โรงยิม่ตอนเย็นหลังจากที่นักเรียนทุกคนเลิกซ้อมกีฬาหมดแล้วภารโรงจึงปิดไฟทุกดวงแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาทำให้บรรยากาศดูมืดและสลัวมากกว่า่กลางวันมากนักนุ่นด้อมๆ มองๆ เข้าไปในโรงยิมด้วยท่าทางตื่นๆ เล็กน้อยเพราะเธอไม่เคยมาที่โรงยิมยามใกล้ค่ำมืดเช่นนี้
“ป๊อป!” นุ่นชะโงกหน้าเข้าไป และร้องเรียกป๊อปทันทีก่อนที่สายตาจะสะดุดกับร่างๆ หนึ่งที่ยืนเป็เงาตะคุ่มอยู่ภายใต้ไฟสลัวๆที่เปิดทิ้งไว้ไม่กี่ดวง
“เอ้อ..นายมีอะไรหรือ ถึงเรียกเรามาที่นี่น่ะ” นุ่นเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับถามชายหนุ่มอย่างไว้เชิง
“เรามีเื่จะบอกเธอน่ะ” ร่างของชายหนุ่มที่ยืนรออยู่เดินทื่อๆ ตรงเข้ามาหานุ่นทำให้เธอรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก
“อะไรล่ะ ?” นุ่นยังคงไว้ฟอร์มอยู่แต่ภายในใจเต้นรัวราวกับกลอง
“เรารักเธอ” ป๊อปพูดออกมาอย่างง่ายๆโดยไม่สนใจสีหน้าที่ตกตะลึงของหญิงสาว
“ห๊า !!!!!!!” นุ่นเบิกตาโตพร้อมกับร้องออกมาอย่างไม่คาดคิดว่าป๊อปจะพูดกับเธอตรงๆแบบนี้
“เรารักเธอ รักมาก รักั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้ รู้แต่รักมากขึ้นเรื่อยๆ”
ป๊อปพูดเหมือนกับหุ่นยนต์ ั์ตาของเขาจ้องมองที่หญิงสาวเขม็งพร้อมกับคว้าตัวนุ่นเข้ามากอด ทำให้หญิงสาวเห็นดวงตาของป๊อป ที่เต็มไปด้วยความรักความ้าอย่างมาก ทำให้เธอรู้สึกขนลุกและกลัวอย่างบอกไม่ถูก
“ปล่อยเรานะ !! นายจะบ้าเรอะ !!” นุ่นร้องออกมาด้วยความกลัวที่ป๊อปไม่เหมือนคนเดิมที่เธอรู้จัก
“เรา้าเธอ เป็ของเรานะ”
ป๊อปพูดพร้อมกับจับหน้าของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดริมฝีปากอย่างร้อนแรงหญิงสาวตาเหลือกด้วยความใ พยายามผลักไสและดิ้นรนหนีแต่มืออันแข็งแรงของป๊อปกลับกอดเธอเอาไว้แน่นมือข้างหนึ่งจับเสื้อด้านหน้าและกระชากออกอย่างแรงจ เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีขาว
“อย่านะ !!!!!!! นายจะบ้าเรอะ ปล่อยฉันนะ !!!!!!!!!”
นุ่นใร้องเสียงหลง เอามือปิดด้านหน้าไว้พยายามสะบัดตัวเองออกจากการจับกุมของป๊อป แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้เพราะชายหนุ่มดูแข็งแรงกว่านุ่นมาก
ป๊อปผลักนุ่นล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นก่อนจะก้าวเข้าหานุ่นที่ถอยหลังกรูด ั์ตามองเขาอย่างหวาดกลัว
“กรี๊ดดดด” นุ่นกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว
“หยุดนะ !!! ป๊อป!!!” เมย์ที่วิ่งเข้ามาภายในโรงยิมตวาดเสียงดังลั่นเมื่อเห็นว่าป๊อปกำลังจะล่วงเกินนุ่น
“เมย์ !!! ช่วยเราด้วย” นุ่นรีบร้องเรียกให้ช่วยทันทีในขณะที่ป๊อปยังคงกอดนุ่นเอาไว้ไม่ปล่อย และพยายามปล้ำนุ่นต่อไปโดยไม่สนใจเสียงของเมย์เลยแม้แต่น้อย
ป้าป !
