อาทิตย์นี้เกือบทั้งอาทิตย์ผมรู้สึกเสียวสันลังวาบๆอยู่ตลอดเวลาเหมือนถูกใครคอยตามอยู่ตลอดแต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกครับ ย้อนไปสมัยผมอยู่ ม.6 ก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนตอนนั้นเกือบประสาทแดกเลย พอเอาเื่ไปปรึกษาไอ้สองพี่น้องนั่น ตอนแรกๆเหมือนจะดีเพราะพวกมันก็ช่วยแต่ตอนหลังๆปัญหาเกือบบานปลายแต่ผมก็เอาตัวรอดมาได้พอขึ้นมหาวิทยาลัยก็คิดว่าไม่น่าจะเกิดเื่แบบเดิมอีกเพราะผมเปลี่ยนแปลงตัวเองไปมากพอสมควรแต่ตอนนี้กลายเป็ว่าตอนนี้ไอ้ปัญหาเดิมๆกำลังตามมาหลอกมาหลอนผมอีกครั้ง
“ไอ้แว่น เอาตรงๆนะกูรำคาญผมมึงเหลือเกินเรียนอยู่ห้องเดียวกับมึงมา 2 ปีแล้วเนี่ยกูยังไม่รู้ว่าหน้าตามึงเป็ยังไงเลย”
“เออจริง! กูว่าหุ่นมึงก็ดีนะ สูงๆดีแต่ช่วยไปตัดผมให้มันดีๆแล้วก็ใส่เสื้อผ้าที่มันดีกว่านี้ได้มั้ยเห็นแล้วรำคาญจริงๆ”
“…”
ไอ้ไข่นุ้ยกับจ๊ะจ๋ามันบ่นแบบนี้มันมาซักพักแล้วไอ้ผมก็เบื่อี้เีจะไปใส่ใจกับพวกมัน แต่พวกมันก็บ่นมาั้แ่ต้นคาบแล้ว
“นี่มึงไม่คิดที่จะตอบกูหน่อยรึไง?”
“พวกมึงก็อย่าไปยุ่งกับมันนักสิ!”
ไอ้ตุ๊กแกมันจะมาไม้ไหนอี๊ก ปกติมันก็เป็หนึ่งในพวกมันที่ชอบว่าผมแบบนี้บ่อยๆนะ
“อะไรของมึงไอ้โต๋ทีเมื่อก่อนมึงยังว่ามันอยู่เลย”
“ป…เปล่า ม…ไม่มีอะไร”
รู้สึกมันจะหน้าแดงขึ้น หรือว่ามันป่วยไอ้ตุ๊กแกเหมือนร่างกายมันจะป่วยเอาง่ายๆเหมือน
ผมคิดว่าคงถูกไอ้พวกนี้บ่นไม่เลิกเลยเดินออกมาเข้าห้องน้ำ
“ม…มึง!”
มีเสียงคนเรียกแต่ไม่เต็มเสียงนักผมเลยหันไปมองไอ้ตุ๊กแกอีกแล้วมันจะจองเวรกับผมไปถึงเมื่อไรกัน
“อะไร??”
ผมตอบมันไปเสียงห้วนๆ รำคาญมันเพราะั้แ่รู้จักมันชีวิตผมก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
“อ่ะ…กูให้”
มันยื่นถุงอะไรซักอย่ามาให้
“อะไร ให้ทำไม??”
“ขนมกูซื้อมาฝาก”
ห๊ะ! มันเนี่ยนะซื้อขนมมาให้ท่าทางผีจะเข้าสิงมันแล้ว จะว่าไปก็รู้สึกหลอนเลย
“ม…ไม่เอา”
มึงจะมาไม้ไหน? จะมาทำอะไรกูอี๊ก? กูโดนไปสองดอกแล้วก็กลัวว่าจะมีดอกที่สามไง! ถึงแม้ว่ามันจะรู้สึกดีก็ตาม…ฉิบหายละ!!กูคิดอะไรวะเนี่ย!!
