บทที่ 23 ผลประโยชน์ของผู้กลับชาติมาเกิดมาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ !
ถังซีเหมียนไม่ได้สนใจเด็กสาวคนนั้นเลยแม้แต่น้อย
ฉู่เจียงชวนมีใบหน้าที่หล่อเหลาไม่แปลกที่จะมีคนมาชอบ แต่เธอก็เชื่อใจสามีของตัวเองมาก ถ้ามีคนที่สวยกว่า เธออาจจะรู้สึกกังวลบ้าง แต่สำหรับคนอย่างเจียงอวิ๋นอวิ๋นน่ะเหรอ ? ขอโทษนะ นอกจากว่าสามีของเธอตาบอดเท่านั้นแหละ !
เธอฮัมเพลงเดินลงมาจากูเา ถังซีเหมียนเริ่มมองหาของที่กินได้
กระเทียมป่า ผักป่า ต้นหอมป่า รวมถึงเห็ดหูหนู และเห็ดอีกไม่กี่ดอก
เธอเก็บทุกอย่างใส่ตะกร้าของตัวเอง ถังซีเหมียนค่อย ๆ ขยับแขนอย่างระมัดระวัง ซึ่งดูเหมือนจะไม่เจ็บเท่าเมื่อวานแล้ว
เธอใช้มือ 1 ข้างลากตะกร้าไปบนพื้น ส่วนอีกข้างเก็บของกินได้ทั้งหมด
ูเาใหญ่เอ๋ยูเาใหญ่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็ของดีทั้งนั้น !
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นดอกสายน้ำผึ้งอยู่ไม่ไกล นั่นเป็จุดเดียวที่มีแสงแดดส่องถึง เธอจึงเดินตรงไปเก็บมันทันที
ดอกสายน้ำผึ้งพวกนี้ราคาไม่ได้แพงนัก เธอตั้งใจจะเอากลับไปต้มน้ำ ดื่มเยอะ ๆ น่าจะมีประโยชน์ต่อร่างกาย !
หลังจากเดินไปเรื่อย ๆ ถังซีเหมียนรู้สึกว่าเส้นทางข้างหน้าดูไม่ค่อยคุ้นเคยแล้ว เมื่อเงยหน้ามองก็พบว่าตัวเองเดินเข้ามาลึกในูเา ทันใดนั้นขนอ่อนร่างกายก็ลุกชัน
จะไม่เจอสัตว์ป่าใช่ไหม ?
ตอนที่หันหลังจะเดินกลับ จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ดึงดูดเธอไว้ ทำให้เธออยากก้าวไปข้างหน้า !
ถังซีเหมียนนึกถึงผลดีที่ได้รับจากการทำตามสัญชาตญาณก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่านี่จะเป็โอกาสที่์มอบให้หรือเปล่า...
เธอค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว สายตากวาดสำรวจรอบข้างไปพลางบังคับตัวเองให้เดินต่อไป
ข้างหน้ามีพุ่มไม้ขนาดใหญ่ ท่ามกลางกอหญ้าที่สูงต่ำไม่เท่ากันมีดอกไม้ 1 ดอกบานอยู่...
ดอกไม้สีแดงเล็ก ๆ เหรอ ?
เดี๋ยวก่อนนะ...
ถังซีเหมียนพลันรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างมาก !
เธอนั่งยอง ๆ และสังเกตอย่างละเอียด มันไม่ใช่ดอกไม้แต่เป็ผลสีแดงเล็ก ๆ บริเวณนี้มีไม้พุ่มและไม้ยืนต้นค่อนข้างเยอะ มีความเป็ไปได้สูงว่าจะเป็โสมนี่นา !
ผลประโยชน์จากการเกิดใหม่มาถึงแล้วไม่ใช่เหรอ !
ดังนั้นเธอจึงเริ่มลงมือขุดทันที ผ่านไปสักพักใหญ่ ในที่สุดถังซีเหมียนก็เห็นโสมที่อยู่ข้างล่าง
ใช่แล้ว มันคือโสมจริง ๆ แต่เป็ต้นเล็กและยังอ่อนอยู่
หลังจากขุดทั้งหมด มันเล็กมากจริง ๆ คงขายได้แค่ไม่กี่ 100 หยวนเท่านั้นเอง
แต่ก็ดีแล้ว !