เมย์หยิบไม้กวาดสำหรับกวาดหยักไย่ที่วางทิ้งไว้แถวนั้นฟาดไปที่หลังป๊อปโดยที่ไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย แต่ก็ทำให้เขาหยุดชะงักก่อนจะหันมามองเมย์ด้วยสายตามุ่งร้าย
“พวกแก คิดจะขัดขวางข้าแบบคราวก่อนอีกใช่มั้ย” ป๊อปคำรามเสียงดังลั่นและผละจากนุ่นเดินตรงเข้าหาเมย์ที่ยืนตกตะลึงอยู่
ผัวะ !!!
“โอ๊ย”
ป๊อปตรงเข้าตบเมย์อย่างแรง ทำให้หญิงสาวกระเด็นไปชนฝาผนังแต่เธอก็ยังฝืนยืนเอาไว้ เืไหลออกจากมุมปากของเธอ ป๊อปยังคงเดินย่างสามขุมเข้าหาเมย์ ราวกับ้าจะฆ่าเมย์ให้ตายคามือของเขา
ผัวะ !!
หน้าของป๊อปผงะไปก่อนที่จะเดินถึงตัวของเมย์ หญิงสาวที่ยืนโงนเงนและพยายามทรงตัวอยู่ เห็นลางๆ ว่า ริวกำลังชกกับป๊อป และในที่สุดชายหนุ่มก็ชกป๊อปลงไปนอนกับพื้น
“เมย์ !!” ริวรี่ตรงเข้าไปรับร่างของหญิงสาวที่โงนเงนกำลังล้มลงกับพื้น
“เมย์ เป็อะไรรึเปล่า?” ริวเรียกเมย์อย่างใเมื่อเห็นเืที่มุมปากของของเธอ
“ไม่..เป็ไร แล้วนุ่นล่ะ ?” เมย์พยายามฝืนตอบและถามถึงนุ่น
“เราไม่เป็ไร เมย์” นุ่นจับเสื้อผ้าที่ขาดรวมกันเอาไว้และเดินมาหาเมย์กับริวด้วยท่าทางเซเล็กน้อย
“เราบอกแล้วใช่มั้ย ว่า...อย่าไปลองน่ะ” เมย์มองนุ่นเป็เชิงตำหนิทำให้หญิงสาวรู้สึกอึ้งไปทันที สีหน้าสำนึกผิด
“ไว้ค่อยพูดก็ได้เมย์” ริวบอกเมย์ และเอาผ้าเช็ดหน้าซับเืที่มุมปากให้เธออย่างเบามือ
“โฮ โฮ !!! เราขอโทษนะเมย์ ที่เราไม่เชื่อเธอ” นุ่นร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใครทันที
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
“ตายแล้ว !! เมย์! นุ่น ! เป็อะไรน่ะ” เจี๊ยบกับมิ้นต์ร้องออกมาอย่างใพร้อมกัน เมื่อเห็นริวอุ้มเมย์เข้ามาและนุ่นก็มีเสื้อคลุมของริวคลุมกันไว้ แต่สภาพเสื้อผ้าฉีกขาด ผมเผ้ายุ่งเหยิง
“เมย์ไม่เป็ไรแล้วล่ะ แค่ปากแตกนิดหน่อยน่ะ” ริวบอกมิ้นต์และวางเมย์ลงที่เก้าอี้อย่างทะนุถนอม
“ไหน ขอดูปากหน่อยสิ” ริวจับคางเมย์ให้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อดูแผล ทำให้มิ้นต์ที่จะเดินไปหาเมย์หยุดชะงักเล็กน้อย ส่วนเจี๊ยบได้แต่อึ้งยื่นมองตาปริบๆ
