นารีแอบออกไปกระซิบให้ ผินที่อยู่ข้างนอกแอบพาลูกของเธอ
เข้ามา เด็กน้อยไม่ได้ร้องงอแง เหมือนเธอจะรู้ว่า แม่ของเธอกำลังลำบาก แต่เมื่อปากน้อย ๆได้แตะัักับจุกนมที่คุ้นเคย ปากน้อย ๆก็ดูด ดื่ม อย่างมีความสุขจนเด็กน้อยหลับคาอกของนารีไป นารีใช้ผ้าเช็ดตัวในห้องปกปิดไว้ยามเมื่อเธอให้นมกับลูกและแอบส่งกลับคืนให้ผินดูแล
“ขอบคุณมากจ่ะที่ช่วยนารี แต่ไม่คิดจะทำอะไรนารีเลยเหรอจ๊ะ?”
“นี่ชั้นบอกแล้วว่าชั้นไม่ชอบ”
“คุณไม่ชอบหรือรังเกียจนารี?”
“ชั้นไม่ชอบเอาเปรียบผู้หญิงน่ะ”
“แต่คุณจ่ายสตางค์แล้ว”
“ชั้นไม่ช่วยหล่อนเปล่า ๆ หรอกนะหล่อนต้องตอบแทนชั้นช่วยตามหาและสืบเื่ของลำดวนให้ทีหล่อนอยู่ที่นี่คงช่วยชั้นได้”
นารีรับปากเขาทันทีเพื่อตอบแทนความหวังดีในครั้งนี้เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้ว ผู้ชายที่แสนดี ของนารีได้ หันกลับมาบอกกับนารีว่าเขาชื่อ “พงษ์” นารียิ้มให้เขา ครั้งแรกที่นารีรู้สึกว่า ในโลกที่โหดร้ายก็ยังมีคนดี ๆ อยู่ โดยเฉพาะในสถานที่แห่งนี้ที่ไม่น่าจะมีคน ดีหลงเข้ามา
“เอ็งทำได้ยังไงวะ นารีผู้ชายคนนั้นดื้อมาก ไม่เคยซื้อใครเลย มาทุกวันถามหาแต่ลำดวนหรือว่ามันจะเป็ผัวอีลำดวนวะ?”
“เอ่อ..พี่ผิน ลำดวนนี่ใครหรือจ๊ะ?”
“ก็เด็กสาวอายุประมาณสิบห้า ป้าชื่นหลอกมาขายให้กับแม่ดวงใจน่ะสิ”
“แล้วลำดวนหายไปไหน?”
“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่า มันดื้อมาก ไม่ทำตามที่แม่ดวงใจสั่ง แม่จ่ายให้ป้าชื่นไปมากโขเพราะมันยังเด็ก ถ้าประมูลได้ราคาของมันมากกว่าเอ็งกับข้ารวมกันเสียอีกค่าเปิดพรหมจรรย์น่ะ ครั้งสุดท้ายที่เห็นมันก็คือ ท่านรัฐมนตรีไพศาลประมูลมันไปได้แล้วก็หายสาบสูญไปเลย แต่แม่ดวงใจบอกว่าท่านไพศาลติดใจเลยขอซื้อมันไปเลี้ยงดูเป็ตัวเป็เมียน้อย”
“ก็โชคดีเลยน่ะสิ”
“โชคดีกะผีน่ะสิ แต่ว่าั้แ่ลำดวนมันถูกซื้อตัวไปท่านไพศาลก็ไม่ได้มาใช้บริการอีกเลย สงสัยจะหลงของเด็กจนไม่อยากมาที่นี่แล้วล่ะแต่ ไม่รู้ว่านังลำดวนมันทนได้อย่างไร เพราะไอ้ท่านไพศาลน่ะ...”
ยังไม่ทันที่ผินจะเล่าให้จบ เสียงของเข้มก็ดังขึ้น เขาเรียก ให้นารีออกไปรับแขกเพราะท่านไพศาลได้กลับมาแล้ว นารีเป็เด็กใหม่ที่สุด ณ ขณะนี้และท่านไพศาล้าที่จะยลโฉมของนารี ผิน มองไปที่โต๊ะของท่านไพศาล ด้วยแววตาวิตกกังวลเพราะผินรู้ดีว่า นารี จะต้องเจอกับอะไรหลังจากนี้
แม่ดวงใจ แนะนำให้นารีรู้จัก ท่านรัฐมนตรีไพศาล แล้วให้เธอขึ้นห้องไปกับเขานารีจำเป็ต้องทำตามที่แม่ดวงใจสั่ง เพราะเป็ห่วงลูกของเธอซึ่งอยู่ในกำมือของแม่ดวงใจผิน รู้สึกสงสารนารีจับใจ เพราะ นี่คือนรกที่แท้จริง ที่นารีจะต้องเผชิญกับมันเหมือนกับที่เธอเคยโดนมาก่อน เหมือนครั้งก่อนที่นารี เคยทำกับ พงษ์นารีปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองจนไม่มีเหลือสักชิ้น เรือนร่างอวบอิ่มทรวดทรงนั้นเย้ายวนหน้าัั ท่านไพศาลมีรูปร่างอ้วนใหญ่กระขระ ร่างใหญ่นั้นกระชากนารีขึ้นเตียงอย่างแรง แววตาและสีหน้าบ่งบอกว่าชายวัยกลางคน ๆนี้มีความ้าเื่บนเตียง ถึงขั้นสูง นารี รู้สึกขยะแขยงเมื่อต้องถูกเขาแตะเนื้อต้องตัว แต่เมื่อคิดถึงลูก เธอต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ
“ท่าน...ท่านจะทำอะไรนารีหรือจ๊ะ?...มัด ๆนารี ทะ ทำไม?”