ถังซีเหมียนค่อย ๆ ห่อมันอย่างระมัดระวัง ใช้ใบหญ้าห่อแล้วใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง
เธอลองขุดดินที่ยังชื้นอีก 2 ครั้ง แล้วถังซีเหมียนก็ชะงักไป ทำไมรู้สึกว่าข้างล่างนี้ยังมีอีกรากล่ะ !
เกิดอะไรขึ้น !
หลังจากไปครึ่งชั่วโมง ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางทิศตะวันตก ถังซีเหมียนมองดูโสมที่วางอยู่บนพื้น เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง สุดท้ายก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
อาการป่วยของน่าน่ามีทางรักษาแล้ว !
โสมรากนี้มีสีเหลืองทอง อวบอ้วนเหมือนเด็กน้อย แม้แต่รากฝอยที่อยู่บนเท้าทั้ง 2 ข้างก็ยังไม่มีร่องรอยถูกแตะต้อง
เมื่อถือไว้ในมือ และประเมินดูน้ำหนักเกิน 2 ชั่งแน่นอน !
เืในร่างของถังซีเหมียนเดือดพล่านขึ้นมา เธอรีบปกป้องโสมอย่างดีแล้วเดินลงเขา
ต้องรีบเอากลับไปตากให้แห้งและเก็บรักษาให้ดี !
ฮ่า ๆ ๆ !
ระหว่างเดินลงเขา มุมปากของถังซีเหมียนฉีกกว้างจนแทบจรดท้องฟ้า
์เมตตาให้เธอได้กลับมาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งจริง ๆ !
เธอหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน และเงยหน้ามองเมฆสีแดงที่ขอบฟ้า เธอยิ้มน้อย ๆ แล้วโค้งคำนับ
"ขอบคุณ์ที่ให้ฉันได้กลับมา และยังให้โชคดีมากมายที่คนอื่นขอยังไม่ได้ !"
ไม่ว่าบน์จะมีเทพเ้าหรือไม่ แต่ฉันจะจำบุญคุณนี้เอาไว้ !
ต่อไปถ้ามีโอกาส ฉันจะทำความดีให้มากขึ้นถือว่าเป็การตอบแทน...
"เหมียนเหมียน !"
น้ำเสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง ถังซีเหมียนได้สติกลับมาก็หันไปมอง พลันเห็นฉู่เจียงชวนดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะได้ของมาด้วย
"ของสองอย่างที่คุณ้าผมหามาได้แล้ว แต่ต้องเดินเข้าไปลึกมาก ทำให้กลับมาช้าน่ะ" ฉู่เจียงชวนพูดพลางจับมือที่ถังซีเหมียนยื่นมา แล้วกอดเธอเบา ๆ
"ภรรยา"
ดวงตาของถังซีเหมียนยังมีน้ำตาคลอ "เจียงชวน ฉันขุดโสมได้"
ฉู่เจียงชวนชะงักงั้น "อะไรนะ ?"
ถังซีเหมียนแสดงผลงานให้เขาดู "เห็นไหม ?"
ใบหน้าของฉู่เจียงชวนแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
"คุณ...คุณเป็เทพเ้าแห่งโชคลาภจริง ๆ !"
"เรียกฉันว่าภรรยาเทพเ้าแห่งโชคลาภซะ" ถังซีเหมียนยิ้มพลางสะพายตะกร้า "ไปกันเถอะ ถึงบ้านฉันจะทำปิ้งย่างให้คุณกิน !"
"ได้เลย ภรรยาเทพเ้าแห่งโชคลาภ" ฉู่เจียงชวนกุมมือภรรยาแน่น แต่แล้วก็ได้ยินถังซีเหมียนพูดขึ้นมาเบา ๆ "คุณรู้จักเจียงอวิ๋นอวิ๋นไหม ?"
ใครนะ ?
