[ฟ้าคราม]
[สองอาทิตย์ผ่านไป]
หลังจากที่ผมได้ตกลงกับธาราเื่ของหมอเรียวเรียบร้อยแล้วก็ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของผมกับธาราก็ดีขึ้นตามลำดับธาราเองก็ดูสดใสและเอาใจใส่หมอเรียวเป็อย่างดี เทียวรับเทียวส่งไม่เว้นวันส่วนชีวิตของผมก็เริ่มมีผู้กองไม้เข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะผมต้องคอยปรึกษาหารือกับผู้กองไม้ในบางเื่ที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้
แต่ถึงแม้ว่าวันนี้ผมจะมีเื่ของน้าอรที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ผมก็ยังมีความสุขกว่าเมื่อก่อนมาก เพราะตอนนี้ธาราไม่ได้ตั้งท่ารังเกียจผมเหมือนเมื่อก่อนแล้วและอีกอย่างผมยังพยายามกันธาราออกห่างน้าอรให้มากที่สุดอีกด้วย
ชีวิตของผมในแต่ละวันดำเนินไปอย่างราบรื่นวันไหนที่ผมต้องออกไปทำงานนอกบ้าน ธาราก็จะไปกับผมทุกครั้งและทุกวันส่วนเื่ของผมกับหมอเรียว ผมตกลงกับหมอเรียวแล้วว่า...เราจะจบความสัมพันธ์ของเราเพื่อให้ทุกอย่างในชีวิตของพวกเราสองคนกลับมาเป็เหมือนเดิมอีกครั้งและหลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านมาร่วมสองอาทิตย์แล้วและมันก็เป็สองอาทิตย์ที่ผมไม่ได้พูดคุยกับหมอเรียวอีกเลยเพราะหมอเรียวไม่ได้มาที่บ้านของผมบ่อย ๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
เขาจะมาที่บ้านของผมแค่บางครั้งบางคราและมากับธาราเท่านั้นแต่ทุกครั้งที่เขามา เขาก็จะชอบแอบมาพบมาคุยกับผมลับหลังธาราเสมอซึ่งเื่นี้ทำให้ผมไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะว่าผมกลัวมาก ผมกลัวว่าธาราจะมารู้เห็นเข้าสักวันแล้วมันอาจจะเป็เื่ใหญ่ได้
[ตอนบ่าย]
ผมก็นั่งดื่มกาแฟตอนบ่ายอยู่ในห้องรับแขกที่บ้านของผมกับผู้กองไม้ซึ่งผมเป็คนโทรนัดผู้กองไม้ให้เข้ามาหาผมที่บ้านเอง เนื่องจากผม้าจะปรึกษาผู้กองไม้เื่ของน้าอร
และในขณะที่ผมกับผู้กองไม้กำลังปรึกษากันถึงเื่ของน้าอรด้วยความตึงเครียดอยู่นั้นธาราก็เดินเข้าบ้านมาพร้อมกับหมอเรียวพอดี ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะเดินตรงเข้ามาหาผมกับผู้กองไม้ที่ห้องรับแขก
ซึ่งพอธาราเห็นคู่กัดอย่างผู้กองไม้นั่งอยู่ข้างๆ ผม เขาก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยปากทักทายผู้กองไม้ด้วยน้ำเสียงและท่าทางยียวนกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง
"สวัสดีครับผู้กองไม้แหม๊...วันนี้มาเฝ้าฟ้าครามั้แ่บ่ายเลยนะครับ ว่างงานเหรอครับ?หรือว่าโดดงานราชการมานั่งอ่อยผู้ชายครับ...แล้ว...เป็ไงบ้างล่ะครับฟ้าครามเขาเห็นใจคุณบ้างหรือยังล่ะ เอ...หรือว่า...ได้แค่เฝ้าแต่เขาไม่แลรึเปล่าน้า..."
