจากนั้นนางรีบสะบัดตัวและพุ่งออกจากเล้าไก่ในทันทีเห็นได้ชัดว่านางค่อนข้างจะอับอายกับสถานการณ์เช่นนี้
ฟางฮั่นส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ในบ้านมีไก่มากมายแต่กลับมีแต่ไก่ของครอบครัวของลูกชายคนรองเท่านั้นหรือที่สามารถออกไข่ได้ ?
ฟางฮั่นรู้ดีว่าฟางเถียนไม่ได้เป็ห่วงเป็ใยไก่ของตนเองเพียงแค่นางไม่้าที่จะให้ครอบครัวของลูกชายคนรองได้กินของดีเท่านั้นเอง
นี่คือไข่ฟองแรกของฟางิหวยนางรื้อความทรงจำเดิมของร่างนี้และพบว่าเขาเกิดมา 4 ปียังไม่เคยลิ้มรสชาติของไข่เลยสักครั้ง!
หลังจากที่เลี้ยงไก่เสร็จแล้วฟางฮั่นหยิบเส้นก๋วยเตี๋ยวและไข่เข้าครัวเพื่อทำอาหารเช้า
เมื่อวานนี้เหล่าฟางได้บอกไว้ว่าจะสร้างเตาแยกให้ในภายหลังตอนนี้ให้ใช้ร่วมกันไปก่อน
ฟางฮั่นมีประสบการณ์เกี่ยวกับเื่ราวของเด็กที่ยากจนเช่นกันในโลกก่อนหน้านี้นางเคยเลี้ยงดูเด็ก ๆ มาก่อนและการปรุงอาหารไม่ใช่เื่ที่ยากเย็นสำหรับนาง
ตอนนี้ยังเช้ามากจึงมีเพียงฟางฮั่นคนเดียวที่อยู่ในครัวมือและเท้าของนางค่อนข้างคล่องแคล่วอย่างมาก
ทั้งการจุดไฟและเคลื่อนไหวต่างๆ นางเทเส้นลงไปในกระทะเหล็กพร้อมกับต้มอย่างใจเย็น จากนั้นโรยด้วยไข่และต้นหอมตามด้วยเกลือเล็กน้อยและไข่ตุ๋นใส่ชามเล็ก ๆ วางคู่กัน
หลังจากที่ฟางฮั่นทำอาหารเสร็จสิ้นแล้วนางได้ยินเสียงดังมากจากห้องใหญ่
ฟางฮั่นรีบทำความสะอาดครัวและออกไปทันทีเพื่อที่จะไม่ต้องพบเจอกับฟางเถียน
มือหนึ่งหยิบชามข้าวและอีกมือหนึ่งถือชามไข่ตุ๋นเอาไว้ฟางฮั่นกำลังจะก้าวออกจากครัวฉับพลันเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมใส่ชุดสีชมพูวิ่งปรี่เข้ามาในครัวพร้ะโกนเสียงดัง“ใครทำอะไรงั้นหรือ กลิ่นหอมเหลือเกิน ข้าหิวจะตายแล้ว ! ”
ฟางฮั่นหยุดเดินทันทีและจะเดินหลบไปด้านข้างเพื่อที่จะไม่ให้อาหารหก
หญิงสาวหยุดลงตรงหน้าของฟางฮั่นนางเอื้อมมือและพยายามจะหยิบชามไข่ตุ๋น “ฟางฮั่นทำเสร็จแล้วงั้นหรือ ? กลิ่นของมันยอดเยี่ยมและทำให้ข้ารู้สึกหิวมาก”
นี่คือบุตรสาวคนสุดท้องของฟางเถียนและนางอายุ15 ปีซึ่งเป็วัยที่ควรจะแต่งงานได้แล้วใบหน้าสะสวยของนางนั้นโดดเด่นและสวยงามกว่าใครในหมู่บ้าน
ฟางฮั่นเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อจะบอกอีกฝ่ายว่าอย่าแตะต้องมันสายตาเ็าของนางจับจ้องที่ฟางเซียงหยู่อย่างเ็า