ฉู่เจียงชวนอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็นึกถึงผู้หญิงที่มาดูตัวที่เขาเคยทำให้ใหนีไป จึงถามอย่างระแวง
"เธอมาสร้างปัญหาให้คุณเหรอ ?"
"คุณคิดว่าไง ?" ถังซีเหมียนชายตามองเขา "แหม ได้รับความนิยมไม่น้อยเลยนะ !"
"ที่รัก ผมจะพูดตามตรง เมื่อก่อนเธอเคยมาที่นี่ เป็แม่สื่อที่พามา แต่ตอนนั้นผมไล่พวกเธอกลับไปแล้ว ไม่ได้คุยอะไรกับพวกเธอทั้งนั้น !"
ฉู่เจียงฉวนรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย และยิ่งรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงที่ชื่อเจียงอวิ๋นอวิ๋นคนนี้มากขึ้น เขาอยากจะจับเธอคนนั้นมาสั่งสอนจริง ๆ
"ที่รัก คุณต้องเชื่อใจผมนะ !"
"ถ้าฉันไม่เชื่อคุณ คุณคิดว่าฉันจะทำยังไง ?"
ถังซีเหมียนมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อเห็นเธอยิ้ม ฉู่เจียงชวนก็ถอนหายใจโล่งอก
"อืม... จะตีผมสักยก หรือจะข่วนหน้าผม"
"ฉันจะหย่ากับคุณเลย" ถังซีเหมียนเก็บเห็ดที่พื้นขึ้นมา "ฉันเชื่อว่าตาคุณยังไม่บอดขนาดนั้นหรอก"
ฉู่เจียงชวนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง "ใช่ !"
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีคนที่ชอบ แต่ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มรู้สึกหวั่นไหวกับเด็กสาวคนนี้
ไม่เป็ไร ในเมื่อได้คนมาอยู่ในมือแล้ว เขาก็จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใครจะมาทำลายก็ต้องถามความเห็นของเขาก่อน !
"แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ แบบนี้ยังมีคนมาจับคู่ให้คุณอีกทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าคุณแต่งงานแล้ว ! ฉันแค่ยังไม่ท้อง แต่ดูพวกเขาสิ ร้อนรนกันเชียวราวกับอยากจะขึ้นมาทำเองเลย !"
คำพูดนี้ในยุคนี้ถือว่าค่อนข้างหยาบคาย แต่ฉู่เจียงชวนก็ไม่ได้ว่าที่เธอ กลับพยักหน้าเห็นด้วย
"ก็พวกชอบนินทาเื่ชาวบ้านทั้งนั้นแหละ !"
"ช่างมันเถอะ !" ถังซีเหมียนถอนหายใจ "ถึงยังไงฉันก็ด่าจนพวกเขาหนีกระเจิงไปแล้ว ขอแค่ไม่มาอีก ฉันก็จะไม่ไปหาพวกเขาเหมือนกัน !"
ฉู่เจียงชวนคอยปกป้องเธอขณะเดินลงเขา "แค่คุณมีความสุขก็พอ ผมไม่กลัวว่าจะไปขัดใจใครหรอก พวกเขาไม่กล้าทำอะไรผมอยู่แล้ว !"
"ฉันไม่อยากให้พี่กับแม่ต้องมาคอยกังวลใจน่ะสิ"
ถังซีเหมียนถึงแม้จะเก่งกาจแค่ไหน แต่ในส่วนลึกเธอก็ยังคงมีความใจดี
เธอไม่ชอบการเผชิญหน้า ถ้าอีกฝ่ายยอมถอย เธอก็จะไม่ทำให้พวกเขาลำบาก แต่คนเลวไม่ได้มีแค่หนึ่งสองคน ถ้ามีใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เธอก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอน !
ความใจดีที่ไร้ความแข็งกร้าวก็คือความอ่อนแอ เสือที่ไม่มีเขี้ยวยังไร้ประโยชน์กว่าแมวเสียอีก !
ชีวิตนี้ที่เธอได้มา ใครที่กล้ามาทำลาย เธอก็จะถอดกรงเล็บของพวกเขาออกให้หมดเอง !
1K
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)