ธารายื่นหน้าเข้าไปหาผู้กองไม้พร้อมกับทำท่าทางลอยหน้าลอยตาและในขณะนั้นผู้กองไม้ก็ดูอารมณ์เสียขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้ผู้กองไม้ลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาก่อนที่เขาจะจ้องหน้าธาราอย่างไม่พอใจแบบไม่มีใครยอมใคร
แต่สักพักผู้กองไม้ก็เป็ฝ่ายยอมธาราและไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปแต่อย่างใด จากนั้นผู้กองไม้ก็กลับหันกลับมาบอกผมอย่างสุภาพว่า
"พี่ฟ้าครามครับ...ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับพอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผมลืมให้อาหารหมาที่บ้านน่ะครับผมคงต้องรีบกลับไปให้อาหารมันแล้วล่ะครับ เพราะหมาของผมตัวนี้ถ้าผมลืมให้อาหารมันแม้แต่มื้อเดียวล่ะก็...มันจะชอบ...เห่า...เหมือนใครบางคนแถวนี้”
ผู้กองไม้หันไปพ่นคำเห่าใส่หน้าธาราเต็มๆ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาบอกผมอีกครั้งว่า
“พอดีผมไม่อยากให้หมาของผมมีนิสัยเสียเหมือนคนบางคนน่ะครับผมลานะครับ"
"เอ่อ! "
ผู้กองไม้ยกมือไหว้ผม แล้วผู้กองไม้ยังหันกลับไปบอกลาหมอเรียวอีกคนด้วย
"หมอเรียวครับ...ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมคงต้องเสียมารยาทลากลับบ้านก่อนทั้งๆ ที่หมอเรียวเพิ่งจะมาถึงแท้ ๆ เลยเอาไว้โอกาสหน้าเราค่อยหาเวลาว่างไปดื่มกาแฟกันสักครั้งนะครับ ลานะครับ สวัสดีครับ"
"เอ่อ! ครับ…"
จากนั้นผู้กองไม้อธิบายเหตุผลยาวเหยียดก่อนจะยกมือไหว้ลาหมอเรียว จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกไป แต่ก่อนออกจากห้องรับแขกผู้กองไม้ยังไม่ลืมที่จะแวะหาเื่ธาราก่อนกลับ ด้วยการเดินไปชนไหล่ของธารา
พรึบ!
แล้วผู้กองไม้ก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างรวดเร็วแต่ธาราก็ยังไม่วายตามไปหาเื่ผู้กองไม้เช่นเคย เพราะธาราเองก็รีบสาวเท้าเดินตามผู้กองไม้ออกไปติดๆ พร้อมกับยังะโไล่หลังผู้กองไม้ออกไป
"นี่! เดี๋ยวสิผู้กอง!ขอคุยธุระด้วยสักเดี๋ยวสิ"
ผู้กองไม้ไม่ได้หันกลับมาตอบธาราอีกแถมยังกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากบ้านไปเลย แต่ธาราก็วิ่งตามผู้กองไม้ออกไปจนถึงรถแล้วพวกเขาก็ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดเหมือนทะเลาะกันมากกว่าแต่ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันและที่สำคัญผมก็ไม่อยากรู้ด้วยว่าพวกเขาทะเลาะกันเื่อะไร
หลังจากนั้นผมก็หันกลับมาทำทีเป็ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์เพราะตอนนี้หมอเรียวเขายังนั่งอยู่ที่นี่ และเขาก็นั่งอยู่ไม่ห่างจากผมมากนักแต่วันนี้หมอเรียวกลับไม่คุยทักทายผมเหมือนทุกครั้ง แต่ผมคิดว่าที่เขาไม่ยอมคุยกับผมคงจะเป็เพราะเขาไม่อยากทำให้ผมลำบากใจมากกว่า
แต่ในขณะที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบผมก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และเหลือบไปมองหมอเรียวเพราะผมอยากรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
แต่ว่าพอผมเหลือบไปดูเขาผมกลับพบว่าเขากำลังนั่งจ้องผมอยู่ก่อนแล้วซึ่งผมไม่รู้ว่ามันเป็เื่บังเอิญหรือเป็เจตนาของเขากันแน่แต่สุดท้ายแล้วผมก็เป็ฝ่ายเอ่ยถามเขาขึ้นก่อนในฐานะเ้าของบ้าน