“เอาไปเถอะกูซื้อมาฝาก”
“…”
“เร็วๆ กูต้องไปแล้ว”
ว่าแล้วมันก็ยัดถุงขนมใส่มือผมตอนที่มือเราัักันมันเหมือนมีกระแสไฟสปาร์คกัน มันจี๊ดดดเลย อา…ไอ้ตุ๊กแกมันหน้าแดงอีกละถ้าไม่รู้จักมันมาก่อนผมคิดว่ามันอาจจะเกิดอาการเขินนะเนี่ยแต่นี่มันไอ้ตุ๊กแกไงคงไม่น่าใช่…
“ห๊ะ!...อ…อืม”
แล้วทำไมผมต้องตื่นเต้นด้วยวะใจเต้นแรงเหมือนเพลงจังหวะร็อคเลย คงต้องไปหาหมอตรวจโรคหัวใจจริงๆซักที
“เป็อะไรของมึงอี๊ก? ดูลอยๆไปโดนตัวไหนมาอีกล่ะ?”
“เหี้ยไร?? เปล่าซักหน่อย”
ไอ้อาร์ทเดินเข้ามาจากหลังร้านวันนี้ร้านปิดแต่ผมก็ไม่รู้จะไปสิงอยู่ที่ไหนเลยเข้ามานั่งเล่นในร้าน แต่กูไม่ได้เป็อะไรมีอะไรเลย กูไม่ได้กำลังคิดถึงไอ้ตุ๊กแกมันซักนิดเลยสาบานได้
“แล้วนั่นถุงอะไรอ่ะ ? ขนมมั้ย?กูกินมิ่งดิหิวอยู่พอดี”
เห็นของกินไม่ได้ไอ้นี่ ขอตลอดแต่ปกติผมก็ไม่หวงนะของกินจะหวงก็แต่รถเท่านั้นแหละ
“ไอ้สัด! ไม่ให้อันนี้ของกู”
แต่อันนี้ไม่ให้ไงจะเก็บไว้กินคนเดียว
“มึงจะหวงอะไรนักหนา? ปกติไม่ค่อยหวงขนมนี่หว่า น่ากินทั้งนั้นเลยมึงซื้อมาจากไหนวะ”
“มึงปล่อยเลยกูไม่ให้!”
“ไอ้ขี้หวงนอกจากหวงรถแล้วยังหวงขนมอีก”
“เหอะ! กูกลับห้องละ”
ต้องรีบกลับเดี๋ยวไอ้อาร์ทแย่งขนมไม่ได้เลยถุงนี้ผมหวงมาก…
“อ้าวน้องโต๋นั่งรอใครรึเปล่า ให้พี่นั่งเป็เพื่อนมั้ยคะ?”
“เอ่อ…ป…เปล่าครับ”
พอหันไปมองตามเสียงก็เห็นพี่ปีสูงคนนึงรู้สึกว่าจะชื่อส้มหรือเชอร์รี่อะไรซักอย่างนี่แหละ พี่แกเป็หนึ่งในกิ๊กไอ้ตุ๊กแกแต่ตอนนี้พี่คนสวยกำลังลวนลามไอ้ตุ๊กแกมันด้วยสายตาผู้หญิงสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ
ส่วนผมกะจะเดินไปเอารถที่ลานจอดรถก็บังเอิญเห็นไอ้ตุ๊กแกมันซะก่อนก็เลยต้องแอบมันอยู่ในซอกตึกนี่แหละเพราะไม่อยากเจอมันซักเท่าไร
“พักนี้น้องโต๋ไม่ไปหาพี่ที่ห้องเลยอ่ะค่ะพี่คิดถึ๊งคิดถึง”
“เอ่อ…ผมไม่ค่อยว่างครับพอดีเรียนหนัก”
ตอแหล!! ก็ไม่เห็นมึงจะเรียนอะไรซักเท่าไรแล้วคณะเราก็ไม่ได้เรียนยุ่งขนาดนั้นนี่หว่า
“พี่เหงามากเลย แล้ววันนี้น้องโต๋ว่างมั้ย? ไปหลังมอกันค่ะพี่อยากเมา”
ผมเห็นพี่คนสวยลูบแขนไอ้ตุ๊กแกไปมาแล้วรู้สึกว่าส้นตีนเหมือนจะกระตุกยิกๆยังไงก็ไม่รู้
“เอ่อ…พอดีผมต้องทำงาน คงไปกับพี่เชอร์รี่ไม่ได้อ่ะครับ”
ไอ้ตุ๊กแกมันตอบปฏิเสธไป แปลกนะครับปกติรีบตอบรับสาวๆที่ชวนจะตายไปแต่วันนี้มันมาแปลกจริงๆ
“ว้า! เสียดายแย่เลย แต่ไม่เป็ไร น้องโต๋พอจะรู้จักน้องอ๋องมั้ยคะ? ที่ทำงานที่ร้านเหล้าอ่ะค่ะ”
หืม?? ชื่อกูอีกละ จะหลีไอ้ตุ๊กแกมันก็ทำไปดิ จะมายุ่งอะไรกับกูอีกแล้ววะ!!