“ชั้นชอบแบบนี้ไม่มีใครบอกเหรอ?”
“ไม่...ไม่นะ..อย่า นารีเจ็บ.....ไม่...ช่วยด้วย”
“เพี๊ยะ...ๆ ๆ อืมเนื้อหนังของหล่อนนี่มันน่ากินเสียจริง”
“โอ๊ย...ไม่อย่า ๆ นารี เจ็บ”
เสียงร้องของนารีโหยหวนแต่ไม่มีใครได้ยินเพราะเสียงดนตรีที่ดังอยู่ภายนอกมันกลบ จนไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา จนกระทั่งท่านไพศาลออกมาจากห้องไป ผินรีบเข้าไปดู อาการของ นารี ทันที
“แม่ไหนแม่บอกว่าจะปั้นให้นารีมันเป็ดาวอย่างไรแล้วทำไมมันเป็สภาพอย่างนี้ ถ้าเป็แบบนี้ทุกครั้ง มีหวังดาวของแม่ได้ดับก่อนส่องแสงเป็แน่”
“แล้วมึงจะให้กูทำยังไงวะ ใครจะกล้าขัดใจท่านไพศาลได้ หรือมึงกล้า?...เอาล่ะ่นี้ก็ให้นัง นารีมันพักรักษาแผลไปก่อนอย่าพึ่งให้มันรับแขกกูเมตตามันได้เท่านี้แหละ”
“แล้วถ้าท่านไพศาลมาเลือกมันอีกล่ะแม่”
“อีกนาน ท่านไพศาลต้องไปทำการประชุมกับพวกทหารญี่ปุ่นน่ะสิ ได้ข่าวแว่ว ๆ มาว่าพวกสัมพันธมิตรจะโจมตี ในอีกไม่ช้า เพราะ ชาวสยามให้ความช่วยเหลือ พวกญี่ปุ่นน่ะชาวสยามในเวลานี้แบ่งเป็สองฝ่ายคือพวกที่ยอมให้ญี่ปุ่นเข้ามา ในพื้นที่ได้กับพวกที่ต่อต้าน ท่านรัฐมนตรีไพศาลกำลัง ไล่ล่า พวกเสรีไทยอยู่ข้าจะให้นารีมันพักรักษาตัวจนหายดีก่อนแล้วค่อยรับแขก”
นารี นอนหายใจรวยริน บนร่างกายบอบช้ำ อย่างสาหัสเนื้อนุ่มบนเรือนกายมีรอยคมเขี้ยวฝัง อยู่เต็มร่างกายโดยเฉพาะที่เนินหน้าอก ผินทำแผลให้นารี ไปพร้อมกับน้ำตา เธอรู้สึกสงสารนารี จับหัวใจ ความรู้สึกเช่นนี้ผินเคยได้เจอมาแล้ว เมื่อครั้งที่เธอเข้ามาเป็เด็กใหม่ที่นี่เช่นกันความเ็ปในครั้งนี้ นารีจะจดจำไว้เพื่อระลึกถึงคนที่ทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่สถานที่แห่งนี้ นารี นอนซมเพราะพิษไข้อยู่หลายวัน โดยมีผิน คอยดูแลอยู่ใกล้ ๆพร้อมกับลูกน้อยของเธอดวงใจยังมีความเมตตากับนารีอยู่บ้าง เธอจึง อณุญาติให้นารีเลี้ยงลูกของเธอได้เต็มที่ ่ที่พักฟื้น พงษ์กลับมาหลังจากที่หายหน้าไปนานแต่เขาไม่เจอนารี ออกมารับเขาเหมือนครั้งก่อน จึงเรียกดวงใจไปถาม ด้วยความแปลกใจ
“ติดใจ นารี เหรอ แต่คืนนี้มันไม่พร้อมรับแขกสงสัยจะหลงนัง นารีเข้าแล้วจริง ๆ”
“ชั้นอยากพบนารี”
“คงไม่ได้ แต่ถ้าอยากเจอจริง ๆ ดวงใจก็จะให้เจอคุณพร้อมจ่ายค่าชั่วโมงโดยที่ไม่ได้...เอ่อ...นอนกับมันไหมล่ะ?”
“ได้”
พงษ์รีบควักเงินให้ ดวงใจ ทันที ดวงใจยิ้ม ในขณะที่นับเงินปึกใหญ่ของพงษ์ ดวงใจสั่งให้เข้มเดินนำหน้าพาพงษ์ไปเจอกับนารี ที่นอนซมอยู่ แต่ ก่อนที่ พงษ์ จะเข้าไปในห้องนั้นเข้มได้กำชับไม่ให้นารีบอกที่มาที่ไปของาแที่อยู่บนร่างกายของเธอ เมื่อพงษ์เข้ามาเขาใกับสภาพร่างกาย ของนารี ในขณะนี้ พงษ์สงสารจนอยากเอื้อมมือไปแตะแต่ก็ต้องชักมือของเขาออกมา พร้อมกับตั้งคำถาม ที่นารีไม่อาจตอบได้
“หล่อน...รับแขกมาใช่มั๊ยมันทำกับเธอใช่หรือเปล่า?”