"คุณ...สบายดีไหม? "
"ครับ"
หมอเรียวตอบผมเพียงสั้น ๆแล้วเขาก็เงียบไป ไม่แม้แต่จะถามผมกลับว่าผมสบายดีไหมแต่ผมก็ยังอยากคุยกับเขาให้มากกว่านี้ ผมจึงตัดสินใจถามเขากลับไปว่า
"เอ่อ...แล้ว...คุณกับนายน้อยธารา...? "
"ดีครับ...แล้วคุณกับผู้กองไม้ล่ะครับ? ใกล้จะได้ยินข่าวดีหรือยังครับ? "
ผมอ้ำอึ้งเล็กน้อยเพราะผมไม่รู้ว่าจะตอบเขาว่ายังไงดีแต่ว่าถึงที่สุดแล้วผมก็เลือกที่จะตอบเขาออกไปแบบส่ง ๆ ว่า
"เอ่อ...อืม...ใกล้แล้วล่ะ"
"หึ...ผมกับคุณธาราก็กำลังหมั้นกันเร็วๆ นี้เหมือนกันครับ"
"หมั้น? เมื่อไหร่? ทำไมผมไม่เห็นรู้เื่? ทำไมธาราไม่เคยบอกผมเลยว่าเขากำลังจะหมั้นกับคุณ? "
ผมตวาดถามหมอเรียวออกไปด้วยความใแต่หมอเรียวเขากลับยกยิ้มพอใจ ก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาด้วยเหตุผลง่าย ๆ
"หึ...คุณธารายังไม่รู้หรอกครับเพราะผมจะเป็ฝ่ายขอหมั้นกับคุณธาราเขาเองครับ"
"นี่คุณรักธารามากถึงขนาดต้องขอหมั้นเองเลยเหรอ? "
ผมจ้องหน้าของหมอเรียวนิ่งด้วยความโมโหแต่สักพักหมอเรียวเขาก็ยกยิ้มมุมปากคล้ายกับว่าเขากำลังพออกพอใจในท่าทีของผมก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาอย่างมีชั้นเชิงกว่า
"เปล่า...ผมไม่ได้รักคุณธาราหรอกครับแต่ที่ผมจะขอหมั้นกับคุณธาราเพราะผมอยากให้คุณมีความสุขครับผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"
หมอเรียวลุกขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะหันหลังให้ผมและเดินออกไปทันที
"เดี๋ยว!!!"
พรึบ!!!
แต่ผมไม่ยอมให้เขาเดินหนีผมไปง่ายๆ โดยที่ผมยังไม่เข้าใจอะไรเลยแบบนี้หรอก ผมรีบวิ่งตามไปกระชากไหล่ของหมอเรียวเข้ามาหาผมแล้วผมก็รีบรวบกอดเขาไว้ด้วยความคิดถึง จากนั้นผมก้มลงไปคลอเคลียตามซอกคอของเขาก่อนที่ผมจะถามเขาออกไปเบา ๆ
"คืนนี้ผมไปหาคุณที่บ้านได้ไหม? "
"อย่าไปเลยครับ...ในเมื่อเราตกลงกันแล้วและผมก็ตัดใจจากคุณได้แล้วด้วย"
"คุณตัดใจจากผมได้แล้วจริงๆ หรือ?"
หมอเรียวไม่ได้ตอบคำถามของผมแต่เขาเริ่มน้ำตาซึม ก่อนที่เขารีบซบหน้าลงบนไหล่ของผมเพื่อไม่ให้ผมเห็นคราบน้ำตาของเขาแล้วเขาก็กอดผมตอบโดยไม่ได้พูดอะไร ผมเลยผลักไหล่เขาออกเบา ๆ ก่อนที่ผมจะยกมือไปเกลี่ยคราบน้ำตาที่เริ่มจะไหลออกมาให้กับเขาอย่างแ่เบาจากนั้นผมก็ยื่นหน้าเข้าไปจ้องตาเขาในระยะใกล้ว พร้อมกับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาก่อนที่ผมจะเตือนความจำของเขาออกไปว่า
"แต่ผมยังลืมคุณไม่ได้เลยนะ...ผมขอไปหาคุณที่บ้านคืนนี้ได้ไหม? ผมไม่ได้จะขอให้เราเริ่มต้นใหม่ผมแค่มีเื่สำคัญบางอย่างอยากจะปรึกษาคุณ"
"เื่อะไรเหรอครับ? "
"เอาไว้คืนนี้ผมค่อยบอกคุณได้ไหม? "
"ก็ได้ครับ"
"ถ้าได้ก็อย่าร้องไห้สิเดี๋ยวธารามาเห็นเข้าเขาจะไม่สบายใจนะ"
"ครับ"
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะเดินออกไปส่งคุณที่หน้าบ้านนะครับแล้วคืนนี้เจอกันนะครับ"
"ครับ"
ผมคลายอ้อมกอดของผมออกจากหมอเรียวแล้วหมอเรียวก็เดินออกไปหาธาราอยู่ที่หน้าบ้านโดยมีผมเดินตามหมอเรียวไปห่าง ๆเพื่อไปส่งเขา และพอผมกับหมอเรียวออกมาถึงหน้าบ้านผมก็ยังเห็นธารากับผู้กองไม้ยืนทะเลาะกันอยู่ที่หน้ารถของผู้กองไม้อยู่เหมือนเดิม