“ครับ? มีอะไรเหรอครับ?”
“อ๋อ! คือพอดีว่า วันก่อนเพื่อนพี่สิไปขอเบอร์น้องเขาแต่น้องไม่ให้เลยถามน้องโต๋ว่าพอจะรู้จักมั้ยช่วยแนะนำให้พี่รู้จักหน่อยค่ะ”
อ๋อ! ยัยพี่คนสวยสยองคนนั้นเองเกือบทำให้กูไม่รอดเงื้อมมือไอ้ตุ๊กแกมันแต่วันนั้นมันก็แปลกที่ยอมถอยทัพไปง่ายๆ
“พอดีผมไม่สนิทนะครับ”
“เหรอ? ผิดหวังจัง น้องอ๋องนี่หล่อเนอะคือแบบเท่มากอ่ะ หุ่นดี๊ดี”
“จริงครับ…”
“อะไรนะคะ ? พี่ได้ยินไม่ถนัด”
เออนั่นสิผมก็ได้ยินไม่ถนัดเมื่อกี๊ไอ้ตุ๊กแกมันพูดว่าอะไรนะ??
“อ…อ๋อเปล่าครับแต่ผมได้ยินมาว่าไอ้อ๋องอะไรนั่นมันมีแฟนแล้วนะครับ เห็นว่าแฟนมันหน้าตาดีมากเลย”
“เหรอ? พี่กับเพื่อนๆไม่เคยได้ยินข่าวเลย พี่ว่าพวกพี่ก็ไปร้านนั้นบ่อยนะ”
เหยยย!! จริงเหรอวะ? ทำไมกูก็ไม่เคยได้ยินเลย นี่กูมีแฟนแล้วเหรอวะ?
“เอ่อ…อันนี้ผมก็ไม่รู้ผมก็ได้ยินมาอีกที แต่น่าจะเชื่อถือได้นะครับ”
ไปได้ยินมาจากใครกัน? เดี๋ยวพ่อจะไปเตะให้ใส้แตกเลยเสียชื่อกูหมด
“เหรอ? งั้นพี่ไปก่อนนะคะนัดเพื่อนไว้ ว่าแต่น้องโต๋จะไม่ไปจริงๆเหรอคะ?”
“ไม่ล่ะครับโ”
พี่เชอร์รี่มะละกอกล้วยส้มก็ลุกออกไปจากโต๊ะผมก็ต้องไปแล้วล่ะครับ แอบฟังจบละเดี๋ยวไอ้ตุ๊กแกมันเห็นจะเสียหน้าอีก
“มึงแอบฟังกูเหรอ?”
“เฮ้ย!”
ผมสะดุ้งสุดตัวที่มีคนมากระซิบระยะกระชั้นชิดฉิบหาย!ไอ้ตุ๊กแกมันมาตอนไหนวะ? แล้วมันยังรู้อีกว่าผมกำลังแอบฟัง
“ทำไมต้องใขนาดนั้นกูถามว่ามึงแอบฟังกูอยู่เหรอ?”
“ป…เปล่ากูไม่ได้แอบฟัง”
“ถ้ามึงแอบฟังจริงกูก็ไม่ได้ว่าอะไร”
เอาอีกละ! ไอ้ตุ๊กแกมันกักตัวผมให้อยู่ในซอกตึกอีกแล้ว ชอบจริงๆไอ้ท่านี้ถามจริงๆมึงอยากไถตังกูปะเนี่ย!กูไม่มีหรอกนะพกมาแค่ยี่สิบเอง
“กูบอกว่าไม่ได้แอบฟัง”
เสียงผมแ่เบาจนแทบจะไม่ได้ยินเพราะไอ้ตุ๊กแกมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกแล้วไง! แต่พอมองหน้ามันจริงๆจังๆแล้ว ไอ้นี่มันก็มีเสน่ห์จริงๆ หน้าขาวๆ ขนตายาวๆเข้ากับตาคมๆของมันมากจมูกโด่งแต่รั้นนิดๆ ปากแดงๆแบบธรรมชาติ น่าจูบฉิบหาย…เอาอีกละกูเป็อะไรกับปากมันมากมั้ยเนี่ย!