“นุ่น นี่มันเกิดอะไรขึ้น เรางงไปหมดแล้ว” เจี๊ยบระงับความเสียใจหันมาถามนุ่นที่สภาพดูไม่จืดเลยซักนิด
“เอ่อ.. คือ...” นุ่นอึกอักที่จะตอบและมองหน้าเมย์กับริวด้วยความรู้สึกผิด
“เราผิดเองน่ะ ฮือๆเรา...ไม่ฟังคำเตือนของเมย์...ฮึก..ไปเขียนชื่อไว้บนต้นไม้นะ ฮือๆ” นุ่นเล่าไปพลางร้องไห้ไป ทำให้เจี๊ยบกับมิ้นต์ตกตะลึงเพราะไม่คิดว่านุ่นจะเชื่อเื่ข่าวลือเกี่ยวกับต้นไม้นั้น
“หรือว่าวันนั้น ............เธอ...........” เจี๊ยบร้องออกมาเมื่อนึกขึ้นได้
“อือ..ฮึกๆ” นุ่นพยักหน้ารับคำ แต่ยังไม่หยุดร้องไห้
“เื่มันเป็ยังไง ไหนเล่ามาให้ละเอียดเดี๋ยวนี้เลย นุ่น” ริวถามเสียงเครียด
“ก็...เรา..ฮึก..เรารู้สึกเจ็บใจที่โดนหมอนั่นดูถูก..แล้วเราก็อยากลองว่าข่าวลือที่เขาพูดกันเป็เื่จริงรึเปล่า..เราก็เลย...ก็เลย....” นุ่นเล่าด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
“ก็เลย..อะไรนุ่น” เจี๊ยบกลั้นใจถาม
“เราก็เลย....เลย...เขียนชื่อหมอนั่นลงไปน่ะ ฮือๆ”
นุ่นพูดจบก็ปล่อยโฮออกมา เพื่อนๆ ทุกคนเงียบกริบด้วยความคาดไม่ถึง
“เราขอโทษจริงๆ ไม่คิดว่าเื่มันจะกลายเป็แบบนี้ แถมทำให้เมย์เจ็บตัวอีก” นุ่นพูดเสียงเครือพร้อมกับปาดน้ำตา
“เอาล่ะๆ เื่มันเกิดขึ้นแล้ว พูดไปก็ไม่มีประโยชน์เรามาคิดหาทางแก้ไขดีกว่า” ริวชิงพูดก่อนที่เมย์จะพูดทำให้หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ
“เราคิดว่า เมย์คงพอรู้เื่และวิธีแก้อยู่บ้างล่ะ” ริวพูดพร้อมกับมองหน้าเมย์ทำให้หญิงสาวนิ่งอึ้งไป ทุกคนหันไปมองเธอราวกับรอฟังคำตอบ
“เอ้อ …….เราก็พอรู้บ้างน่ะ” เมย์รับคำไม่เต็มเสียงมากนัก
“คือเื่ของคุณหนูกับคนรับใช้น่ะ มันมีรายละเอียดมากกว่านั้นคือ...”เมย์เว้นวรรคครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าต่อ
“หลังจากที่คุณหนูกับคนรับใช้ได้เสียชีวิตแล้ว พ่อของคุณหนูได้สาปแช่งทั้งคู่เอาไว้ว่าไม่ให้พบกันทุกชาติ และนำศพของลูกสาวกับคนรับใช้ฝังแยกจากกัน โดยทุกวันที่พระจันทร์เต็มดวง ิญญาของคนรับใช้จะออกมาขุดหาศพของคุณหนูแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพบ และ...หากใครไปเขียนชื่อไว้บนต้นไม้ ิญญาของคนรับใช้จะสิงเข้าที่ตัวของผู้ชาย และฆ่าฝ่ายหญิงทิ้ง แต่ว่าจะเป็เฉพาะคู่ที่มีใจให้กันบ้างเท่านั้นนะ ส่วนคู่ที่อีกฝ่ายไม่มีใจให้ จะไม่เกิดอะไรขึ้น” พอพูดถึงตรงนี้ เมย์ก็มองหน้าเจี๊ยบอย่างรู้ทันทำให้เธอรู้สึกอึ้งและค่อยๆ หลบสายตาของเมย์ลงมองที่พื้น