บนศีรษะของฟางเซียงหยู่มีปิ่นปักผมเล็กๆ สีเงิน แม้ว่ามันจะทำให้ดูแก่แต่มันก็เหมาะสมกับนางสิ่งนั้นถูกสร้างอย่างปราณีตและสวยงามกลีบกุหลาบที่ตกแต่งอยู่บนนั้นราวกับว่ากำลังจะร่วงออกมาจากกัน
ก่อนหน้านี้มันคือสมบัติของหรวนชิงชิงซึ่งเป็แม่ของนาง แต่มันกลับถูกฉกชิงไปโดยฟางเถียนและอยู่บนศีรษะของฟางเซียงหยู่“เด็กจะสวมใส่สิ่งของเช่นนี้ได้อย่างไรกัน มันเป็ของผู้ใหญ่”
นี่คือถ้อยคำที่ฟางเถียนได้กล่าวไว้ก่อนที่มันจะไปอยู่บนศีรษะของเซียงหยู่
เมื่อฟางฮั่นคิดถึงเื่นี้รอยยิ้มจางผุดขึ้นมาบนใบหน้าของนาง
ฟางเซียงหยู่รู้สึกไม่เชื่อสายตาว่าฟางฮั่นจะกล้าหลบเลี่ยงนางด้วยความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนนั้นทำให้นางลองเอื้อมมือออกไปอีกครั้งและฟางฮั่นยังคงหลบนางต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งเช่นกัน
“ท่านน้าพวกเราแยกบ้านกันแล้ว ! ” ฟางฮั่นเตือน
ใบหน้าขาวสวยของฟางเซียงหยู่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยคล้ายกับว่านางกำลังพบเจอเื่ประหลาด
ความโกรธทำให้นางตะคอกออกมา“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการแยกออกไปของแกงั้นเหรอ? ทำไมข้าจะกินไม่ได้ ? สิ่งที่แกถืออยู่ในมือนี้มันไม่ใช่ของๆ แกสักหน่อย ! ”
ถ้าหากว่าเป็ฟางฮั่นคนเดิมนางก็คงจะยอมแพ้ไปแล้วแต่ตอนนี้ฟางฮั่นเปลี่ยนไปและนางกล่าวตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน “อะไรไม่ใช่ของข้างั้นหรือ? แล้วที่อยู่บนศีรษะนั่นของแม่ข้ารึเปล่า?”
ฟางฮั่นกล่าวออกมาอย่างเรียบง่ายและไม่ได้รอดูสีหน้าของฟางเซียงหยู่เลยแม้แต่น้อยนางถือชามข้าวพร้อมกับเดินต่อไปอย่างกระฉับกระเฉง
ประโยคนั้นทำให้สติของฟางเซียงหยู่หลุดลอยไปเป็เวลานาน…
ขณะนี้เสี่ยวเถียนเข้ามาทำอาหารในชุดแขนยาวนางได้ยินบทสนทนาระหว่างน้าเล็กกับฟางฮั่นอย่างชัดเจนที่ลานบ้าน
“เซียงหยู่เ้า้ากินซุปไข่งั้นเหรอ เดี๋ยวข้าจะทำมันให้เ้าก็ได้”นางกล่าวทักทายกับอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
เซียงหยู่ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้พร้อมกับคำรามอย่างเกรี้ยวกราด“นังจิ้งจอกขี้ขลาด...”