‘อึก’
ผมนี่กลืนน้ำลายเลย ปากไอ้ตุ๊กแกมันลอยไปมาอยู่ใกล้ๆได้ยินเสียงลมหายใจมันแ่เบา แต่ใจผมนี่สิเต้นดังยิ่งกว่ากลองโยธวทิตอีกมันจะได้ยินรึเปล่าวะ!
“มึงเป็อะไรรึเปล่าหน้าแดงๆไม่สบายเหรอ?”
อย่ามาขยับปากใกล้ๆปากกูตอนนี้ภูมิคุ้มกันกูต่ำใจกูยิ่งง่ายๆอยู่ มึงจะทำกูใจแตกอีกรอบแล้ว
“ป…เปล่า”
“อ๋อง…กูจ…จูบมึงได้มั้ย?”
ห๊ะ! อย่ามาถามกูอย่างนั้น กูใสๆซื่อๆ อย่ามาหลอกล่อกู ฮือ…อยากร้องไห้
“ม…มึงจะท…”
“หืม? ได้มั้ย?”
มึงก็ไม่ต้องถามแล้วมั้งปากมึงจะโดนปากกูอยู่แล้วอ่ะผมกลั้นหายใจหลับตาปี๋ รอว่าเมื่อไรไอ้ตุ๊กแกมันจะลงมือซักที
“…”
ทำไมมันนานจังวะ? ไม่จูบมาซักที?ผมค่อยๆหลี่ตามองก็เห็นได้ตุ๊กแกมันมองอยู่ที่ริมฝีปากผมหน้ามันแดงมากอ่ะหรือว่ามันเขินผมจริงๆ?
“แม่ง!”
ไม่ลงมือซักทีวะ? ผมจับหัวไหล่ไอ้ตุ๊กแกมันแล้วดันให้ตัวมันเข้าไปชิดผนังตึกแทน แล้วจู่โจมที่ปากมันทันทีแม่งกูจูบเองก็ได้เสือกให้รอนานเสียเวลา!
“อืม…”
ผมกดเรียวปากบดกับริมฝีปากมันเบาๆนุ่มนิ่มฉิบหาย รู้สึกมันเขี้ยวเลยกัดกลีบปากล่างมันเบาๆ รู้สึกดีมากอ่ะ แต่ไม่รู้จะเปรียบกับใครเพราะเคยจูบมันอยู่คนเดียวนี่แหละ
ไอ้ตุ๊กแกมันกดท้ายทอยผมเข้าไปหากลายเป็ว่าผมถูกมันจู่โจมแทน มันสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากผมแล้วดูดลิ้นผม ห่า!อย่าดูดแรงดิวะเดี๋ยวผมขึ้นจะทำไง? ่นี้ยิ่งใจง่ายอยู่ด้วยแต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ดูดลิ้นมันกลับมั่ง
“อา…”
ผมเคยบอกว่าไอ้ตุ๊กแกมันจูบเก่งมากครั้งนี้ก็เช่นกัน มันจูบจนขาผมสั่นแล้วเนี่ยพอก๊อนเดี๋ยวไอ้ลูกชายกูมันก็ทำขายหน้าอี๊ก!
ไอ้ตุ๊กแกมันถอนเรียวปากออกโห!ตามันเยิ้มเลย ไอ้สัด!กูขึ้นจริงๆละใครก็ได้ช่วยผมหน่อย
‘ผลัก’
เฮ้ย! ได้ตุ๊กแกมันดันตัวผมให้กลับไปหันหลังชนผนังตึกอีกครั้ง นี่ถ้ามีอีกรอบผมอ้วกเลยนะเนี่ยเวียนหัวฉิบหาย
“แค่จูบแค่นี้มึงเกิดอารมณเลยเหรอ?”