“หมายความว่า ที่ป๊อปเป็แบบนั้นก็เพราะ................ ” นุ่นพูดออกมาอย่างนึกได้
“ใช่ เธอโชคดีนะนุ่น ที่เรากับริวตามไปช่วยไว้ทันไม่งั้นเธอคงเป็ข่าวหน้าหนึ่งเหมือนนักเรียนหญิงชายคู่นี้แล้ว”
เมย์บอกพร้อมกับหยิบชิ้นส่วนของข่าวที่ตัดจากหนังสือพิมพ์ส่งให้นุ่นอ่านข่าวพาดหัวว่า นักเรียนชายคลั่ง ฆ่าข่มขืนนักเรียนหญิง
“รายละเอียดข้างในของข่าว มีบอกไว้ว่าเพื่อนสนิทของทั้งคู่ให้การกับตำรวจว่า ผู้ตายเคยไปเขียนชื่อของฝ่ายชายไว้บนต้นไม้แต่ทางตำรวจไม่เชื่อ คิดว่าฝ่ายชายน่าจะติดยาเสพติดมากกว่า” เมย์อธิบายให้เพื่อนฟังคร่าวๆเกี่ยวกับเนื้อข่าว
“แล้วมีวิธีอะไรที่จะช่วยป๊อปได้บ้างน่ะ” ริวถามเมย์อย่างร้อนใจ
“เราลองปรึกษากับป้าที่เป็คนทรงแล้วล่ะคุณป้าบอกว่าต้องหาศพของคุณหนูและคนรับใช้ให้พบจากนั้นก็นำมาทำพิธีให้กับเขาทั้งคู่ เื่ทุกอย่างก็จะจบลงได้” เมย์บอก
“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ?” เจี๊ยบถาม
“เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่ก็คงต้องลองดูน่ะ”เมย์ส่ายหน้า
“เอาล่ะ ศพของคนรับใช้ เราก็รู้อยู่แล้วว่าฝังไว้ที่โคนต้นไม้ก็เหลือแต่ศพของคุณหนูเท่านั้นใช่มั้ย?” ริวถามเมย์ ซึ่งเธอพยักหน้าแทนคำตอบ
“งั้นพรุ่งนี้ เราไปช่วยกันขุดหาศพของคุณหนูดีมั้ย?”ริวออกความเห็น
“ไม่ได้หรอก ถ้าจะขุดต้องขุดวันนี้ เพราะวันนี้เป็วันที่พระจันทร์เต็มดวงหากเราขุดศพคนรับใช้และศพคุณหนูออกมาทำพิธีได้ ป๊อปก็จะหายจากการโดนสิงน่ะ”เมย์ร้องห้ามพร้อมกับอธิบายเหตุผล
“ถ้างั้นเรามาเจอกันตอนสี่ทุ่มหน้าโรงเรียน แล้วให้นุ่นนำทางไป ดีมั้ย?”ริวเสนอกับเพื่อนๆ ทุกคน
“อืม...ก็ได้นะ แล้ว...ต้องเตรียมอะไรบ้างล่ะ”
“ใช้จอบ เสียม หรือพลั่วก็น่าจะพอนะ”ริวนิ่งคิดก่อนจะเสนอ
“โอเค” ทุกคนพยักหน้าเป็เชิงรับปากก่อนจะพากันแยกย้ายกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับคืนนี้
156