จากนั้นนางจดจำได้ว่าเสี่ยวเถียนผู้นี้ก็มีมิตรสัมพันธ์ที่ดีกับนางเช่นกันนางเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วพร้อมกับหันไปหาอีกฝ่ายด้วยสายตาสดใส“ฝีมือการทำอาหารของเสี่ยวเถียนก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ข้าจำได้ดีข้ายินดีอย่างมากที่จะได้กินมันอีกครั้ง”
อีกฝ่ายเผยรอยยิ้มกว้างออกมาในขณะที่กำลังทำอาหารอยู่หน้าเตาอย่างขมักเขม้นนางพูดขึ้นมาลอย ๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจ “เมื่อครู่ข้าได้ยินฟางฮั่นกล่าวถึงปิ่นปักผมของแม่นางมันคืออะไรงั้นหรือ? มันคือสิ่งที่แม่ของนางมอบให้กับครอบครัวและมอบให้กับเ้าอีกครั้งเหรอ?แต่ถ้านางมอบมันให้กับเ้าเองมันก็ไม่ควรที่จะเอามารื้อฟื้นเช่นนี้เลยมันคล้ายกับการไม่ให้เกียรติแม่สามีของแม่ตนเองสักนิด”
ฟางเซียงหยู่ราวกับว่าได้เจอคู่หูที่ถูกใจใบหน้าของนางเปลี่ยนไปเป็สีแดงด้วยความตื่นเต้น “ใช่ ใช่การทำอย่างนี้เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติแม่สามีเลย ! และนั่นคือแม่ของข้า !สิ่งนี้แม่ของนางมอบให้กับแม่สามีแล้วแน่นอน ถ้าหากนางกล้าพูดเช่นนั้นอีกครั้งข้าสาบานว่าจะต้องฉีกปากของนางออกเป็ชิ้น ๆ แน่ ! ”
เปลวไฟจากเตาโหมกระหน่ำขึ้นมาจากไม่สามารถเห็นแววตาของอีกฝ่ายได้ชัดเจนนักเมื่อครู่นางเพียงแค่ถามลองเชิงเซียงหยู่เท่านั้นและนางคิดจะล้วงความลับอีกสักหน่อย“ข้าได้ยินเื่ราวเกี่ยวกับหรวนชิงชิงมาบ้างดูเหมือนว่าหลังจากที่นางแต่งงานเข้ามาที่นี่ นางนำสิ่งดี ๆมากมายติดไม้ติดมือมาด้วย แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
คำพูดของพี่สะใภ้ก่อนหน้านี้ทำให้เซียงหยู่รู้สึกเชื่อใจและเริ่มเล่าออกมาอย่างไม่ทันระวัง“แม่ของข้าบอกว่านางไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นพี่สะใภ้รองความจำเสื่อมและนางก็ตกหลุมรักท่านพี่ของข้าั้แ่แรกเห็น มีเพียงกำไลหยกให้ 1 วงแม่ของข้าก็เห็นดีเห็นงามด้วยอีกทั้งผู้นำของหมู่บ้านคนเก่ายังเคยกล่าวทักว่านี่คือหยกมงคลยิ่งมันจะนำโชคลาภมาให้ผู้สวมใส่ ั้แ่นั้นมาแม่ของข้าก็เก็บมันไว้ในหีบและบอกว่าจะนำมันออกมาให้ข้าก็ต่อเมื่อข้าได้แต่งงาน”
หลังจากที่ได้ยินเื่ราวทั้งหมดนางไม่้าที่จะฟังอะไรอีกต่อไป
่ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ลูกคนที่สามอย่างฟางฉางอิงนับวันก็ยิ่งทำตัวเสเพลมากขึ้นเรื่อย ๆเสี่ยวเถียนกลัวว่าฟางเถียนจะนำทรัพย์สมบัติที่ขูดรีดมาจากครอบครัวของลูกชายคนรองไปให้ลูกคนที่สามหมด
ซึ่งทั้งหมดนี้ควรจะตกเป็ของครอบครัวลูกชายคนโตสิถึงจะถูก
เสี่ยวเถียนส่ายหัวเล็กน้อยแม้ว่าอยากจะถามอะไรมากกว่านี้แต่นางเกรงว่าใบหน้าจะแสดงร่องรอยที่เกลียดชังออกมาชัดเจนเกินไปเช่นนี้จึงจำเป็ต้องหยุดไว้ก่อน นางวกประเด็นกลับมาที่ไข่ตุ๋นอีกครั้งเพื่อให้ความสัมพันธ์ดำเนินต่อไปได้ด้วยดี
723