“…”
ฉิบหาย!มันรู้อีก แล้วมึงไม่เกิดอารมณ์รึไงตาหวานเยิ้มขนาดนั้น?
“กูก็ขึ้นแล้วเหมือนกัน…”
ผมหันซ้ายหันขวาแต่ไม่เห็นใครเดินผ่านก็แน่แหละตึกนี้ไม่ค่อยมีคนเข้ามาใช้งานอยู่แล้ว
“…”
“แล้วมึงจะเอายังไง?”
ไอ้ตุ๊กแกมันถามผมขณะที่เรายืนมองตากันอยู่ มันเบียดตัวเข้ามาจนแนบชิดทำให้ผมรู้สึกว่าไอ้ลูกชายของพวกเรามันกำลังจะไฟท์กันอยู่แล้ว สู้ๆลูกพ่อ
“ก็เอามึงน่ะสิ!”
มาขนาดนี้แล้ว มีครั้งที่หนึ่งแล้วก็ต้องมีครั้งที่สอง พอมีครั้งสองมันก็ต้องมีครั้งที่สามจริงมั้ยครับ?
“หึ!”
ไอ้ตุ๊กแกมันแสยะยิ้มดูแล้วตอแหลดีแล้วมือของมันก็เริ่มเลื้อยเข้ามาในชายเสื้อผม เผลอไม่ได้มือไวตลอดนะมึงเนี่ย! คราวก่อนเช็ดตัวกูก็ลวนลามกูไปทีนึงละหลังจากที่ไอ้ตุ๊กแกมันลูบไล้เนื้อตัวผมจนมันพอใจ มันก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็เป้าผมแทนมันปลดเข็มขัดออกแล้วค่อยๆปลดกระดุมสแล็คผมช้าๆ ดูใจเย็นนะมึงอ่ะช่ำชองเหลือเกิน
“อืม…”
มันล้วงเข้าไปในบ๊อกเซอร์แล้วจับไอ้ลูกชายผมไม่ให้ดิ้นหนีเอาตรงๆตอนนี้ผมก็หนีไปไหนไม่ได้แล้วต้องสู้อย่างเดียวเลย มันลูบไล้ไปมาเบาๆทำเอาใจผมเต้นแรงขึ้นมาอีก
ไอ้ตุ๊กแกมันโน้มคอผมลงมาแล้วบดริมฝีปากของมันกับเรียวปากผมอย่างหนักหน่วงริมฝีปากมันร้อนมากจนผมเผลอสอดเรียวลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปากมันบ้าง ไอ้ผมมันก็คนใสๆไงก็เลยเลียนแบบมันล้วนๆ
“อา…”
เราจูบกันอยู่ซักพักผมก็ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหนเลยแกะกระดุมกางเกงยีนส์มันแล้วล้วงไอ้ลูกชายน้อยของมันออกมาบ้างมันลูบมาผมก็ลูบกลับไม่โกง
“อืม…”
ลูกชายได้ตุ๊กแกมันจะเล็กกว่าของผมหน่อยแต่โคตรขาวเลยแลดูน่ารักๆดี
มือของเราก็ผลัดกันลูบๆชักๆให้กันส่วนปากเราก็เหมือนจะไฟท์กันให้ตายไปข้างนึงเลย
“อืม…อา”
เสียงหอบหายใจของเราเล็ดลอดออกมาเมื่อเราผละริมฝีปากออกจากกัน
“อา…ถึงลีลามึงจะยังไม่ได้เื่ซักเท่าไรแต่มือมึงนี่สุดยอดว่ะ”
แหม! ทำมากระแทกแดกดันกู กูก็ทำให้มึงร้องครางดังลั่นห้องมาแล้วเถอะ!
“อ๊ะ!มึงอย่ากดแรงกูเจ็บ”
แก้แค้นไงมึงมาว่ากูลีลาไม่ได้เื่ก่อนส่วนเื่มือกูเซียนอยู่แล้วเพราะทำเองบ่อย
“หึ!”
ตอนนี้สองมือของเราผลัดกันทำมาหากินอย่างหนักหน่วงอา…ผมใกล้ละ
“อืม…อา…”
เสียงไอ้ตุ๊กแกมันครางเวลาผมชักให้ฟังดูแล้วเพราะดีฉิบหายแต่มึงจะอะไรกับหัวนมกูมากไปนะ ลูบๆดึงๆอยู่นั่นแหละ แต่ก็เสียวๆดีเหมือนกันผมเลยเอามั่งบีบตูดแม่งเลย
“อ๊ะ!”