ผมส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อยผมไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้ทะเลาะกันได้ตลอดเวลาที่เจอกันผมไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาสองคนถึงได้คอยหาเื่ทะเลาะกันอยู่ได้ไม่เว้นวันแบบนี้
แต่สุดท้ายแล้วก็เป็ผมเหมือนเดิมที่ต้องเดินเข้าไปห้ามทัพก่อนที่เื่มันจะลุกลามใหญ่โตโดยผมเข้าไปดึงแขนของธาราออกมา แล้วผมก็หันไปเอ่ยปากขอบคุณผู้กองไม้ออกไปเพื่อดึงความสนใจของเขาออกจากธารา
"ผู้กองไม้ครับขอบคุณมากนะครับสำหรับคำแนะนำที่ดีในวันนี้เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรนัดคุณใหม่นะครับ"
"ไม่เป็ไรครับพี่ฟ้าครามผมยินดีที่จะช่วยพี่เต็มที่เลยครับ ถ้าพี่อยากปรึกษาผมเื่นั้นเมื่อไหร่ ตอนไหนพี่ก็โทรหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ"
"ครับ...ขอบคุณครับเอ่อ...ผู้กองครับคือ...บ้านผู้กองกับบ้านหมอเรียวไปทางเดียวกันอยู่แล้ว...ผมรบกวนผู้กองแวะไปส่งหมอเรียวด้วยได้ไหมครับพอดีวันนี้นายน้อยเขาคงไม่ว่างไปส่งหมอเรียวน่ะครับเพราะผมมีธุระจะคุยกับนายน้อยพอดีเลย"
ผมพูดพร้อมกับลากแขนธาราออกห่างจากหมอเรียวและผู้กองไม้เรื่อยๆ เพราะผมไม่อยากให้ธาราไปส่งหมอเรียว และก็ไม่อยากให้ธาราทะเลาะกับผู้กองไม้ด้วยและในจังหวะนั้นผู้กองไม้ก็รีบตอบรับผมกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ
"ได้ครับไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจะแวะไปส่งหมอเรียวเองครับ"
"ขอบคุณครับ"
พอธาราได้ยินผมบอกให้ผู้กองไม้ไปส่งหมอเรียวธาราก็รีบสะบัดแขนออกจากมือของผมจนหลุด ก่อนที่เขาจะจ้องหน้าผม และถามผมด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ไม่พอใจ
"ใครบอกนายว่าฉันไม่ว่างไปส่งหมอเรียวฉันว่าง ฉันจะไปส่งเขาเอง คนอื่นไม่ต้อง!"
"ธารา...พอดีพี่มีธุระสำคัญจะคุยกับนายและรอไม่ได้ด้วย ต้องคุยตอนนี้เลย ให้ผู้กองไม้ไปส่งหมอเรียวนั่นแหละดีแล้ว"
"เฮ้อ! ทำไมต้องคุยตอนนี้ด้วยวะ? ฉันขอไปส่งแฟนฉันก่อนไม่ได้หรือไง? แล้วอีกอย่างถ้าให้คนแบบเขาไปส่งแฟนฉันก็ไม่รู้ว่าจะไว้ใจได้หรือเปล่า"
"หึ…ไม่ต้องห่วงน่าผู้กองไม้เป็คนดี ไว้ใจได้ พี่รับรองด้วยเกียรติของพี่เลย"
"เฮ้อ!"
ธาราแสดงท่าทางไม่พอใจด้วยการถอนหายใจออกมาและแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดจนใคร ๆ ก็ดูออกว่าธาราไม่พอใจมากที่ผู้กองไม้ต้องไปส่งหมอเรียว
แต่พอหมอเรียวเดินเข้ามาบอกธาราอีกเสียงว่า...ไม่เป็ไรเขากลับกับผู้กองไม้ก็ได้ ผู้กองไม้เป็คนดี ธาราก็ยอมอ่อนลงทันที ก่อนที่ธารารีบวิ่งไปเปิดประตูรถให้กับหมอเรียวอย่างกระตือรือร้นจากนั้นธาราก็เดินอ้อมกลับไปที่ฝั่งคนขับ ก่อนที่เขาจะข่มขู่ผู้กองไม้ออกไปอย่างไม่จริงจังนักว่า
"ขับรถดีๆ ล่ะ ถ้าง่วงก็จอดงีบก่อนค่อยไปต่อ ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย"
"หึ! ผีเข้าหรือไง? ทำไมอยู่ๆ ถึงได้เป็ห่วงผมขึ้นมา"
"ไม่ได้เป็ห่วงคุณแต่เป็ห่วงแฟนต่างหาก"
"หึ!"
ปรื้น ๆ
.....
sundog
1K