ดูมันจะชอบนะครับ ร้องเสียงหลงเลยผมเลยกดสะโพกมันเข้ามาชิดอีกแล้วล้วงเข้าไปบ๊อกเซอร์มันบ้าง อา…เด้งดีฉิบหาย
“อืม…อ๋องกูไม่ไหวละ”
“กู…ก็เหมือนกัน”
ตอนนี้มันจับไอ้ลูกชายของพวกเรารวบไว้ด้วยกันแทนส่วนผมก็ยังมันมือกับการขยำตูดเด้งๆของมัน
“อา…ซี๊ดดด”
ไอ้ตุ๊กแกมันเหงื่อไหลซึมที่ใบหน้า หน้าตาของมันตอนนี้คือแบบโคตรเซ็กซี่เลยว่ะเห็นแล้วมันเขี้ยวผมเลยจูบมันอีกรอบ เราแลกลิ้นกันซักพัก ผมก็รู้สึกเกร็งหน้าท้องเพราะใกล้จะถึง
“อื้อ…”
อา…เราเสร็จพร้อมกันโดยที่ปากยังบดกันอยู่อย่างนั้นผมพิงผนังตึกกอดเอวมันไว้กลัวมันจะหงายหลังไปซะก่อน ก็เล่นเอาตัวเหี่ยวเป็ผักแบบนี้เสียงลมหายใจของเรายังดังเป็ระยะๆ
หลังจากเลิกหอบไอ้ตุ๊กแกมันก็ล้วงเอาผ้ามาเช็ดที่หน้าท้องของผมที่มีทั้งน้ำของมันแล้วก็ของผมเต็มไปหมดทำไมมันเลอะแต่หน้าท้องผมวะ แต่มึงก็ยังพกไอ้ของพวกนี้ด้วยนะ ว่าแต่ผ้าที่มันเอามาเช็ดนี่มันคุ้นๆนะครับสีเหมือนบ๊อกเซอร์ที่หายไปของผมเลย
“นี่ผ้าอะไร?”
“ห๊ะ! เอ่อ…”
ไอ้ตุ๊กแกมันทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าขโมยขนม
“นี่มันบ๊อกเซอร์กูนี่!”
“ม…ไม่ใช่ ของกู๊”
“ทำไมมึงทำหน้ามีพิรุธ?”
“เปล๊า! กูไม่รู้ ไม่ใช่ของมึง กูไม่ได้ขโมยมาจากห้องมึงเล้ยย!”
เชี่ย! ว่าแล้วไง! กูว่าอยู่ว่าทำไมหาไม่เจอ แม่งเข้าไปขโมยในห้องกูมานี่เอง แสบนักนะมึง!!
“แล้วมึงเข้าไปในห้องกูได้ไง?”
“กูไม่มีกุญแจห้องมึงนะ กูไม่ได้เอาไปปั๊มไว้เลย”
ฉิบหาย!! ผมนึกออกแล้ว…คราวก่อนที่มันเข้าไปในห้องผมดูเหมือนว่ามันจะเป็คนเอาลูกกุญแจผมไปปั๊มแล้วเปิดประตู้เข้าไปได้เอง
“เอาลูกกุญแจที่มึงไปปั๊มไว้คืนมาแล้วก็คืนบ๊อกเซอร์กูมาด้วย!”
“ม…ไม่ให้”
“ไอ้โต๋เอามาเดี๋ยวนี้ทั้งสองอย่าง!”
“ไม่ให้”
“มึง!”
“…”
ไอ้ตุ๊กแกมันตาเหลือกรีบคว้าบ๊อกเซอร์ตัวเก่งของผมพร้อมทั้งใส่เกียร์หมาวิ่งหายไปจากมุมตึกแล้วให้ตายสิโดนพรากพรหมจรรย์ยังไม่พอมึงยังจะขโมยบ๊อกเซอร์กูไปอี๊ก แล้วมึงจะพกของแบบนั้นเดินไปเดินมาในมหาวิทยาลัยไม่ได้!!
280
